DnD: Wendetta - Piach areny, marmur pałacu (odc. 7)

Jeszcze co innego, ale nie powiem sobie, bo to na razie zostawmy to. Bo to nie o tym jest ta zabawa, żeby sobie mówić. Właśnie. Zobaczysz pewną zmianę na twarzy Lisandry. Bo ty, Lisandro, czujesz obecność? Czujesz wiadomość? Słyszysz Arnolda. Ja o tym nie wiem, że ty słyszysz Arnolda, więc jeszcze chciałem jedną rzecz powiedzieć. Mówię tylko, że widzisz zmianę na jej twarzy. Okej. To zaczynam mówić takie zdanie. Wiesz, Liz, ja wcale nie oczekuję od ciebie, że będziesz mnie... I tu będzie się obracam, patrzę i widzę zmianę na twojej twarzy i przerywam to zdanie w połowie.

A tymczasem Arnold? Liz szept zabił Lorda Valerio. Panika na arenie. Goni nas straż. Uciekamy na cmentarz do Bakshiana. Działajcie z Willim z rozwagą. Bez kropek miałbyś więcej słów. 6 dolarów. Bramka SMS nie może wysłać, bo wykorzystał limit znaków. 25 słów. No dobra. To w momencie, kiedy ja odbieram tą wiadomość, to faktycznie moja twarz się zmienia i odwracam się do Williego i po prostu powtarzam. Od razu powtarzam całość, żeby nie zapomnieć.

Lepiej zażegnać niebezpieczeństwo w zarodku, niż ganiać się z nimi po całym mieście. Ona kiwa głową. i przystępuje do realizacji. Moje ludzie go otoczą. I ja sobie po swoje rzeczy razem z Liz pewnie już się tam złapiemy w pewnym momencie i na cmentarz, tak? Tak. I ja zabieram Bogumiła ze sobą też. Bogumił ma na plecach topor od szepta. Tak. Orzech leci też z nami. Potrzebujemy tej dygresji, że dzisiaj są imieniny Bogumiła w naszym świecie realnie. Tak. I wyruszacie i widzicie, że na mieście jest poruszenie. Generalnie dzieją się rzeczy. Zwykli ludzie oczywiście się chowają.

Performance bardziej, nie? Bo to takie... Można tak i można tak, nie? To kwestia podejścia. Performance, performance, bo to wiesz, taki zdyszany, zmęczony, wiesz. Bardzo proszę. Dużo wiem, wiesz. Mówisz to woźnicy, który zawraca od razu, mówi... Astra, wracamy. I mówi później, jak ty śmierdzisz. Trzynaście. Not great, not terrible, więc jacyś ludzie zdecydowanie... Jedni by śmieją, drudzy zrozumieją, trzeci, wiesz, trzeci sprzedadzą dalej, nie? I myślę, że tu możemy zrobić cięcie i wrócimy do krypty. gdzie dociera pozostała trójka i w trakcie sceny po prostu wprowadzimy Liz i Willibalda, bo to będzie podobny czas między przybyciem waszym.

Co? Czemu? On to był ostatni. Dobra, Arnold. Idź przodem, bo tam pewnie są pułapki. Idziemy. Powoli. Powiadomiliś Liz i Willbalda? Tak, tak. Dostali wiadomość. To znaczy, że... Schodzicie przez korytarze, które są teraz upiórnie puste. I w ciszy, która się tu rozległa, słyszycie swoje kroki, tupanie, które niesie się po tych korytarzach. Rozglądam się dookoła, szukam Bakshiana, szukam... o Jezu, zapomniałem, nie, nie.

Ooo... Ktoś się musi poświęcić. Ja spoglądam na niego i myślę, że moje oczy się rozszerzają, kiedy ja to rozumiem. Myślę, że Kukuka chwilowo nie odpowiada, bo patrzy na niego, patrzy na jego rany. To szybko! Musimy się tam dostać! I w tym momencie, jak Liz i Willibald wchodzicie po tych schodach, widzicie już wszystko, to widzicie, jak kukułka, która pochyla się nad konającym wampirem, zostaje przed niego pochwycona i ukąszona.

Ja patrzę na szepta, patrzę na kokułkę. No widzisz, udało się. Słucham? No tak, bez zamykania jej w jakimś pojemniku. Wiązania i zostawiania. Mówisz, że zamykajcie mnie w pojemniku. No właśnie. Przepraszam, Liz. Nie szkodzi. Nie ma za co przepraszać. Myślę, że macham kosturem i próbuję oczyścić królika szepta z krwi. To bezproblemowo się dzieje. Co chcesz zrobić z krwią, którą z niego wyciągasz?

Dzięki, to miłe. Orzech by się ucieszył. Gdzie jest orzech? Nie jest z wami. Orzech został w szpitale, nie? Czy on idzie z nami? Nie, on jest z nami. On orbituje sobie tutaj. Orbituje. Totalnie. Ziemniak, gdzie? O, nie. Jak go też słyszę. O, ziemniak. Gdzie jest ziemniak? Orzech, spokojnie. Później będą. Z Arnoldem będzie trzeba jeszcze... Obiecujesz? Obiecuję. Arnold chciał cię w... Arnold chciał cię włączyć w związek z Willibalda z Liz.

Ja mam pytanie, czy te żółte linie, które są przy tych magach, czy to jest coś, za czym można się schować? Czy niezbyt? Już zobaczam. Tak, to jest ścianka. Dobra. Ja tylko tak spoglądam w stronę Liz, słysząc ten zaśpiew, tak mówię... W sensie, żeby było precyzyjnie, to jest barierka, nie do sufitu, tylko taka wiesz, na podwyższeniu, nie, wokół podwyższenia, ale za nią można się schować. Liz, chyba zrobię coś głupiego. Ja biegnę na środek tego pomieszczenia. Którego? Tego. Mhm. Po czym wykorzystuję... Arnold! Misty Steps. Chcę się właśnie teleportować za tą barierką, tak, żeby nikt mnie nie widział.