"Demokracja walcząca" czy walka o demokrację?

Nauczania prawa w ogóle. Jednym z jego pierwszych ofiar był Carl Schmitt. To ciekawe, proszę Państwa, bo Carl Schmitt mówił mniej więcej to samo co Carl Loewenstein, tylko że jeden to był Carl przez K, a drugi to był Carl przez C. Schmitt był przez C. On napisał taką książeczkę pod tytułem Strażnik Konstytucji. Z tej książeczki wynikało, że w warunkach nadzwyczajnych musi być w państwie jakiś autorytet, który potrafi stanąć, wznieść się ponad przepisy konstytucji, żeby bronić ducha konstytucji.

No, mniej więcej to samo, co pisał Loewenstein, że ogień należy wypalać ogniem. Schmidt miał tego pecha, że na niego powoływali się naziści, no bo on został w Niemczech, no i nie był Żydem. A jak już Loewenstein wyjechał do Ameryki, to tam na niego zaczęli powoływać się różni komuniści, no i on był dobry. Mimo, że jeszcze raz powtórzę, mniej więcej pisał to samo. Doprowadził nawet do zatrzymania, do aresztowania Schmidta i postawienia go niejako oskarżonego, co prawda przed Trybunałem Norymberskim, gdzie Schmid się musiał tłumaczyć z tego co pisał.

I powiedział takie słowa. Nie wniesiono przeciwko mnie niczego, poza tym, co napisałem. No ale pisanie było złe. Mimo, jeszcze raz powtórzę, mniej więcej pisał to samo, co jego oskarżyciel, prześladowca. Ale ponoć w innym duchu, w innym celu. No i dlatego należało Zabronić mu uczenia prawa, wpływu na europejską jurysprudencję. Tak się stało. Zabroniono mu, mimo że, jakbyśmy tak spojrzeli na to, co poza tym strażnikiem konstytucji Schmidt pisał wcześniej, to generalnie rzecz biorąc, z punktu widzenia filozofii prawa administracyjnego, konstytucyjnego, nawet cywilnego, to były bardzo ciekawe rzeczy.