Mentionsy Mentionsy
KinoTalk
KinoTalk

Digger, Primetime i Latarnie

13.10.2026 ·1 godz 14 min

(00:00) Różne ważne sprawy! (17:19) Primetime reż. Lance Oppenheim(41:57) Latarnie - HBO(1:14:01) Digger reż. Alejandro González Iñárritu Słuchasz KinoTalk – audio-przewodnika po świecie kina i seriali. Rozkładamy na czynniki pierwsze najlepsze filmy, premiery kinowe, klasyki oraz kino niezależne. Jeśli interesuje Cię rzetelna recenzja filmu,analiza fabuły oraz dyskusje o reżyserii i grze aktorskiej to uprzejmie się polecamy. Co tydzień. W każdy wtorek. Masz swój ulubiony film, o którym powinniśmy porozmawiać, temat, zjawisko? Zostaw komentarz lub napisz do nas!

Albo ptaszek. Albo ptaszek, bo taki też się w serialu pojawia. Tą zieloną latarnią przez lata był Hal Jordan i to on jest powiedzmy, że jednym z dwóch głównych bohaterów, czyli ten Stara latarnia i jego stażysta, który jest pod jego skrzydłami. Aktualnie myśli się, że to będzie on następną zieloną latarnią, czyli Jon Stewart. Dwa słowa o aktorach. Aaron Pierre gra młodą latarię, czyli Johna Stewarta. Kyle Chandler gra... Starą latarnię. Czyli Hala Jordana. I rację ma internet, mówiąc, że nie było tak dobrego castingu superbohaterskiego jak Kyle Chandler w roli Starej Latarni od czasów Roberta Downeya Juniora grającego Ironmana. No ja się podpiszę też pod Aaronem Pierrem do tego, bo wydaje mi się, że ten duet jest tutaj fantastyczny.

Są trzy wątki, które podawają mi się bardzo. Kyle Chandler, czyli Hal Jordan, który nie boi się dlatego, że jest zdruzgotanym człowiekiem i on ma po prostu w nosie strach. On mówi, jak coś się stanie, mam to w nosie. To jest fajna postawa. Druga to jest Aaron Pierre, czyli jest traumatyzowany. John Stewart też jest traumatyzowany, z kolei przez rodziców, ponieważ jego ojciec miał zostać zieloną latarnią przed Halem Jordanem, przyleciał do niego pierwszy dzień i spytał go, czy się boisz. I on odpowiada, tak boję się. Cała ta rodzina jest czarnoskóra, to jest istotne. I matka w pewnym momencie w rozmowie z tymi, którzy nadają te pierścienie, mówi, że jak afroamerykanie w latach 70-tych w Stanach Zjednoczonych ma się nie bać. I robi z rasizmu problem międzyplanetarny. To jest fantastyczna scena. Naprawdę jest świetnie wymyślona. Ale to jeszcze ładnie się... I ma taką siłę...

No tak, ma większą siłę rażenia, gdyby to wprost było nazwane rasizmem. Dzięki temu jest dużo silniejsze i jeszcze ma taką ładną klamerę, bo w ostatnim odcinku, to nie będzie żaden spoiler, dochodzi do takiej rozmowy o byciu matką, o macierzyństwie, o lęku o swoje dziecko i o kosztach, jakie poniosła matka właśnie Johna Stewarta, która tworzyła z niego chłopaka bez lęku, sama, Żyjąc w wiecznej paranoi i strachu. I to są takie proste elementy, a ja już dawno nie miałam czegoś takiego, że się wzruszałam na superbogaterskim kinie czy też serialu. Ja wiem, ale mi się wydaje, że to nie jest proste. Ale one są bardzo wzruszające i takie po amerykańsku chwytające za serce, ale właśnie nie po amerykańsku, bo są dobrze napisane, dobrze nagrane i są konceptem, który działa w całości.

