Digger, Primetime i Latarnie

KinoTalk. Krzysztof Majewski. Miłosława Bożek. Mateusz Łapot. W tym składzie porozmawiamy dzisiaj o filmach, trochę o serialach. Zuza do nas dołączy pewnie za tydzień. Walczymy o te czteroosobowy skład, ale nigdy nie jest łatwo. Ale dzisiaj tematów mamy mnóstwo ciekawych, dużo. No bo wydaje mi się, że bardzo kontrowersyjny film od wielkiego reżysera, czyli Digger. Film, który na pewno chciałby być kontrowersyjny i chyba jest, bo dyskusja w internecie wokół tego filmu jakaś jest. Nie jestem pewny, czy wokół tych aspektów, na którym Diggerowi zależało, czy nie, ale to sobie będziemy Rozmawiać o tym i uszczegółowiać. A drugi film to Primetime. Też wydaje mi się, że film, który jakimś echem się odbija w dyskusji szerokiej, około filmowej.

Zaczynamy oczywiście od Diggera, ale dzisiaj też... Nie, zaczniemy od Primetime, bo ja później was opuszczę. A zielone latarnie jeszcze dzisiaj też omawiacie? Ale bardzo proszę. Bardzo chętnie przy okazji. To dzień dobry. Dzień dobry. Albo dobry wieczór. Jak wolicie. Co dobrego widzieliście? Ja widziałam Carrie i szczerze, szczerze polecam. Jest to nowy serial Majka Flangana, który robił na przykład dla Netflixa horrory serialowe z różnym skutkiem. Pamiętasz? Nie. Nawiedzony dom na wzgórzu to był ten lepszy horror serialowy, a później były jeszcze dwa horrory. Jeden też o jakimś nawiedzonym domu, a drugi trochę opowiadał o rodzinie, która sprzedaje...

Bardzo dobre rzeczy. No i ja dziewiąteczkę dam. Ja dam dziewiąteczkę też. To czas na ostatnią dzisiaj recenzję, czyli na Diggera. Alejandro González Iñárritu z kolejnym filmem, który bardzo przypomina Birdmana, ale o tym jeszcze za chwilę pogadamy. On ma dość długie czasy pomiędzy swoimi filmami. Teraz były to chyba cztery lata od Bardo, tak mi się wydaje. Wcześniej też jeszcze chyba tam jeszcze jakoś tak siedem czy coś w tym stylu. Więc trochę się czeka na te filmy. To była moim zdaniem wyczekiwana dość premiera, więc w ten weekend zaskoczyliśmy się chyba trochę tym, że Primetime jednak w polskich kinach miał swój Primetime, a Digger raczej nie dopisał. No z wielu powodów, chociażby z powodu reżysera, ale też Tom Cruise w roli, która ma być komediowa, która ma być oscarowa w ogóle tak mówiono.

Znaczy sukcesja, wiemy, że to jest o ludziach, którzy no są obrzydliwie bogaci, źli, nie wiadomo jacy, ale bardzo mi się podobają te momenty, kiedy czasami udaje się zrobić jakiś taki mały przebłysk ludzkości w tych strasznych postaciach, który ich nie wybiela w żadnym wypadku, ale lubię, gdy jednak jest to coś innego niż tylko i wyłącznie karykatura. O, wybiela, wybogaczy, wybiela. Właśnie tego się zawsze bawię, jak o tym mówię, ale wtedy po prostu te postacie są dla mnie bardziej żywe. Znaczy to są wtedy postacie, a nie jakieś takie kartonowe, może nawet nie kartonowe, po prostu worki do bicia, które tam okładamy cały czas. Tak, to prawda, ale też wydaje się, że ta krytyka jest wtedy celniejsza, kiedy sadzamy po drugiej stronie stołu człowieka. Fabuła Diggera, mam wrażenie, sprowadza się do trzech słów Donalda Trumpa.

Drill, baby, drill. Po części, choć właśnie zastanawiam się, jak podejdziemy do tej recenzji, bo na samym początku jest taka plansza, tu przyznam, że jest niezwykle pretensjonalna, która mówi, że twórcy proszą, żeby nie spoilerować tego filmu. Znaczy mam to w nosie, ja będę spoilerował. Dobrze, więc spoilerujmy w takim razie. W sensie to jest spoiler, który wydaje mi się, że jest nieistotny. Jest kompletnie nieistotny, bo ten film z jednej strony właśnie opowiada, jest taką satyrą powiedzmy, bardzo przerysowanym pokazaniem właśnie tej Ameryki i tych bogatych ludzi, którzy sami wywołują problemy, a później próbują nas uratować z tego kryzysu, który wywołali. Tutaj to jest kryzys klimatyczny, ale z drugiej strony dla mnie to jest ciekawsza scena. Głównym bohaterem jest Digger Rockwell, który powoduje tę klęskę, dlatego że decyduje się na wykopy

Digger, Primetime i Latarnie. No i oglądamy próbę zarządzania kryzysem. Jeżeli ktoś będzie miał skojarzenia z Don't Look Up, czyli nie patrz w górę, to się nie zdziwię. Mhm. Tam też jakiś doktor Strangelove tam czasami się pojawiał u niektórych w recenzjach i tak dalej. Tam myślę, że mnóstwo takiego właśnie zarządzania kryzysem to jakoś ma ze sobą dużo wspólnego. Ale ta druga część, która mnie bardziej na przykład interesowała, to jest później trochę taki komentarz na temat tego, czy w ogóle opłaca się robić tego typu satyry na rzeczywistość, bo tam przełamywana jest ta taka powiedzmy trzecia ściana, zwał jak zwał.

