To nie zakochanie. To limerencja.

I jedna z Was podsunęła mi temat limerencji. I to dzięki tej komunikacji dzisiaj będziemy formatować nasze wewnętrzne departamenty miłości. I zaproszę Was dzisiaj do tego, żeby do swojego słownika dostawić jedno słowo, właśnie limerencję, obok stanu zakochania czy stanu miłości i będziemy dzisiaj sobie te stany różnicować. Limerencja to termin, który stworzyła psycholożka Dorothy Tenow i w latach 80-tych napisała książkę Love and Limerence. The Experience of Being in Love. Czyli miłość i limerencja, doświadczenie bycia zakochanym. Jest to termin, który powiem Wam szczerze, że niesamowicie mi się spodobał, chociaż w żaden sposób nie jest to termin kliniczny, którego używałabym w mojej pracy psychoterapeutycznej. Natomiast prywatnie uważam, że termin ten ma w sobie wiele uroku i w sumie nasz podcast dzisiaj może sprowadzić się do tego, że rozkminimy, czy ostatni typ, za którym biegałaś, to była miłość, to było zakochanie, czy może limerencja.

Kiedy druga osoba okazuje zainteresowanie, to czujemy radość, a nasz lęk opada. Czyli w zakochaniu też możemy mieć lęk, że ktoś nie odpisze, że ktoś wycofa się, że w sumie nie wiemy do czego to prowadzi, ale potem ta osoba, w której się zakochujemy, ona się stawia, jest dostępna i to pozwala nam budować z nią więź i sprawia, że lęk stopniowo będzie opadał. Co innego w limerencji. Limerencja karmi się przeszkodą i niepewnością. Jeśli nasz obiekt uczuć jest niedostępny albo emocjonalnie, albo fizycznie, albo nie wiem, jest w związku z inną osobą, no to to nas nakręca. Tenow nazwała to efektem Romea i Julii i Odmowa tutaj nie gasi uczucia, ale paradoksalnie właśnie rozpala tą obsesję i zwiększa, czyli jeżeli ktoś jest dla nas niedostępny, mówi, że nas nie chce, że nie chce z nami relacji, albo że na przykład wszystko super, ja Ciebie chcę, ale nie chcę związku, no to to tylko bardziej włącza w nas dopaminę, dążenie, motywację i chcemy tą osobę zdobyć, naprawić, chcemy ją przekonać do tego, że jesteśmy warci tego, żeby z nami była.