Misja specjalna: Czang D

Dziennikarze New York Timesa wpadli na trop 67 statków przechwyconych przez flotę tajwańską w ciągu 5 lat od września 1949 roku do października 1954 roku. Połowę tego niesupełnie legalnego polowania stanowiły statki brytyjskie. 26 lipca 1953 roku trzy tajwańskie kanonierki zaatakowały brytyjski frachtowiec. Pięć dni później zatrzymano frachtowiec włoski, natomiast 4 października dwa niszczyciele przejęły polski tankowiec. Ale najwięcej chaosu wywołał incydent z 23 czerwca 1954 roku. W pobliżu Filipin grupa okrętów zatrzymała radziecki tankowiec. Podobno Czang Kai-shek osobiście wyraził zgodę na zatopienie statku, o ile kapitan nie podda się żądaniom Tajwańczyków.

Skończyło się na trzech salwach, które chlupnęły w wodę przed dziobem tankowca, a potem na pokład weszła grupa szturmowa. Tankowiec został odholowany do portu, a załoga trafiła do aresztu. Nie pomogły protesty złożone na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ przez Związek Radziecki i inne poszkodowane I wtedy do gry aktywnie włączyły się Chiny Myśliwce chińskie wylądowały na wyspie Hainan, skąd mogły ubezpieczać ruch statków na Morzu Południowochińskim. Pech chciał, że w ferworze wykonywanych lotów zestrzelono samolot pasażerski.

Inni widzą ten problem w szerszym kontekście. Komunistyczne Chiny odpuściły, ponieważ nie miały jeszcze arsenału atomowego, a Związek Radziecki nie kwapił się do włączenia w konflikt z USA. W kwietniu premier Chin oświadczył publicznie. Nasz rząd nie chce wojny ze Stanami Zjednoczonymi. Jesteśmy gotowi omówić kwestię złagodzenia napięcia wokół Tajwanu. 1 sierpnia 1955 roku w Genewie rozpoczęły się rozmowy ambasadorów Stanów Zjednoczonych i Chińskiej Republiki Ludowej. Rozmowy trwały dwa lata i nie przyniosły konkretnych rozwiązań w sprawie Tajwanu. Mao Tse-tung zupełnie się tym nie martwił. Jego celem nie był pokój z Czangiem. Dobrze wiedział, że gra o Tajwan jeszcze się nie zakończyła.