Hrabia Monte Christo. 112. Przeszłość

Choć tam otwór zamurowano, fragment muru, gdzie kiedyś się znajdował, wciąż się wyróżniał. Kamienie miały tu inny kolor. Pod hrabią ugięły się nogi. Przysiadł na zydlu. Krążą może jakieś opowieści o tym zamku? Poza tą o uwięzieniu Mirebo? – zapytał. Jakieś historie związane z tymi ponurymi miejscami? Aż trudno uwierzyć, że ludzie mogli kiedykolwiek zamykać tu bliźnich. – Tak, proszę pana – rzekł odzwierny. – I do zerca Antonio powiedział mi nawet jedną historię o tej właśnie celi. Monte Christo zadrżał. Antoni był jego dozorcą. Hrabia prawie zapomniał, jak wyglądał i jak się nazywał, ale samo brzmienie tego imienia wystarczyło, by ujrzał go jak żywego.