FreeRun (07.04.2026)

Tak jak byś zwrócił uwagę na Chica Corie, na Johna Schofielda, no to są takie pozy wręcz no marvelowskie, albo takie jak w DC Comics. Ja za to cenię bardzo Jarka, bo to jest człowiek, który naprawdę swoją pasję oddał muzyce jazzowej. No i to widać świeżo w zdjęciach. Tak, poza tym on się ciągle rozwija. To jest ciekawe, że on właśnie coraz lepiej robi te fotografie i pomimo tego, że wydaje się, że z reguły już osoby tak dojrzałe już może na inne wartości stawiają niż rozwój, ale myślę właśnie, że Jarek Ostatnio się rozwinął, jeżeli chodzi o tę fotografię. No dobrze, a my się dalej rozwijamy z naszą audycją. Także Mateuszu, propozycja od Ciebie, kolejnego giganta jazzu.

Hank Mobley, This I Dig Of You, płyta Soul Station, rok 1960. No i tak, druga część naszej audycji, bardziej klasycyzująca i rzeczywiście trochę starsze utwory. No tutaj myślę, że ciekawe brzmienie saksofonu, prawda, takie, jak to, tutaj się nawet zanotowałem, taki krytyk, nie krytyk, to jest muzyk Leonard Feder powiedział, że to jest takie Brzmienie, które jest mniej agresywne niż brzmienie Johna Coltrane'a, ale właśnie bardziej jednak takie pełne wyrazu niż Lestera Younga. Czyli to taki muzyk środka jego zdaniem. Bardzo myślę ciekawy cytat.

Może nie aż tak ważny jak John Coltrane czy Cannonball, Adele Ray lub ktokolwiek inny, ale też się zapisał. Tak, no niewątpliwie ciekawy muzyk. On też wpisuje się w tą galerię, którą ja jakoś tak mimochodem może tworzę na łamach Kind of Jazz, czyli muzyków niedocenionych i myślę, że on się jak najbardziej wpisuje w to bycie trochę może za mało docenionym muzykiem. Tak, no to jest ciekawa postać, ale właśnie taka postać mniej z głównego nurtu, ale nas takie postaci bardzo interesują, bo tam się bardzo ciekawe rzeczy dzieją. Czasami ten główny nurt nie wiadomo dlaczego jest głównym nurtem, prawda? No bo ktoś tak powiedział albo ktoś kupił wystarczającą ilość płyt.