Mówi to oczywiście w momencie, kiedy ludzie do niego przychodzą i mówią, panie Digger, bo jest problem, gigakryzys tutaj i zaraz musimy on... Kochani... Ja w dziewięćdziesiątym którymś, to jak był kryzys, to ja wybrałem łopatę w rękę i zaczyna tam właśnie snuć tego typu opowieści. Jak to nie jest zabawne, to ja nie wiem. Ale... Nie wiem, to nie jest zabawne, bo mi się wydaje, że Alejandro González-Iñárritu opowiada ten film w potwornie boomerski sposób, nie chce być boomerem, więc wysłuchał wnuczki, jak teraz młodzi myślą o świecie. Tak, mam takie też wrażenie, że jeżeli ktoś bierze to właśnie stricte jako taką satyrę i bierze tylko tą pierwszą część w sumie, no to to jest spóźnione jakieś 10 lat? 15? Tak, 10-15 lat. Zresztą cała ta druga część filmu, nie wiem, trzecia któraś część filmu, w której oni próbują zarządzać tym kryzysem i mówią, że

To jest już spotkanie z prezydentem, jak wiadomo ten Digger Rockwell jest skoligacony z prezydentem, prezydent jest w zasadzie na jego telefon i wtedy mówi, że musimy wprowadzić protokół jakiś tam, nie pamiętam jak oni to nazywają, powiedzmy ograniczonej informacji. No i to ma być taki wielki algorytm, który będzie kontrolował informacje w świecie, no i nikt nie dowiaduje się o tym, że jest wielki kryzys, ponieważ oni wprowadzili ten magiczny program. No to ta dyskusja na temat zarządzania danymi, dostępem do informacji, przepływem informacji, to z kiedy to jest dyskusja? W sensie ja nie mówię, że ona przestaje być aktualna, ale jeżeli ktoś podaje mi ją w ten sposób, podobnie jak kryzys klimatyczny, obawy odnośnie social mediów i cokolwiek jeszcze w tej pierwszej części jest, a jest tam wszystko, każdy duży temat ostatnich 10 lat i każdy jest tak niemożliwie płytko opowiedziany, a przy okazji spóźniony od 5 do 10, a czasami 15 lat, no to po diabło jest ten film.

Po tą przemowę może, bo tam przemowa jeszcze w pierwszej części jest Diggera, który... Tak, to jest wielka przemowa, która ma zdobywać Oscary. Która ma zdobywać Oscary. Mnie ona się podobała, bo miałem takie wrażenie, że po pierwsze jest zagrana bardzo dobrze, po drugie dość fajnie pasuje do tego filmu i ona akurat nie jest aż tak spóźnionym komentarzem i nie w sumie ten twist, W jaki to wszystko poszło, nawet jakoś zaciekawił i był czymkolwiek świeżym, co widziałem w kinie, poza tymi rzeczami, które tam właśnie wcześniej się pojawiały, to one akurat nieświeże były, ale ta przemowa była dość w porządku. Niezła. Też mam wrażenie, że niezła. Na pewno za długa, no ale niestety, jak chce się zdobywać Oscary, to ta przemowa musi być długa. Trzeba robić długie przemowy. Co człowiek zrobi. Natomiast faktycznie tą krus tam błyszczy. Mi się wydaje, że ona dalej jest nieciekawa, ponieważ ten temat i to, co jest w tej przemowie, ta treść tego monologu jest spóźniona i jest płytka.

Pamiętam, że dużo koleżanek widziało ten film i było zachwyconych, dotkniętych. I ty też chciałeś zobaczyć. Nie, ja też już go widziałem, ale już wtedy go nie lubiłem. Natomiast ja wiem, że on potrafi tworzyć kino, które może się podobać. Bo na przykład Bumble, który zrobił parę lat później, już o wiele bardziej do mnie trafiał. Później byłem bardzo zadowolony z Birdmana, który jest... Wszelako podobnym filmem do Diggera, ale wydaje mi się, że po prostu jest lepiej zrobiony. Był bardziej aktualny, nie był spóźniony 15 lat i nie miał w sobie tak potwornej dawki publicystyki, która była nieznośna. No i w gruncie rzeczy zjawa, która chyba zasłynęła przede wszystkim tym, że Leonardo DiCaprio dostał Oscara za walkę z niedźwiedziem, czyli najgorszy być może rola DiCaprio, która... To też najmniej zasługująca na Oscara, dostała Oscara i dlatego zjawa chyba przejdzie do historii.