To nie zakochanie. To limerencja.

Robi wszystko, żeby ją zdobyć. Sięga po nią ręką, włącza się cały system motywacyjny i cały system dążeniowy i cały mózg jest skoncentrowany na tym, że ja to chcę, ja chcę to zrobić i jak mam to zrobić, chcę to teraz i chcę to natychmiast. I kiedy Helen Fisher pokazywała w fm raju zdjęcia osób bliskich, osób zakochanych, no to właśnie to było bardzo ciekawe, że wtedy wydzielała się w mózgu dopamina, czyli dążenie, motywacja do tego, żeby właśnie być bliżej tej osoby. I to jest bardzo ciekawe, że zakochania, w tym limerencja, która byłaby może kawałkiem tego zakochania, to nie uczucie w poetyckim sensie, tylko to cały system motywacyjny i to neurofizjologia, neurobiologia. Mózg traktuje partnera jako nagrodę niezbędną do przetrwania, bo dopamina jest związana z układem nagrody w naszym mózgu.

Dlatego nie mogę bez Ciebie żyć, to dla mózgu nie metafora, ale bardziej biologiczny fakt. I kolejne badania, które wykonała Helen Fisher, a które dużo lepiej tłumaczą nam cały dramat, który dzieje się w limerencji, to były badania na osobach, które miały złamane serca. I Fisher zauważyła coś u nich paradoksalnego, że osoby, które zostały odrzucone, ale wciąż kochały, no to przecież logika podpowiadałaby nam, że skoro mnie nie chce, no to to uczucie powinno wygasnąć. Natomiast okazuje się, że od strony neurologicznej jest odwrotnie. I gdy nagroda, czyli ukochana osoba, która np. nas odrzuca, zostaje nam odebrana lub staje się niedostępna, to nasz układ dopaminowy pracuje ze zwiększoną siłą, by ją odzyskać.

I Fisher nazwała to Frustration Attraction, czyli właściwie tym, że jeżeli ktoś serwuje nam dużo frustracji, to staje się dla nas atrakcyjny. I to odrzucenie, chłód czy brak kontaktu, ono nie zabija namiętności. Ono ją wzmacnia i katalizuje. To wyjaśnia, dlaczego limerencja jest stanem tak trwałym. No bo im bardziej ktoś będzie niedostępny, im bardziej więcej będzie nam serwował mixed signals, im bardziej ja będę niepewna, im bardziej będę w lęku, Tym silniej wydzielała będzie mi się dopamina, czyli tym bardziej będę robić wszystko, żeby ta osoba mnie zaakceptowała, zauważyła, zwróciła na mnie uwagę. Każda wiadomość z jej strony przychylna będzie uruchamiała w moim mózgu system nagrody, ale tak wiecie, z większą siłą, więc tym bardziej te nagrody będą dla mnie ważne.

I to jest system, który jest Właściwie to skalibrowany na to, żebyśmy uzależnili się emocjonalnie od drugiej osoby i od jej przychylności lub od jej wycofania. I porównanie stanu limerencji do takiego emocjonalnego hazardu jest trafne od strony tego, co się dzieje neurologicznie w naszym mózgu. Bo dokładnie w tym badaniu z Frustration Attraction, kiedy Fisher pokazywała zdjęcia osób, w których osoby badane były zakochane, za którymi tęskniły, przez które były odrzucone, no, zaświeciały im się w fMRI-u głównie dwa obszary mózgu. WTA, czyli brzuszna pora nakrywki, która jest, jak już mówiłam, fabryką dopaminy, odpowiedzialną za chcenie, pożądanie, motywację, dążenie oraz jądro półleżące, a jest to obszar związany z kalkulacją zysków i strat, ryzykiem oraz głębokim uzależnieniem.