Agnieszka Bortkiewicz

Nie, nie biegałam slow joggingiem. I oczywiście poszłam biegać, zrobiłam jakieś mocne interwały. A ze względu na to, że miałam też uraz kręgosłupa, musiałam udać się do Na rehabilitacji kręgosłupa. Ta rehabilitacja zaczęła się od krykomory. Ja w tej krykomorze, po tym biegu, już zaczęłam czuć się słabo. Wychodząc z tej krykomory i udając się do pana rehabilitanta, który na mnie czekał, Po prostu straciłam przytomność. To było wszystko poza moją świadomością. Zmamałam nos. No i w takim pięknym stroju do krokoterapii pojawiłam się w szpitalu MSWiA. Byłam taką surrealistyczną wersją właśnie Jane Fondy.

Ale stricte u dziewczyn? Ona w ogóle dotyczy osób młodych, ambitnych, tak jak powiedziałam, ale nie tylko, ale też częściej być może kobiet, bo my kobiety jesteśmy, widzisz, same, jesteśmy bardziej wrażliwe, bierzemy bardzo dużo na siebie, tak? I to jest tak, że właśnie wypłynęła u kobiet, może ze względu na to, że właśnie jesteśmy takie, jakie jesteśmy, tak? A powiedz jeszcze o tym momencie, o którym zaczęłaś mówić, czyli jak wyszłaś z kriokomory, potem... Jako Jane Fonda. Jako Jane Fonda, tak, w alternatywnej rzeczywistości. I miałaś ten moment, kiedy spojrzałaś na siebie i coś się po prostu dla ciebie wtedy zmieniło. To znaczy już powiedziałeś, dobra, doszłam do ściany, koniec, po prostu tak nie może być. Wiesz co, ja też wtedy bardzo długo, tak jak mówiłam, chodziłam i szukałam, łapałam się różnych niekonwencjonalnych metod, jakiejś, nie wiem, pani, która jest Koreanką i leczy ziołami, po czym czułam się jeszcze gorzej po tym, tak.