STUDIO 96.0: Pola Rise

Bardzo bym chciał, żebyśmy dotknęli każdej z tych dziedzin. Paulina Miłosz, czyli Pola Rise. Bardzo mi miło. Cześć raz jeszcze oficjalnie. Cześć, cześć. Zanim pogadamy o najważniejszym, czyli o płycie, książce o tym projekcie, to tuż przed wejściem do studia jeszcze przewijałem sobie Google, bo ja bardzo lubię wpisywać, chociaż jestem blisko z artystą, na przykład słuchając twórczości od lat, ale lubię sobie wpisywać tak w Google, zobaczymy co wyskoczy. I jakby to nie jest informacja żadna taka ukryta, ani z kolorowych portali. Ty skończyłaś dziennikarstwo. Tak, skończyłam. I teraz mi głupio, bo może to ty chcesz zaproponować pytania, Pola? Nie, zupełnie nie. Ja zresztą skończyłam dziennikarstwo na specjalizację PR i marketing medialny, więc z tym pisaniem było różnie.

Jest w nim też książka oczywiście. Historia o uciekaniu w samotność, która w nierozerwalny sposób łączy się z muzyką na płycie. Można sobie nawet w czasie rzeczywistym tak naprawdę można się połączyć z danym kawałkiem czytając książkę. Pola, Ty już powiedziałaś to, że Ty masz wszystko rozpisane. Gdzieś też przeczytałem, że Ty lubisz być perfekcjonistką. Ty się nie nudzisz w wolnym czasie. Płyta i książka. Kto tak robi w dzisiejszych czasach, słuchaj? Teraz artysta, no jeśli wyda płytę, to już jest trochę na piedestale, a ty jeszcze dorzucasz do tego książkę. Ty to tworzyłeś równocześnie, czy książka jest następstwem płyty? Jak to się działo u ciebie? Trochę wymieniałam ten proces, bo jak się trochę obrażałam na muzykę, to pisałam książkę i odwrotnie.

Myślę, że świat by się zmienił po tym, jakby Instagram przestał istnieć. Bardzo ciekawą osobą w tym opowiadaniu do wyważenia był ten brat, który nie znał się, zdaje się, za bardzo na Instagramie. On raczej był wsparciem dla swojej siostry, która była influencerką. Nagle straciła zupełnie dochód, po prostu swój świat, który był tak zwanym second life'em. I tak naprawdę on był wygrany, koniec końców, w finale tego wszystkiego. Zachowując spokój, może nieświadomość, zupełną. W sensie bije bardzo takie mocne motto z tego akurat opowiadania, którego się czepiłem, że być może ty faktycznie masz Pola rację, że bez mediów społecznościowych świat byłby trochę lepszy. Ja myślę, że uczciwszy na pewno.

Ja wtedy odetchnęłam, bo też jakby pojawiło się bardzo dużo narzędzi do jakiegoś takiego życia. W zamknięciu jednak korzystanie z zakupów, czy jakieś spektakle online'owe, czy koncerty, to dla mnie to było pomocne. Aczkolwiek, no wiem, że dla wielu osób ten czas był bardzo ciężki, no. Ja wtedy też zaczęłam pracować z Andym Wordem i nagraliśmy przez Facetime'a płytę. Więc jakby dało się pracować, no, dało się. Płyta To The Bone, do której odsyłamy oczywiście. Można sobie posłuchać jaka Pola była przed debiutem w języku polskim. Chociaż według mnie klimatem nie zmieniła się aż tak bardzo mocno jak się tego spodziewałem przed wzięciem do ręki płyty. Hikikobori na pewno jest mocniejsza elektronicznie moim zdaniem.

