Hrabia Monte Christo. 112. Przeszłość

— O, Prawdo! — szepnął hrabia. — Bóg cię stworzył, abyś ulatywała ponad fale i płomienie. Tak więc biedny marynarz żyje jeszcze w pamięciu kilku gawędziarzy. Powtarzają jego straszliwą historię wieczorem przy kominku i dreszcz przejmuje słuchaczy w chwili, gdy nieszczęsny spada w dół i zakrywają go fale. — A nie wiadomo, jak się nazywał? — zapytał głośno. – Ech, skąd byśmy to mieli wiedzieć? – odparł odźwierny. – Znaliśmy go tylko jako numer trzydzieści cztery. – Vilfor, Vilfor – wyszeptał Monte Christo. – Musiałeś to sobie nieraz powtarzać, gdy moje widmo niepokoiło cię w bezsenne noce. – Właśnie pan nie chciałby jeszcze odwiedzić innych lochów?