Mentionsy Mentionsy
KinoTalk
KinoTalk

Digger, Primetime i Latarnie

13.10.2026 ·1 godz 14 min

(00:00) Różne ważne sprawy! (17:19) Primetime reż. Lance Oppenheim(41:57) Latarnie - HBO(1:14:01) Digger reż. Alejandro González Iñárritu Słuchasz KinoTalk – audio-przewodnika po świecie kina i seriali. Rozkładamy na czynniki pierwsze najlepsze filmy, premiery kinowe, klasyki oraz kino niezależne. Jeśli interesuje Cię rzetelna recenzja filmu,analiza fabuły oraz dyskusje o reżyserii i grze aktorskiej to uprzejmie się polecamy. Co tydzień. W każdy wtorek. Masz swój ulubiony film, o którym powinniśmy porozmawiać, temat, zjawisko? Zostaw komentarz lub napisz do nas!

Bardzo dobre rzeczy. No i ja dziewiąteczkę dam. Ja dam dziewiąteczkę też. To czas na ostatnią dzisiaj recenzję, czyli na Diggera. Alejandro González Iñárritu z kolejnym filmem, który bardzo przypomina Birdmana, ale o tym jeszcze za chwilę pogadamy. On ma dość długie czasy pomiędzy swoimi filmami. Teraz były to chyba cztery lata od Bardo, tak mi się wydaje. Wcześniej też jeszcze chyba tam jeszcze jakoś tak siedem czy coś w tym stylu. Więc trochę się czeka na te filmy. To była moim zdaniem wyczekiwana dość premiera, więc w ten weekend zaskoczyliśmy się chyba trochę tym, że Primetime jednak w polskich kinach miał swój Primetime, a Digger raczej nie dopisał. No z wielu powodów, chociażby z powodu reżysera, ale też Tom Cruise w roli, która ma być komediowa, która ma być oscarowa w ogóle tak mówiono.

Ten film, który obserwujemy, to jest spektakl, to jest przygotowywanie właśnie historii na deski teatru. I jest tam taka dyskusja o tym, czy no obśmiewanie takich bogatych ludzi w taki sposób jest fajne czy niefajne, czy jest wartościowe, co nam to wszystko daje, co daje nam sztuka i czy jest w stanie sobie jakoś z tym kryzysem poradzić. Tom Cruise, Sandra Huller, Risa Ahmed, John Goodman, Emma Darcy, Jesse Plemons, Sophia Wilde, Ben Gorman i jeszcze pewnie z 25 innych osób zagrało w najnowszym filmie Alejandra Gonzaleza i Ninari 2 i sama ta obsada jest imponująca. Natomiast tak, jest parę problemów z tym filmem. Wydaje mi się, że masz rację, że ciekawsze byłoby to, co dzieje się w tej drugiej części, bo zawsze bardziej interesujące jest samo opowiadanie o sztuce niż sztuka, w sensie może być.

Jest brzydkie, pokraczne. Te aktorskie role są też nieciekawe. Ta aktorskość wyłazi z ekranu. No i bardzo widać, mimo że nie widać, to bardzo widać, że to jest film. Że nie da się tej historii kupić jako nierealnego świata. To nie jest Brazil na przykład. To jest film, w którym jestem pewny, że tam stoi gość z kamerą i z mikrofonem i wcale nie wydaje mi się, że Alejandro González Niñarritu chciał, żeby tak było. On chciał, wydaje mi się, sprzedać mi jakiś świat, nie wiem, teatru chociażby albo jakiegoś innego świata, w którym absurd goni absurd. Natomiast ta myśl tego filmu, póki on się jeszcze opowiada jako kryzys klimatyczny, jest mniej więcej taka jak w Don't Look Up. Potwornie naiwny, potwornie nagłówkowy.

Mówi to oczywiście w momencie, kiedy ludzie do niego przychodzą i mówią, panie Digger, bo jest problem, gigakryzys tutaj i zaraz musimy on... Kochani... Ja w dziewięćdziesiątym którymś, to jak był kryzys, to ja wybrałem łopatę w rękę i zaczyna tam właśnie snuć tego typu opowieści. Jak to nie jest zabawne, to ja nie wiem. Ale... Nie wiem, to nie jest zabawne, bo mi się wydaje, że Alejandro González-Iñárritu opowiada ten film w potwornie boomerski sposób, nie chce być boomerem, więc wysłuchał wnuczki, jak teraz młodzi myślą o świecie. Tak, mam takie też wrażenie, że jeżeli ktoś bierze to właśnie stricte jako taką satyrę i bierze tylko tą pierwszą część w sumie, no to to jest spóźnione jakieś 10 lat? 15? Tak, 10-15 lat. Zresztą cała ta druga część filmu, nie wiem, trzecia któraś część filmu, w której oni próbują zarządzać tym kryzysem i mówią, że

Głównemu bohaterowi to wszystko się przyśniło. To wszystko zmienia. No ale w tym wypadku się nie przyśniło, w tym wypadku to jest osobna sztuka. Sztuka, która przy okazji sama się oklaskuje. Mówi, to nam nie wyszło, to nam nie wyszło, ale generalnie wspaniale. A później wszyscy wyjdziemy i będą wszyscy nam bili brawo. To nie wiem. Alejandro Gonzalez-Iñárritu robi film, w którym robi beznadziejny film, a następnie w tym filmie wstawia scenę, która jest o tym filmie, w której wszyscy biją oklaski temu filmowi. No przecież to jest jakiś absurd. Mi się to bardzo podobało. Podoba mi się z tego powodu, że tam też jest znowu wątek tego, kto sponsoruje tą sztukę. No znowu, jeżeli idziemy w... Nie wiem, czy aż takie spoilery, to akurat było dosyć zaskakujące. Dla mnie to był na przykład taki moment, kiedy pomyślałem sobie, że o, to jest taka bardzo fajna bajka, którą teraz tutaj tworzymy, gdyby tak było, że takie osoby sponsorują tego typu sztuki.

Rewelacja, fajnie, świetnie, tylko później mierzymy się z tym, że na samych napisach końcowych wychodzimy trochę z tej przestrzeni teatru i orientujemy się, że rzeczywistość znów jest dość przygniatająca, straszna, ale mieliśmy chociaż chwilę tego takiego oddechu w miejscu, gdzie mogliśmy poklaskać, gdzie przeżyliśmy to katarzyzm. Do mnie jakoś trafia w ogóle ta rozmowa o sztuce, choć też przyznaję, że te pierwsze dwie godziny, czy ileś to tam, No, bywa różne. Nie bawiłem się źle, ale... Mateusz poleca ostatnie 6 minut filmu, więc... Wybitne. Ja nie polecam dwóch wcześniejszych godzin filmu, to proszę sobie wybrać samemu. Ale tak jest Alejandro Gonzálezem i Niaritu. Ja nie lubię się z tym twórcą, a od być może 21 gramów, to ja byłem chyba wtedy, nie wiem, na początku studiów, może w liceum.

Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.