No właśnie ja nie wiem, ja mam bardzo duże wątpliwości co do matki Johna Stewarta, bo ja uważam, że ona straumatyzowała swojego syna do granic możliwości. Oczywiście. To też, tylko mówię, że to jest taki... Bo John Stewart był wychowywany przez rodziców w myśli o tym, że on będzie następną zieloną latarnią. A żeby być zieloną latarnią? Nie można się bać. No więc regularnie dla rozgrywki i szkolenia Johna Stewarta jego ojciec wychodził z nim przed dom pod garaż, stawiał mu jabłko na czole i strzelał z różnej broni do tego jabłka po to, żeby on się nie bał i pytał go, czy się boisz? Jego mama go wywoziła do najgorszej dzielnicy, jaka była w ich mieście i mówiła, to teraz znajdzie drogę do domu i go zostawiała. Tak jest. Siedmioletnie dziecko. Tak jak mówiłem, że złamanym człowiekiem jest Hal Jordan i zbudowanym z najróżniejszych traum, zresztą jedną z tych największych, z którą on sobie jakoś nigdy nie poradził, będziemy w dalszej części serialu się dowiadywać.

No i jest ten Aaron, znaczy John Stewart, który ma te swoje traumy i te dwie traumy, które się spotykają w samochodzie, kiedy oni załatwiają sprawy, we wspaniały sposób się nie sumują. One się nawzajem wykluczają i to jest dobre pisanie. To jest też dobre pisanie dlatego, że w końcu superbohaterowie to nie jest nagroda, to nie jest bohater, to nie jest coś takiego, co przez lata sugerował nam czy to uniwersum komiksu, czy filmowo-serialowe uniwersum, To jest trochę kara. Oni tutaj pokazują, że ci guardianie, ci... To trochę było przy Batmanie, nie? No może masz rację, ale tutaj ci guardianie, czyli ci, którzy z założenia niosą pokój, ci, którzy są takimi trochę bóstwami, którzy zarządzają... Ci, którzy dają moce tym pierścieniom. I którzy zarządzają bezpieczeństwem Ziemi i reszty całego naszego uniwersum tak naprawdę niszczą swoich własnych superbohaterów.

I to właśnie ci guardianie w zmowie z matką Stewarta postanowili po prostu, że tego chłopaka połamią w taki sposób psychicznie, żeby był idealnie zgrubingowany do celów, które oni mają. I to jest po raz pierwszy taka planetarna opowieść o tym, że To znaczy może nie po raz pierwszy, bo mówisz Batman faktycznie ma ten rys psychologiczny, ale o tym, że to jest wykorzystywanie, traumatyzowanie, groomingowanie ludzi po to, żeby wykonywali jakieś rozkazy zależnie od tego, co w danym momencie jest potrzebne. Wydaje mi się, że akurat ten grooming to w wypadku Jana Stewarda to jest jakiś tam przypadek, nie? No bo ta technologia teoretycznie pierścieniowa jest taka, że ten pierścień sam znajduje tego swojego nastawcę. No ale oni chcą, żeby on tak naprawdę pożegnał Hala Jordana, czyli chcą zrobić coś, co też wykracza poza ten taki moralny kontekst, który był obiecany latarnią.

Ten film, który obserwujemy, to jest spektakl, to jest przygotowywanie właśnie historii na deski teatru. I jest tam taka dyskusja o tym, czy no obśmiewanie takich bogatych ludzi w taki sposób jest fajne czy niefajne, czy jest wartościowe, co nam to wszystko daje, co daje nam sztuka i czy jest w stanie sobie jakoś z tym kryzysem poradzić. Tom Cruise, Sandra Huller, Risa Ahmed, John Goodman, Emma Darcy, Jesse Plemons, Sophia Wilde, Ben Gorman i jeszcze pewnie z 25 innych osób zagrało w najnowszym filmie Alejandra Gonzaleza i Ninari 2 i sama ta obsada jest imponująca. Natomiast tak, jest parę problemów z tym filmem. Wydaje mi się, że masz rację, że ciekawsze byłoby to, co dzieje się w tej drugiej części, bo zawsze bardziej interesujące jest samo opowiadanie o sztuce niż sztuka, w sensie może być.

Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.