Ostatni odcinek Iza Skowrońska Podcast

I strasznie lubię to, że pierwszy raz o tej książce mówię do Was w ostatnim odcinku podcastu, mimo że jest to temat, który, tak jak mówię, dojrzewał we mnie już od samego początku nadawania i mówienia do Was. A książka, o której mówię, to jest książka, której tytuł to jest właśnie Pochwała Cienia Tanizakiego. Jest to książka, którą nie wiem, czy kojarzycie, ale jeżeli jesteście studentami architektury, to na pewno tak, bo kiedyś jedna moja koleżanka mówiła mi, że jest to lektura obowiązkowa. Jest to książka o japońskiej architekturze, a tak właściwie jest to pewien manifest czy esej poetycki, który pokazuje, że japońska estetyka nie unika ciemności, lecz ją docenia.

A biel jest poprawna, jest jasna, jest czysta i wiecie, wiadomo o co chodzi. tylko że tracimy wtedy bardzo duży potencjał na to, że może być fajniej, może być ciekawiej, może być kreatywniej, że właśnie kiedy wchodzimy w kontakt z emocjami, z naszym trudem, to życie staje się pełniejsze. I to jest ta część wspólna zarówno Tanizakiego, jak i Junga. którzy mówią nam to samo, że właśnie kierunek rozwoju byłby podejmowaniem tego ryzyka, uświadamianiem sobie tego cienia, ale też uważnością na cień, na podejmowanie ryzyka, na to, co niepewne. I kiedy złapiemy kontakt z tym, że ojej, ale to właściwie dlaczego ja chcę wyciąć ze swojej psychiki, z mojej architektoniki, mojego umysłu,

Dlaczego ja chcę wyciąć całą emocję? Albo kilka emocji? Dlaczego ja się tak boję w wstydzie, w byciu nieidealnym, w byciu może o nieregularnym kształcie, w podejęciu złej decyzji, czyli walnięciu tej ściany na jakiś zielony kolor. I... Wiecie, to jest fajne, bo ta książka Tanizakiego, ona trochę tak właśnie mówi o takich rzeczach dosyć abstrakcyjnych, takich właśnie ideowych, rzeczach, które się dzieją na styku kultur, ale mówi o nich w kontekście najprostszych rzeczy. Designu mebli, tam jest jeden cały rozdział o opisie wychodka i romantyzacji tego wychodka. Wychodek to jest dokładnie kibel, moi drodzy.