Jak NAPRAWDĘ wyglądało życie Pirata

Jednak, mówiąc Pirat, mamy w głowie obraz załóg grasujących na Atlantyku, w szczególności na Karaibach na początku XVIII wieku i to o nich wiemy najwięcej. Są nawet dokumenty historyczne, dzięki którym wiemy, że większość załóg z czasów Złotego Wieku stanowili młodzi mężczyźni z doświadczeniem żeglarskim. Wielu pochodziło z wysp brytyjskich albo brytyjskich kolonii, choć dla znacznej części nie da się pewnie ustalić miejsca urodzenia. Wielu miało za sobą służbę na statku handlowym, okręciem wojennym albo jednostce kaperskiej. Jednak przez to, że najczęściej pochodzili z niższych warstw społecznych, ich możliwości kariery i zarobku były mocno ograniczone. Legalna praca na morzu była możliwa, ale uczciwi marynarze otrzymywali niskie wynagrodzenia, wypłacane często z opóźnieniem albo pomniszane pod rozmaitymi pretekstami.

Stała pensja na pewno dawała pewną przewidywalność, ale rzadko pozwalała zmienić pozycję społeczną. Na pirackim statku nie było zwykłej pensji. Łup dzielono na udziały. Kapitan, kwatermistrz i specjaliści dostawali nieco więcej niż zwykły marynarz, ale różnica nie przypominała przepaści, jaką znano z wielu statków handlowych. Jeśli doprawa się nie powiodła, nikt nie dostał nic. Było to przedsięwzięcie wysokiego ryzyka, rządzące się prostą zasadą. Bez zdobyczy nie ma wynagrodzenia. Co więcej, piractwo nie zawsze było wyborem na całe życie. Dla wielu ludzi był to krótki i ryzykowny epizod w morskiej karierze. Ten sam człowiek mógł kolejno pracować na statku handlowym, służyć w marynarce, zaciągnąć się na okręt kaperski, przejść do piratów, a potem skorzystać z amnestii.

Nie była to jednak legendarna Libertalia, czyli rzekoma Republika Wornych Ludzi. Rzeczywistość była raczej daleka od utopii. Obejmowała handel bronią, niewolnictwo, przemoc i walkę o wpływy. Choć faktycznie niektórzy osiadają tam na stałe i przestawali być czynnymi piratami. Porty odsłaniają też problem granicy między piratem a korsarzem, no bo korsarz miał list kaperski, czyli państwowe zezwolenie na atakowanie wskazanych przeciwników podczas wojny. Zdobyty statek powinien zostać uznany przez sąd za legalną zdobycz. Pirat działał bez takiego upoważnienia albo przekraczał jego warunki. Ten sam kapitan mógł być bohaterem dla jednego państwa i bandytą dla drugiego. Mógł też stać się Piratem z dnia na dzień, jeśli napadł na neutralny statek albo kontynuował działalność po zakończeniu wojny.