STUDIO 96.0: Pola Rise

Jaki jest kolejny twój krok? Tak, totalnie. W ogóle mój mąż też, jak ja to wszystko sobie porozklejałam, to nie wiem, czy oglądałeś serial Homeland, ale... O Jezus, czy ja oglądałem? Ja wypłaczę, że nie ma ósmego sezonu. Dobrze mówię, siedem było. Ja uwielbiam ten serial, no i on powiedział, że dokładnie tak to wygląda, jak tam u głównej bohaterki, więc czasami to przerażające może być, ale ja to lubię bardzo, ten taki mi stan szaleństwa. Główna bohaterka była sztosem w ogóle i najbardziej zaimponowała mi tym, że słuchała jazzu w wolnych chwilach i to ją napędzało. No absolutnie doskonały serial, odsyłamy, bo on jest dobry na każdy czas, tak naprawdę nie starzeje się w ogóle. Pretekst do naszego spotkania jest oczywisty, najnowsza płyta Hikikomori, o której chciałbym, żebyśmy porozmawiali.

Ja wtedy odetchnęłam, bo też jakby pojawiło się bardzo dużo narzędzi do jakiegoś takiego życia. W zamknięciu jednak korzystanie z zakupów, czy jakieś spektakle online'owe, czy koncerty, to dla mnie to było pomocne. Aczkolwiek, no wiem, że dla wielu osób ten czas był bardzo ciężki, no. Ja wtedy też zaczęłam pracować z Andym Wordem i nagraliśmy przez Facetime'a płytę. Więc jakby dało się pracować, no, dało się. Płyta To The Bone, do której odsyłamy oczywiście. Można sobie posłuchać jaka Pola była przed debiutem w języku polskim. Chociaż według mnie klimatem nie zmieniła się aż tak bardzo mocno jak się tego spodziewałem przed wzięciem do ręki płyty. Hikikobori na pewno jest mocniejsza elektronicznie moim zdaniem.

Tak, tak, no to jest taki intensywny czas, że też trudno wypaść z tego biegu. I myślę, że na tym właśnie rozbiegu można robić kolejne rzeczy, natomiast ja tutaj myślę, że ja muszę najpierw to rozkminić, co ja bym chciała, bo też nie chciałabym się powtarzać, a trochę mogłoby się tak wydarzyć, gdybym tak od razu zaczęła robić nowe rzeczy. A skupiając się na hikikomory, ile trwała praca, tak łącznie wiesz, od powiedzmy pierwszej myśli do ostatniego klapsa? Ciężko mi powiedzieć, ale myślę, że około dwóch lat właściwie, no może troszeczkę dłużej. Nie wiem kiedy to się tak naprawdę zaczęło, bo też na początku powstało kilka utworów, które nie weszły na płytę.

Tak, oni są super, super. To jest duet, prawda? Tak, to jest producent i właśnie Rafael na wokalu. Nie wiem, czy oni teraz się jakoś nie rozdzielili, bo oni takie mają momenty, że nagrywają razem, czasami oddzielnie, ale faktycznie to, co robią razem, jest chyba najmocniejsze i no ja jestem fanką. I do tej pory ciężko uwierzyć, że faktycznie coś się tak po prostu udało zrealizować, także warto próbować. Świetną rzecz mi przypomniałaś, sobie utpalę w samochodzie, wracając do domu po rozmowie. Tylko dlatego, że w drodze do radia słuchałem Hikikomori oczywiście. Dobra płyta, nie? Bardzo dobra, tak. Chyba wieczorna bardziej niż tak w ciągu dnia. Słuchaj, taka dziewczyna jest na okładce w ogóle. Szalona no.

Ja myślę, że gdziekolwiek w samochodzie będzie spoko się słuchać, bo sprawdzałam, dobrze brzmi w samochodzie. Otwierdzam, dzisiaj rano sprawdzałem. Bardzo dobrze, nie trzeba nawet podkręcać pola tych basów, bo nawet na tym poziomie zero, no doładowaliście tam, powiem ci, z nadwyżką. No to prawda, Marcin Borst jakiś taki, wiesz, robi zabiegi, które powodują, że nic nie trzeba podkręcać. Chociaż ja oczywiście bardzo lubię dużo basów, więc cały czas chciałam więcej, ale chyba jest dobrze, chyba jest dobrze. Ja nic bym nie zmieniła, nic bym nie zmieniła, co jest dziwne, bo zwykle chcę coś poprawiać ciągle, ale tutaj mam tak, że jest dobrze. Również niczego bym nie zmieniał i gorąco odsyłamy do płyty Hikikomori, odsyłamy do 12 opowiadań, dobrze pamiętam?

Z tego co wiem, to październik jest tym czasem trasy promującej album Hikikomori, więc już teraz zapraszam. Będziemy ogłaszać wszystko właśnie w tych moich znienawidzonych mediach społecznościowych, ale zapraszam. Tak, już teraz. Pola, czego ci mogę życzyć? Bo pomyślałem sobie teraz po naszej rozmowie, że będę ci życzył dużo zajętości, bo tobie to pomaga i tobie to robi dobrze. Więc życzę ci, żebyś miała zajętą głowę i zajętą tablicę zapisaną w swoim salonie, wiesz? Do ostatniego tam, wiesz, miejsca. Myślę, że to są super życzenia, naprawdę. Bardzo dziękuję. Z całego serca. Wszystkiego dobrego, Pola. Dziękuję. Dziękuję. Studio 96.0. Zaprasza Mateusz Otyrchał.