Pół roku na Filipinach

Jabłonka na Filipinach. Dzień dobry. Jest sobota, 5 kwietnia. Na zegarach w Polsce minęła godzina 16. Na Filipinach minęła 22. Już dzieli nas tylko 6 godzin. W Polskim Radiu 24, Jabłonka na Filipinach. Anna Jabłońska, zapraszam. Dziś będzie wyjątkowo, bo wspomnieniowo. Dokładnie sześć miesięcy temu, kilka minut po godzinie siódmej rano, byłam na promie, który wpływał do Koron. Po kilkudziesięciu godzinach podróży dotarłam na Busuanga. Nie wiedziałam czego się spodziewać, nie wiedziałam jak będzie, ale byłam niesamowicie podekscytowana, byłam szczęśliwa, że w końcu jestem.

No, no ja tak nie postępuję. Trzeba było sobie tutaj jakoś poradzić. Te pierwsze tygodnie życia na Buswanga to spotkania z nowymi i starymi znajomymi. No, no. And also we have coffee if you want. Coffee maybe, yeah. Oh, yeah. Yeah, we have, yeah, we have also creamer, but powder creamer. This was some fish or...? Pierwsze filipińskie imprezy.

Wracając z Mindoro na Busuanga czułam się jakbym wracała z urlopu do domu. Wtedy po raz pierwszy na promie poczułam, że na Filipinach stworzyłam swoje miejsce na ziemi. Taki swój nowy dom. Po powrocie zaczęliśmy z Andrzejem nurkować i nie mam pojęcia, kiedy minęły kolejne miesiące. Nie podróżowaliśmy, nie poznawaliśmy lokalnych knajpek, choć kilka zdążyło się otworzyć w naszej okolicy. Skończyły się długie spotkania ze znajomymi. Przez ponad dwa miesiące nasze życie wyglądało tak. Pobudka, 6.45. Śniadanie, kawa, pakowanie plecaka, wyjazd do dive shopu. W dive shopie pakowanie skrzynki z rzeczami do nurkowania.