I dać trochę czasu, aczkolwiek to nigdy nie działa na korzyść, bo ja wtedy wymyślam kolejne aktywności. I to się źle kończy, bo wtedy mam jeszcze więcej zajęć. Tak to zwykle wygląda. Czyli twój mózg cały czas pracuje, ty potrzebujesz po prostu bodźców cały czas. Tak, tak, no zdecydowanie. Potrzebujesz zajęcia. I to jest przerażające, naprawdę, bo ja pracując nad tą płytą myślałam, że jak zrobimy pół roku wcześniej teledyski, to ja odpocznę i będę jakby wszystko robić na luzie i nie na ostatnią chwilę, a okazało się, że jak zrobiliśmy teledyski, to ja sobie wymyślałam jeszcze jakieś właśnie kolejne zdjęcia, metavers, książka, coś tam więcej, więc to tak nie jest, że jak mam dużo czasu, to będę robić na spokojnie, tylko będę robić więcej po prostu. To dlaczego Pola po płycie Anywhere But Here w jakimś wywiadzie powiedziała, że bardzo lubię oddzielać życie zawodowe od muzyki i jakby nie myśleć w domu na przykład o tym, co robię w studiu?

Może to jest temat na kolejną płytę. Pola, myślę, że powinnaś dzisiaj zacząć. Poszukać tej definicji i mamy tytuł. No tak, właśnie. Ale tak, to jest też przerażające, bo ja wczoraj miałam taką myśl, że i co teraz? Przecież wydaliśmy płytę, to ja już w ogóle powinnam nad następną pracować. I co ja jeszcze tu robię? Czemu nie robię następnych? Ale nie, tak opanowałam się i dam sobie trochę czasu. Ale wiesz co, to może być pozytywne artystyczne flow, bo w wielu rozmowach artyści wypowiadali się właśnie na ten temat, że to jest normalne, że kończąc jedną płytę, to już w trakcie pressów na przykład i wiesz, jeszcze przed trasą koncertową, oni już o niej nie myślą, bo oni już myślą nad kolejną, albo już nawet pracują nad kolejną, bo są też tacy, którzy wiesz, w momencie po prostu zamknięcia komputera i zamknięcia płyty, już otwierają kolejny, żeby zaczynać następną.

Oczywiście, to jest wspaniały muzyk, wspaniały człowiek, który bardzo cierpliwie w momencie, kiedy ja totalnie zwątpiłam, przychodził do mnie do pokoju i mówił Pola nagrywamy, zróbmy to na razie na luzie, zobaczymy co z tego wyjdzie i faktycznie cierpliwie przez cały ten czas przychodził i razem napisaliśmy wszystkie utwory. A czym go najbardziej denerwowałaś w trakcie pracy? No trzeba by Rafała zapytać, ale myślę, że on jest super cierpliwy, to jest niesamowite, bo ja z kolei jestem taka mocno narzucająca czasami, ale też bardzo pewna swoich decyzji, więc nawet jak się uparłam na coś, on się na to godził, robiliśmy to, a potem musieliśmy wszystko cofać, bo przyznawałam mu rację.

Więc tak, no cierpliwy człowiek. Możemy teraz pozdrowić wszystkich współpracowników twoich i podziękować im, że wytrzymali. Tak, dokładnie. Było bardzo dużo osób, które tutaj wpłynęły na ten projekt, pomijając samą muzykę i pracę nad płytą, to przy teledyskach, zdjęciach i całej reszcie. Mamy nadzieję, że będziecie jeszcze z Polą.

Dokładnie. Czyli nie rozmyślicie. Zobaczyły przy następnym. Parę osób mogło się rozmyślić w międzyczasie. No dobra, Pola, a tak zostawiając skromność na boku, to który moment na płycie, albo być może jest to cały kawałek, zaskoczył ciebie najbardziej? W którym siebie sama zaskoczyłaś? Ja pamiętam dwa takie momenty przy pisaniu. To był moment, w którym ja zaśpiewałam praktycznie od początku do końca za pierwszym razem melodię i tekst do utworu ostatni właśnie. I drugi taki moment to był przy wytrzymam, właśnie przy refrenach, gdzie mieliśmy z Rafałem ciarki i byliśmy w szoku, co tu się w ogóle wydarzyło, bo to też właściwie na jednym Oddechu powstało naraz, także to były takie momenty, gdzie wiedzieliśmy, że robimy coś dobrego, naprawdę.

