To nie zakochanie. To limerencja.

I Fisher nazwała to Frustration Attraction, czyli właściwie tym, że jeżeli ktoś serwuje nam dużo frustracji, to staje się dla nas atrakcyjny. I to odrzucenie, chłód czy brak kontaktu, ono nie zabija namiętności. Ono ją wzmacnia i katalizuje. To wyjaśnia, dlaczego limerencja jest stanem tak trwałym. No bo im bardziej ktoś będzie niedostępny, im bardziej więcej będzie nam serwował mixed signals, im bardziej ja będę niepewna, im bardziej będę w lęku, Tym silniej wydzielała będzie mi się dopamina, czyli tym bardziej będę robić wszystko, żeby ta osoba mnie zaakceptowała, zauważyła, zwróciła na mnie uwagę. Każda wiadomość z jej strony przychylna będzie uruchamiała w moim mózgu system nagrody, ale tak wiecie, z większą siłą, więc tym bardziej te nagrody będą dla mnie ważne.

I to jest system, który jest Właściwie to skalibrowany na to, żebyśmy uzależnili się emocjonalnie od drugiej osoby i od jej przychylności lub od jej wycofania. I porównanie stanu limerencji do takiego emocjonalnego hazardu jest trafne od strony tego, co się dzieje neurologicznie w naszym mózgu. Bo dokładnie w tym badaniu z Frustration Attraction, kiedy Fisher pokazywała zdjęcia osób, w których osoby badane były zakochane, za którymi tęskniły, przez które były odrzucone, no, zaświeciały im się w fMRI-u głównie dwa obszary mózgu. WTA, czyli brzuszna pora nakrywki, która jest, jak już mówiłam, fabryką dopaminy, odpowiedzialną za chcenie, pożądanie, motywację, dążenie oraz jądro półleżące, a jest to obszar związany z kalkulacją zysków i strat, ryzykiem oraz głębokim uzależnieniem.