Hrabia Monte Christo. 56. Pole lucerny
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
– Oj, dobrze. Zostało nam tylko 10 minut. – O Boże! – zawołał zmartwiony Maksymilian. — Tak, Maksymilianie — rzekłam melancholinie Valentin — wybrałeś sobie nienajlepszą kochankę. Biedaku, na jakie życie cię narażam, a ty przecież tak zasługujesz na szczęście. Uwierz, gorzko to sobie wyrzucam. Miła moja, nie martw się tym. Ja i tak jestem szczęśliwy. To ciągłe oczekiwanie wynagradza mi, że cię widzę przez pięć minut. Hrabia Monte Christo.
Nie wiem. Macocha kazała mi wstąpić do siebie. Chce mi powiedzieć coś o moim majątku. Dobry Boże, niech sobie wezmą ten mój majątek. I tak jestem zbyt bogata. Niech mi tylko zostawią spokój i wolność. Przecież kochałbyś mnie tak samo, gdybym była biedna, prawda? O, ja cię zawsze będę kochał. Byleby tylko moja Valentin była przy mnie, ile bym miał pewność, że nikt mnie jej nie zabierze, reszta jest nieważna. Ale czy ona, jeśli ja mi nie chcę powiedzieć czegoś nowego o twoim ślubie? Nie sądzę. Ale posłuchaj najdroższa, nie bój się, bo póki tylko będę żyć, nie spojrzę na inną kobietę. Myślisz, Maksymilianie, że uspokajasz mnie, mówiąc w taki sposób? Ach, Daruj, masz rację, brutal ze mnie.
No, więc chciałem ci powiedzieć, że spotkałem się ostatnio z panem de Morserfem. No i co dalej? Jak wiesz, Franz to jego przyjaciel. No tak, no i co? No i dostał właśnie list, w którym Franz pisze o swoim rychłym powrocie. Warentyń zbladła i oparła rękę o bramę. — O Boże! — wyszeptała. — A jeżeli o to chodzi? — Ale nie, gdyby chodziło o to, to nie macocha by mi o tym powiedziała. — A to czemu? — Czemu? Sama nie wiem, ale zdaje mi się, że chociaż macocha nie sprzeciwia się otwarcie temu małżeństwu, ale nie jest z niego zadowolona. — No, moja miła, zacznę chyba uwielbiać twoją macochę.
Maksymilianie, nie wyobrażasz sobie nawet, ile potrafi wyrazić się wzrok staruszka, który na całym świecie tylko mnie kocha i, Boże, wybacz, jeśli to bluźnierstwo, którego tylko ja kocham. Gdybyś wiedział, jak spojrzał na mnie, gdy się dowiedział o tym zamiarze, ile w tym wzroku było wyrzutu, Ile rozpaczy wyrażały łzy, które popłynęły mu po nieruchomej twarzy. Och, kochany, poczułam straszne wyrzuty sumienia. Rzuciłam mu się do kolan i zawołałam. Przebacz, przebacz, dziadziu. Niech robią ze mną, co chcą. Nigdy cię nie opuszczę. I wtedy wzniósł oczy do nieba. Maksymilianie, wiele mogę wycierpieć. To spojrzenie dziadka z góry wynagrodziło mi wszystkie cierpienia. Walentynie, jesteś aniołem.
Przyjacielowi? O mój Boże, dreszcz mnie przebiega, gdy tak mówisz. Przyjacielowi? Kim jest ten przyjaciel? Posłuchaj, Walentyn, czy ci się zdarzyło kiedykolwiek poczuć nieprzezwyciężoną sympatię do osoby, Którą widzisz po raz pierwszy? Zdaje ci się wtedy, że znasz ją od wieków, zastanawiasz się kiedy i gdzie ją widziałaś, a ponieważ nie możesz sobie przypomnieć, dochodzisz do wniosku, że to było chyba w poprzednim życiu i że ta sympatia to tylko budzące się wspomnienie? No tak. Otóż właśnie tego doświadczyłem, gdy po raz pierwszy ujrzałem tego nadzwyczajnego człowieka. Nadzwyczajnego człowieka? Tak, to pewnie znasz go już od dawna.
Twoja macocha i brat Przejeżdżają koło bramy jego domu i Nubijczyk ocala im życie. Ten człowiek otrzymał władzę wpływania na wypadki. Nigdy nie widziałem, aby w kimś łączyło się takie upodobanie do prostoty z tak królewskim sposobem bycia. Uśmiecha się do mnie tak miło, że zapominam, jak gorzki jest ten uśmiech w oczach innych. Najdroższa powiedz, czy uśmiechnął się tak do ciebie? Jeśli tak, będziesz szczęśliwa. Do mnie? Mój Boże, Maksymilianie, on na mnie w ogóle nie zwraca uwagi, a jeśli przypadkiem przed nim przechodzę, odwraca ode mnie wzrok. Och, on wcale nie jest szlachetny, dajże spokój. I niesłusznie obdarzasz go tak bystrym wzrokiem, co ma czytać w sercach.
Najdroższy, a czemu nie przypiszesz tego moim modlitwom? Kiedy tam jesteś, modlę się do Boga i Matki już tylko o Ciebie. No tak, od kiedy się znamy, uśmiechnął się Morel. A wcześniej? Okropny jesteś. Skoro nie chcesz mi niczego zawdzięczać, wróćmy do tego przykładu, który sam uważasz za niedorzeczny. No, to popatrz przez szparę. Widzisz? Tam, przy drzewie, stoi mój nowy koń, na którym dziś przyjechałem. O, jaki śliczny! Dlaczego nie przyprowadziłeś go pod bramę? Przymówiłabym do niego, a on by mnie zrozumiał. No, to rzeczywiście dość cenny koń. Wiesz, że mam dość ograniczone środki, a jestem, jak to się mówi, człowiekiem rozsądnym.
Nie będziesz mnie długo kochał. Człowiek tak rozpoetyzowany nie będzie umiał gasnąć w tak monotonnej miłości jak nasza. O Boże! Wołają mnie, słyszysz? O, Walentyn, jeszcze twój najmniejszy paluszek. Przesuń go przez szpalę, żebym mógł go pocałować. Maksymilianie, mieliśmy być dla siebie tylko dwoma głosami, dwoma cieniami. Ja chcesz, Walentyn. Będziesz szczęśliwy, jeśli zrobię, czego chcesz. O tak! Walentyn weszła na ławkę i zamiast przesunąć palec przez szparę podała mu ponad przegrodą całą rękę. Maksymilian krzyknął z radości. Wskoczył na kamień, pochwycił ukochaną dłoń i przycisnął do niej gorące usta.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!