5 lat RODO #2: Orzeczenia sądów administracyjnych

Nie można według sądu zgodzić się z organem, że w sytuacji, gdy celem wykonania połączeń telefonicznych przez konsultantów, no i tu mamy spółka ZOO, nie wiemy jaka, nie wiemy czy spółka, czy po prostu SP ZOO, bo tak jest zanonimizowane, no w ramach prowadzonej akcji marketingowej pozyskiwała dane osobowe, ale tylko podczas połączenia w zakresie imienia, nazwiska, miejsca zamieszkania, No i istniała możliwość identyfikacji. To wtedy sąd mówi tak, to jest numer telefonu będzie daną osobową. No w mniejszej sprawie okolicznością niesporną, proszę Państwa, jest to, że w przypadku obywatela, który skarżył się do UODO, wykonane połączenie telefoniczne nie doprowadziło do pozyskania przez konsultanta danych osobowych tej osoby.

A sam numer telefonu nie dawał możliwości jego identyfikacji. No i jeśli nie dawał i nie pozwalał na identyfikowanie konkretnej osoby w oparciu o przypisane jej cechy indywidualne, sąd uważa, że nie sposób uznać, aby spółka dysponowała danymi osobowymi i je przetwarzała, a więc nie możemy poszukiwać żadnej podstawy prawnej do przetwarzania. Prezes RODO w swojej decyzji poruszył temat i jakby na dowód tego, że ten numer telefonu to dana osobowa, poruszył taką kwestię straży miejskiej i dostępu do danych osobowych właścicieli numerów telefonów. Komórkowych, tu tylko na marginesie powiem, że Straż Miejska jak szuka sprawcy wykroczenia polegającego na oblepianiu przystanków, słupów, właśnie nie ogłoszeniowych, ale latarni, przystanków, słupków parkingowych, no to wszystko są wykroczenia, tam jest zagrożenie grzywną, jest jakiś numer telefonu, nie wiem, do tapicera, do prania dywanów, do autokasacji,

No i straż miejska chce wiedzieć, kto jest właścicielem tego numeru telefonu, aby tej osobie wlepić mandat za to, co zrobiła, czyli niezgodnie z prawem umieściła ogłoszenie w miejscu do tego nieprzeznaczonym. No i sąd, i prezes RODO, dając taki przykład tych spraw, potwierdza według siebie, że ten sam numer telefonu to są dane osobowe, Nie wchodźmy w te sprawy Straży Miejskiej, tam jest straszny rozgardziarz między artykułem, między zależnościami artykułu 159 prawa telekomunikacyjnego, 160 tajemnica telekomunikacyjna, NSA się na ten temat wypowiadało, ale warto powiedzieć, co sąd tu orzekł. Sąd w tej sprawie powiedział, że przywołany przez prezesa RODO

Orzeczenia sądów administracyjnych przyznające Straży Miejskiej uprawnienia do pozyskania danych osobowych użytkownika telefonu w celu ustalenia sprawcy wykroczenia wbrew twierdzeniu organu, proszę Państwa, nie potwierdzają tezy. że sam numer telefonu stanowi dane osobowe, a wręcz jej przeczą. No bo gdyż Straż Miejska dysponując wyłącznie numerem nie była w stanie zidentyfikować sprawcy wykroczenia, no bo jak dzwoniła pod numer autokasacji, czy numer dywanowy, czy tam wyprzedaż magazynów, no to Odbierał pracownik i nie powiedział, czego jest pracownikiem. Był nauczony i wiedział, że nie może powiedzieć, kto jest właścicielem firmy, bo wiedział, że akcja jest nie do końca zgodna z prawem.