August Zaleski

W ostatnich latach II Rzeczpospolitej piastował stanowisko prezesa polsko-amerykańskiej Izby Handlowej i Towarzystwa Polsko-Francuskiego. Podczas kampanii wrześniowej przedostał się do sojuszniczej Rumunii, a potem ewakuował się do Paryża. W następnych miesiącach na zaproszenie Winstona Churchilla przeniósł się wraz z innymi polskimi ministrami do Londynu. Na emigracji wszedł w skład rządu polskiego na uchodźstwie, obejmując tekę oczywiście ministra spraw zagranicznych. Pozostawał jednak w cieniu premiera Władysława Sikorskiego, który posiadał zaufanie Brytyjczyków i to on w ścisłym porozumieniu z nimi decydował o kierunkach polskiej dyplomacji emigracyjnej. Po wybuchu wojny III Rzeszy z ZSRR to właśnie Sikorski zawarł porozumienie z ambasadorem radzieckim w Londynie, Iwanem Majskim, odnośnie współpracy polsko-sowieckiej przeciwko Niemcom.

August Zaleski wyraźnie sprzeciwiał się paktowi Sikorski-Majski, jednakże jego pozycja w polskim rządzie emigracyjnym była zbyt słaba. 25 lipca 1941 po raz drugi złożył Urząd Ministra Spraw Zagranicznych. W epoce II wojny światowej Zaleski nie orientował się zbyt dobrze w sytuacji międzynarodowej, zwłaszcza w wymiarze militarnym. Błędnie zakładał, że Związek Sowiecki będzie zbyt słaby, a cała Europa, w tym Polska, zostanie wyzwolona przez wojska brytyjskie. Do końca wojny Zaleski kierował kabinetem prezydenta Władysława Raczkiewicza oraz był jednym z jego najbliższych współpracowników. W 1947 po śmierci Raczkiewicza został prezydentem Rzeczpospolitej Polskiej na uchodźstwie.