Hrabia Monte Christo. 56. Pole lucerny
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
56. Pole lucerny. Niech czytelnicy zgodzą się, byśmy wrócili na pole graniczące z pałacem pana de Vilfort. Przy bramie osłoniętej gałęziami kasztanów spotkamy osoby znane nam już dobrze. Tym razem Maksymilian stawił się pierwszy. Przylgnąwszy okiem do szpary, wypatruje, czy w głębi ogrodu nie przemknie się między drzewami jakiś cień, nasłuchuje, czy jedwabny trzewiczek nie zazgrzyta na piasku alejki. Wreszcie zaskrzypiały tak upragnione kroki, ale zamiast jednego cienia ukazały się dwa. Valentin spóźniła się, ponieważ pani Danglar i Eugenia przedłużyły wizytę aż do godziny, na którą się umówili.
I Maksymilian starał się zachować cierpliwość, podziwiając jednocześnie kontrast między urodą obu panien. Jasnowłosej o tęsknym spojrzeniu, lekko pochylonej jak wdzięczna Iwa i czarnowłosej o wejrzeniu dumnym, a wyniosłej jak topola. Po półgodzinnym spacerze dziewczęta odeszły. Maksymilian zrozumiał, że odwiedziny pali d'Anglard dobiegły końca. Istotnie, po chwili znów pojawiła się Valentin, tym razem sama. Z obawy, aby czyjeś niepożądane oczy nie zaciekawiły się tym powrotem, szła wolniutko, przyglądając się uważnie kępom drzew i krzewów oraz... Penetrując wzrokiem alejki. A zamiast skierować się prosto ku bramie, usiadła najpierw na ławeczce.
A wreszcie podbiegła do kraty. — Witaj, kochana moja. — Witaj, Maksymilianie. Musiałeś czekać, ale widziałeś dlaczego. — Tak, rozpoznałem pannę Danglar. Nie myślałem, że się aż tak przyjaźnicie. — A któż ci powiedział, że się przyjaźnimy? — Nikt. Wydało się tylko, że tak się zachowujecie. Spacerowałyście trzymając się pod ramia, rozmawiałyście tak jak dwie przyjaciółki z pensji, które się sobie zwierzają. No tak, zwierzałyśmy się, rzekła Walentina. Eugenia przyznała mi się, jaki wstręt czuję do małżeństwa z panem de Morserve, a ja przyznałam się, że ślub z panem Depinajem będzie dla mnie strasznym nieszczęściem. Kochana moja. Dlatego, mój miły, wydało ci się, że nie ma między nami żadnego dystansu.
Przecież mówiąc o człowieku, którego nie mogę kochać, myślałam o człowieku, którego kocham. Ależ ty jesteś dobra, Valentin, i masz w sobie coś, czego panna Danglare nigdy nie będzie miała. Jakiś nieokreślony czar, który jest u kobiety tym, czym zapach dla kwiatu, a słoży słodycz dla owocu. Bo to za mało, jeśli kwiat czy owoc są tylko piękne. O, kochany, patrzysz tak na to wszystko, bo miłość przysłania ci wzrok. O nie, przysięgam ci. No, na przykład, przypatrywałem się wam obu i przysięgam, oddawałem sprawiedliwość urodzie panny Danglar, ale trudno mi było przypuścić, że ktoś mógłby się w niej zakochać. No właśnie, bo ja tam byłam i to cię zaślepiło, kochany.
Nie, ale powiedz mi, a pytam z czystej ciekawości, obudziły ją we mnie pewne poglądy, jakie sobie wyrobiłem o pannie Danglare. Na pewno niesprawiedliwe, chociaż nie wiem jakie. Kiedy wydajecie sądy o nas, biednych kobietach, nie możemy liczyć na pobłażliwość. No tak, za to same o sobie wydajecie bardzo sprawiedliwe sądy. No bo niemal zawsze w naszych opiniach biorą udział żywe uczucia. Ale o co chciałeś zapytać? Czy panna Danglare obawia się małżeństwa z panem de Morserfem dlatego, że kogoś kocha? Ależ mówiłam ci, że nie jestem przyjaciółką Eugenii. Eee, wy dziewczęta, choć nie jesteście przyjaciółkami, i tak robicie sobie zwierzenia.
Mój własny ojciec unosi się nad nim, powiada, że nigdy nie słyszał, aby ktoś formułował z taką elokwencją takie wzniosłe myśli. Edwardek otacza go niemal boską czcią, choć boi się tych wielkich czarnych oczu hrabiego. Gdy tylko hrabia wejdzie, natychmiast do niego biegnie i sam otwiera mu dłoń, a zawsze znajdzie tam dla siebie jakąś wspaniałą zabawkę. Tak, pan de Monte Christo nie jest tu gościem ojca, nie jest tu gościem macochy. Pan de Monte Christo jest tu u siebie. Jeżeli jest tak, jak mówisz, to musisz już odczuwać albo odczujesz wkrótce skutki jego obecności. Spotkał we Włoszech Alberta de Morserfa po to, aby go ocalić z rąk bandytów. Poznał panią Danglar i ofiarował jej królewski podarunek.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!