STUDIO 96.0: Pola Rise

Jaki jest kolejny twój krok? Tak, totalnie. W ogóle mój mąż też, jak ja to wszystko sobie porozklejałam, to nie wiem, czy oglądałeś serial Homeland, ale... O Jezus, czy ja oglądałem? Ja wypłaczę, że nie ma ósmego sezonu. Dobrze mówię, siedem było. Ja uwielbiam ten serial, no i on powiedział, że dokładnie tak to wygląda, jak tam u głównej bohaterki, więc czasami to przerażające może być, ale ja to lubię bardzo, ten taki mi stan szaleństwa. Główna bohaterka była sztosem w ogóle i najbardziej zaimponowała mi tym, że słuchała jazzu w wolnych chwilach i to ją napędzało. No absolutnie doskonały serial, odsyłamy, bo on jest dobry na każdy czas, tak naprawdę nie starzeje się w ogóle. Pretekst do naszego spotkania jest oczywisty, najnowsza płyta Hikikomori, o której chciałbym, żebyśmy porozmawiali.

Jest bardzo dobrze. Pomyślałem sobie, czytając bardzo dużo komentarzy, recenzji, słuchając płyty kilka razy, że chyba największą siłą i największym takim poklaskiem dla artysty może być to, że ludzie się utożsamiają z tymi historiami. Jeżeli produkujesz coś, co jest szczere i dajesz to od siebie, nie udając nikogo, I jeszcze dostajesz, wiesz, zwrotkę typu, ja też tak miałam, miałem, mam podobnie. Jeju, ale ci dziękuję, że się z tym podzieliłaś. To jest chyba największa wartość, jaką artysta może dostać, tak naprawdę. Zdecydowanie, to jest niesamowite i to też mi daje taką moc, że właśnie wiele osób mierzy się z różnymi sytuacjami w życiu, gdzie czują się gorsi, odrzuceni albo właśnie niewystarczający i to jest absolutnie niepotrzebne, bo jakby to jest norma i trzeba to zaakceptować, trzeba też te stany w sobie polubić, bo one też często generują jakieś potem dobre rzeczy.

Ja myślę, że największym problemem są jednak, przynajmniej w moim przypadku było tak, że te media społecznościowe, gdzie wchodziłam na Instagram i widziałam, że wszyscy ludzie są szczęśliwi, uśmiechnięci, wyglądają pięknie. Mają jakieś tam kolejne sukcesy, a ja mam poczucie, że moje życie ucieka i jakby nic się nie dzieje, to jest to mocno dołujące i też powoduje taką bardzo niezdrową presję, bo przynajmniej na mnie tak to działało, że ja po prostu miałam poczucie, że Jezu, ja muszę robić jeszcze więcej, jeszcze więcej, no i napisałam płytę, książkę. Jeszcze mam poczucie cały czas, że to wszystko jest za mało, że powinno być tego więcej, no. Także no, najzdrowiej to chyba trochę się wyłączyć z tego świata mediów społecznościowych, bo jednak cały czas jest ten świat kreowany, a nie ten rzeczywisty.