Pół roku na Filipinach

Choć to co pamiętam z tego poranka to potworne zmęczenie. Mój lot, a szczególnie odcinek między Tajpej i Manilą nie był zbyt przyjemny. Mówiąc delikatnie. Dlaczego kilka dni wcześniej nad Tajpej przechodził tajfun i ja niestety odczuwałam jego skutki? Była olbrzymia mgła, padał deszcz, był potworny wiatr, samoloty po kilku sekundach znikały w chmurach. Po mniej więcej 12 godzinach lotu z Monachium do Tajpeju wylądowałam w Tajpej w deszczu. Miałam się przebrać, miałam się umyć, miałam nawet w planach, żeby zrobić makijaż przed lądowaniem w Manilii, ale prawdę mówiąc nie mam siły.

No dobra, cała podróż była całkiem niezła, natomiast w Tajpej był przepotworny wiatr, opady deszczu i gigantyczne turbulencje. I teraz lądując w Manilii jest dokładnie tak samo. Na promie między Manilą a Coron było już spokojniej, ale choć w końcu mogłam się położyć, to jakoś mało się wyspałam. Na spokojnie położyłam się dopiero w domu, w łóżku, jak rozłożyliśmy moskitierę. Zaczęłam odpoczywać, jak już usiedliśmy z Andrzejem przy stole w kuchni. W tych pierwszych tygodniach brakowało mi wielu rzeczy. Nawet ukochanego koca. Niby tutaj można wszystko kupić, głównie przez internet, ale jakość jest co najmniej średnia.