Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 56. Pole lucerny

27.07.2025 ·23 min 31 s

Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!

56. Pole lucerny. Niech czytelnicy zgodzą się, byśmy wrócili na pole graniczące z pałacem pana de Vilfort. Przy bramie osłoniętej gałęziami kasztanów spotkamy osoby znane nam już dobrze. Tym razem Maksymilian stawił się pierwszy. Przylgnąwszy okiem do szpary, wypatruje, czy w głębi ogrodu nie przemknie się między drzewami jakiś cień, nasłuchuje, czy jedwabny trzewiczek nie zazgrzyta na piasku alejki. Wreszcie zaskrzypiały tak upragnione kroki, ale zamiast jednego cienia ukazały się dwa. Valentin spóźniła się, ponieważ pani Danglar i Eugenia przedłużyły wizytę aż do godziny, na którą się umówili.

A wreszcie podbiegła do kraty. — Witaj, kochana moja. — Witaj, Maksymilianie. Musiałeś czekać, ale widziałeś dlaczego. — Tak, rozpoznałem pannę Danglar. Nie myślałem, że się aż tak przyjaźnicie. — A któż ci powiedział, że się przyjaźnimy? — Nikt. Wydało się tylko, że tak się zachowujecie. Spacerowałyście trzymając się pod ramia, rozmawiałyście tak jak dwie przyjaciółki z pensji, które się sobie zwierzają. No tak, zwierzałyśmy się, rzekła Walentina. Eugenia przyznała mi się, jaki wstręt czuję do małżeństwa z panem de Morserve, a ja przyznałam się, że ślub z panem Depinajem będzie dla mnie strasznym nieszczęściem. Kochana moja. Dlatego, mój miły, wydało ci się, że nie ma między nami żadnego dystansu.

Nie, ale powiedz mi, a pytam z czystej ciekawości, obudziły ją we mnie pewne poglądy, jakie sobie wyrobiłem o pannie Danglare. Na pewno niesprawiedliwe, chociaż nie wiem jakie. Kiedy wydajecie sądy o nas, biednych kobietach, nie możemy liczyć na pobłażliwość. No tak, za to same o sobie wydajecie bardzo sprawiedliwe sądy. No bo niemal zawsze w naszych opiniach biorą udział żywe uczucia. Ale o co chciałeś zapytać? Czy panna Danglare obawia się małżeństwa z panem de Morserfem dlatego, że kogoś kocha? Ależ mówiłam ci, że nie jestem przyjaciółką Eugenii. Eee, wy dziewczęta, choć nie jesteście przyjaciółkami, i tak robicie sobie zwierzenia.

Przyznaj się, że zapytałaś ją o to. Aha, widzę, że się uśmiechasz. O, to znaczy, że przenikasz wzrokiem deski. No, co ci powiedziała? Powiedziała, że nie kocha innego, że ma w ogóle wstręt do małżeństwa, że pragnie prowadzić życie spokojne i niezależne, a nawet wolałaby niemal, by jej ojciec stracił cały majątek, byle mogła zostać artystką, taką jak jej przyjaciółka, panna Luisa de Armilly. No i widzisz... – No ale czego to ma dowodzić? – Niczego – odpowiedział Maksymilian z uśmiechem. – No to dlaczego się uśmiechasz? A widzisz, ty też przenikasz wzrokiem te deski. Mam sobie pójść? – O nie, nie. To już lepiej mówmy o tobie.

No, więc chciałem ci powiedzieć, że spotkałem się ostatnio z panem de Morserfem. No i co dalej? Jak wiesz, Franz to jego przyjaciel. No tak, no i co? No i dostał właśnie list, w którym Franz pisze o swoim rychłym powrocie. Warentyń zbladła i oparła rękę o bramę. — O Boże! — wyszeptała. — A jeżeli o to chodzi? — Ale nie, gdyby chodziło o to, to nie macocha by mi o tym powiedziała. — A to czemu? — Czemu? Sama nie wiem, ale zdaje mi się, że chociaż macocha nie sprzeciwia się otwarcie temu małżeństwu, ale nie jest z niego zadowolona. — No, moja miła, zacznę chyba uwielbiać twoją macochę.

Ale powiedz mi, jaką korzyść odniosłaby pani de Vilfort, gdybyś została starą panną? Przecież mówiłam przed chwilą, nie słyszałeś, Maksymilianie, że jestem bogata, a nawet zbyt bogata. Mam po matce blisko 50 tysięcy rent, Dziadkowie de Saint-Méronowie zostawią mi pewnie drugie tyle. Dziadek Nortier wyraźnie chce, abym była jego jedyną spadkobierczynią. W porównaniu ze mną mój braciszek, który po pali de Villefort nie odziedziczy żadnego majątku, jest biedny. A macocha uwielbia to dziecko. Gdybym wstąpiła do klasztoru, cała scheda, która przypadłaby po dziadkach de Saint-Méran i po mnie, mojemu ojcu, przeszłaby ostatecznie na jej syna.

Mój własny ojciec unosi się nad nim, powiada, że nigdy nie słyszał, aby ktoś formułował z taką elokwencją takie wzniosłe myśli. Edwardek otacza go niemal boską czcią, choć boi się tych wielkich czarnych oczu hrabiego. Gdy tylko hrabia wejdzie, natychmiast do niego biegnie i sam otwiera mu dłoń, a zawsze znajdzie tam dla siebie jakąś wspaniałą zabawkę. Tak, pan de Monte Christo nie jest tu gościem ojca, nie jest tu gościem macochy. Pan de Monte Christo jest tu u siebie. Jeżeli jest tak, jak mówisz, to musisz już odczuwać albo odczujesz wkrótce skutki jego obecności. Spotkał we Włoszech Alberta de Morserfa po to, aby go ocalić z rąk bandytów. Poznał panią Danglar i ofiarował jej królewski podarunek.

Mówię sobie, że Hrabia, ten człowiek, który wie wszystko, zamierza mnie zetknąć z państwem de Vilfortami, a czasem, przysięgam ci, szukam w jego oczach potwierdzenia, że odgadł moją miłość do ciebie. Mój kochany. Gdybym słyszała od Ciebie tylko takie argumenty, pomyślałabym, że masz jakieś halucynacje i naprawdę bałabym się o Twoje zmysły. Czy naprawdę widzisz w tym spotkaniu coś więcej niż tylko przypadek? Zastanów się. Mój ojciec nie bywa nigdzie i odmówiłby 10 razy, gdyby nie macocha, która aż się pali, żeby zobaczyć, jak mieszka ten nadzwyczajny nabab. Z wielkim trudem nakłoniła go, by poszedł tam razem z nią. No nie, wierz mi, poza tobą nie mam oparcia w nikim, mogłabym go szukać jeszcze tylko u dziadka, który jest żywym trupem, i u matki, która jest w świecie cieni.

Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.