77. Emocje Klubowych Mistrzostw Polski

Nasz Kacper Janus walczy z Grzegorzem Czelejem na osiemnastym dołku w ostatnim meczu. I Kacperowi wystarczy remis, żeby donieść prowadzenie one up, które miał po siedemnastu dołkach. Dwa piękne otwarcia po dwieście kilkadziesiąt metrów na środek fairwaya. Potem niestety nerwowy duff Kacpra i nagle staczamy się z nieba do piekła. Nerwy do końca utrzymane na wodzy. Chip omówiony i taktycznie zaplanowany z Krzyśkiem Sosnowskim. Piłka przetacza się przez Green na fringe, ale tak musiało być. Tam się piłki nie da zatrzymać. Potem trochę za krótki pad pod górę. Pomyłka Czeleja, bo po dwóch jest na płaskim frindżu, ale dwoma uderzeniami nie daje rady skończyć dołka, a raczej powinien. No i na koniec celny pad Kacpra i zwycięski Bogej.

Ale tu tym bardziej odpowiedzialność jest duża i emocje chyba nawet większe niż podczas czwartkowego stroke playa. Wcale nie jest rzadkością, że wcześniejsze cztery mecze nie przynoszą rozstrzygnięcia i żeby cała drużyna wygrała, no to na nas nagle spoczywa ta ostateczna odpowiedzialność w ostatnim meczu. Wyobraźcie sobie, że gracie swój mecz do ostatniego dołka, że wynik jest mniej więcej remisowy, a przy ostatnim greenie już z oddali widzicie koszulki swojej drużyny. Co to znaczy? Że czekają, że jest to jeszcze mecz o coś, że jest tym samym presja, że już tylko ty możesz uratować punkt, że trudny approach musisz wykonać przed nosem kolegów, no i jak o tym mówię nawet, to już mi się ręce pocą. Przy okazji muszę powiedzieć, że tych naszych koszulek na polu akurat tydzień temu na Lisiej Polanie to było sporo.

Ale przyjemności z awansu już nikt nam nie odbierze. A na treningi mamy okrągły rok, więc jest sporo czasu na szlifowanie umiejętności i może coś z tego będzie. I jeszcze jedno. Wszyscy tak narzekają na osiemnasty green na Lisiej Polanie, ale Wilanów chyba powinien go błogosławić, bo okazał się już dla nas zbawienny wielokrotnie.