FreeRun (07.04.2026)

Co nam tutaj chciałbyś pokazać? Tak, kolejnym gigantem będzie Hank Mobley i byłby to utwór This I Dig Of You, też taki standard z roku 60. To trochę podobny w nastroju do Take Five, myślę. No więc posłuchajmy i sobie porównajmy. Zdjęcia i montaż

Hank Mobley, This I Dig Of You, płyta Soul Station, rok 1960. No i tak, druga część naszej audycji, bardziej klasycyzująca i rzeczywiście trochę starsze utwory. No tutaj myślę, że ciekawe brzmienie saksofonu, prawda, takie, jak to, tutaj się nawet zanotowałem, taki krytyk, nie krytyk, to jest muzyk Leonard Feder powiedział, że to jest takie Brzmienie, które jest mniej agresywne niż brzmienie Johna Coltrane'a, ale właśnie bardziej jednak takie pełne wyrazu niż Lestera Younga. Czyli to taki muzyk środka jego zdaniem. Bardzo myślę ciekawy cytat.

No i rzeczywiście chyba Hank Mobley, nie wiem czy można go określić muzykiem środka, ale to brzmienie rzeczywiście jest takie przez swoją taką jakby Pomiędzość, jeżeli tak można, taki przymiotnik bardzo wyjątkowy. Ja myślę, że to jest naprawdę bardzo dobry trop, bo akurat nie zanotowałem sobie tego, ale w jakiejś recenzji krytyk powiedział o Henku, że jego brzmienie to jest złoty środek między agresją a subtelnością. No i to też jest fajnym dopełnieniem do tego, co powiedziałeś. W ogóle to takie trochę ciekawe, że też o Hunch'u Mobley'u tak niewiele rozmawialiśmy na łamach naszej audycji. A to jest też ważny muzyk.