Pół roku na Filipinach

No dobra, cała podróż była całkiem niezła, natomiast w Tajpej był przepotworny wiatr, opady deszczu i gigantyczne turbulencje. I teraz lądując w Manilii jest dokładnie tak samo. Na promie między Manilą a Coron było już spokojniej, ale choć w końcu mogłam się położyć, to jakoś mało się wyspałam. Na spokojnie położyłam się dopiero w domu, w łóżku, jak rozłożyliśmy moskitierę. Zaczęłam odpoczywać, jak już usiedliśmy z Andrzejem przy stole w kuchni. W tych pierwszych tygodniach brakowało mi wielu rzeczy. Nawet ukochanego koca. Niby tutaj można wszystko kupić, głównie przez internet, ale jakość jest co najmniej średnia.

Im bardziej otwarta i nieskrępowana dziewczyna w miejscowości turystycznej, tym uwaga, większe prawdopodobieństwo, że jest to ladyboy. I tego też nie wiedziałam. Mówię poważnie. Lepiej któregoś dnia pojechaliśmy do szpitala w Coron zrobić badania, które były nam potrzebne do kursu nurkowego i w szpitalu spotkaliśmy naszego kolegę, też kandydata na Divemastera, Valentino, młodego 30-letniego Francuza. On był ze śliczną, młodziutką dziewczyną. Ta dziewczyna na oko mogła mieć 20, może 22 lata. Miała bardzo ładny, delikatny makijaż. Miała przepięknie zrobione paznokcie, króciutką spódniczkę. Naprawdę wyglądała ślicznie.