Będzie jeszcze jeden teledysk, to już mogę powiedzieć. Jeszcze nad nim pracujemy, nie wiem kiedy, ale już wiem, że będzie i też będzie szalony. Nie możemy się doczekać i też nie sposób podjąć choćby na chwilę w tej rozmowie naszej dość istotnego tematu, czyli świadomości zdrowia psychicznego, którego dotykasz bardzo mocno. Przed jednym z klipów zamieściłaś nawet telefony zaufania, które są bardzo pomocne, zwłaszcza w tych czasach. Według ciebie Pola, w jakiej kondycji jesteśmy jako społeczeństwo w uświadamianiu i w ogóle w rozmowach o zdrowiu psychicznym tak naprawdę? Myślę, że jesteśmy w coraz lepszej, natomiast też ten temat depresji i ogólnie zaburzeń psychicznych, często jest to nadużywane.

Ja myślę, że gdziekolwiek w samochodzie będzie spoko się słuchać, bo sprawdzałam, dobrze brzmi w samochodzie. Otwierdzam, dzisiaj rano sprawdzałem. Bardzo dobrze, nie trzeba nawet podkręcać pola tych basów, bo nawet na tym poziomie zero, no doładowaliście tam, powiem ci, z nadwyżką. No to prawda, Marcin Borst jakiś taki, wiesz, robi zabiegi, które powodują, że nic nie trzeba podkręcać. Chociaż ja oczywiście bardzo lubię dużo basów, więc cały czas chciałam więcej, ale chyba jest dobrze, chyba jest dobrze. Ja nic bym nie zmieniła, nic bym nie zmieniła, co jest dziwne, bo zwykle chcę coś poprawiać ciągle, ale tutaj mam tak, że jest dobrze. Również niczego bym nie zmieniał i gorąco odsyłamy do płyty Hikikomori, odsyłamy do 12 opowiadań, dobrze pamiętam?

12? 12 to jest taka liczba, która mnie prześladuje już trochę, bo ja też nigdy nie wydałam niczego innego dnia niż 12. Teraz książka 22 to będzie pierwsza taka sytuacja, ale to tylko wynika z jakichś tam wydawniczych kwestii, że nie dało się zrobić tego w niedzielę. Z płytą udało się to przeporsować, z książką już nie. Ale tak, 12 też opowiadań, 12 rozdziałów, 12 utworów na płycie. Twoja szczęśliwa liczba. Kiedyś była, teraz jest dzień deadline, więc już jest gorzej. Pola Rise, zanim podziękuję ci bardzo mocno za przemiłą rozmowę, chciałbym jeszcze tradycyjnie, jak to w podcaście bywa, usłyszeć od ciebie polecajki muzyczne, bo to zawsze dobrze działa, jak ktoś się czymś zainspiruje.

Czego ostatnio słuchasz, albo co jest w twoim sercu tak od dawna, a możemy tego nie znać? Tak, ja ostatnio zakatowuję, to jest taki artysta, nazywa się Sega Bodega, nie wiem czy ja dobrze wymawiam, czy to się tak czyta, ale chyba tak. Niesamowita elektronika, polecam bardzo, bardzo. Jeśli ktoś lubi elektronikę, to naprawdę warto sięgnąć. Teraz zrobił też remix dla Björk, jest też utwór z Arką, więc naprawdę super. Polecam. Pola Rise, bardzo, bardzo serdecznie ci dziękuję i do usłyszenia, do zobaczenia na koncertach, bo mieliśmy wrócić jeszcze na koniec rozmowy o tym, to chociaż powiedz o tych datach, które już znasz na pewno. 11 kwietnia w Warszawie zagramy koncert premierowy jesienią.

Z tego co wiem, to październik jest tym czasem trasy promującej album Hikikomori, więc już teraz zapraszam. Będziemy ogłaszać wszystko właśnie w tych moich znienawidzonych mediach społecznościowych, ale zapraszam. Tak, już teraz. Pola, czego ci mogę życzyć? Bo pomyślałem sobie teraz po naszej rozmowie, że będę ci życzył dużo zajętości, bo tobie to pomaga i tobie to robi dobrze. Więc życzę ci, żebyś miała zajętą głowę i zajętą tablicę zapisaną w swoim salonie, wiesz? Do ostatniego tam, wiesz, miejsca. Myślę, że to są super życzenia, naprawdę. Bardzo dziękuję. Z całego serca. Wszystkiego dobrego, Pola. Dziękuję. Dziękuję. Studio 96.0. Zaprasza Mateusz Otyrchał.