Misja specjalna: Czang D

Sytuacja geopolityczna w Azji Wschodniej skomplikowała się do tego stopnia, że wcześniejsze kalkulacje Czanga i Mao przestały mieć znaczenie. W Pekinie, w Tajpej, w Tokio i w dalekiej Moskwie układano strategię polityczną od nowa. Również Waszyngton musiał zrewirować politykę azjatycką. Atak na Koreę pokazuje, że komunizm przeszedł od działań dywersyjnych do podboju niezależnych narodów. Mówił prezydent Truman. W tych okolicznościach okupacja Formozy przez siły komunistyczne stanowiłaby bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa obszaru Pacyfiku. Do cieśniny tajwańskiej popłynęła siódma flota, aby pilnować Formozy przed atakiem chińskich komunistów i, co może wydać się niezrozumiałe, Chin kontynentalnych przed atakiem Tajwanu. Truman dał Chiang Kai-shekowi jasno do zrozumienia, że w czasie wojny koreańskiej nie życzy sobie żadnych awantur.

Ustalenie przyszłego statusu Formozy musi poczekać na przywrócenie bezpieczeństwa na Pacyfiku, porozumienie pokojowe z Japonią lub rozpatrzenie sprawy przez ONZ. Taka deklaracja oczywiście spotkała się z krytyką nie tylko na Tajwanie, ale również w Waszyngtonie. Pomimo, że administracja prezydenta Trumana nie pozwalała Czang Kajszekowi wyzwolić Chin spod władzy komunistów, a generali Simus rwał się do wojny, ale hamowała go obecność siódmej floty Stanów Zjednoczonych. Wszystko zmieniło się po zakończeniu kadencji Trumana. W lutym 1953 roku nowy prezydent Dwight Eisenhower zabrał okręty do Japonii, tam gdzie znajdowała się ich baza. Czang Kai-shek wreszcie mógł działać. Zaczął od wojny gospodarczej, co objawiło się w postaci blokady morskiej i lotniczej chińskich portów.

Pierwsze zadanie dotyczyło ewakuacji żołnierzy tajwańskich z archipelagu Tachen. Kwestia użycia bomby atomowej wróciła na wokandę światowej dyplomacji w następnym miesiącu, kiedy to sekretarz stanu oświadczył na spotkaniu ministrów NATO, że Eisenhower poważnie rozważa użycie broni jądrowej. Zanim skończył się marzec 1955 roku, jeszcze raz Waszyngton straszył Chiny. Tym razem nie wspomniano o broni masowego rażenia wprost. Poinformowano tylko, że prezydent zamierza zniszczyć potencjał militarny Czerwonych Chin. Jaki był efekt tak agresywnej retoryki? Według niektórych historyków wręcz fantastyczny. Retorykę Waszyngtonu uznają za klasyczny przykład strategii skutecznego odstraszania.