141. Między WAGC a Tarczą Kapitana

To co jest fajnego w takich turniejach, to jest oczywiście możliwość spotkania starych znajomych, nawet z innych klubów. Są osoby, z którymi się spotykam tylko tam, raz w roku. To też jest bardzo fajne. Ale też jest szansa zagrania z osobami, z którymi wcześniej nie miało się okazji nigdy zagrać. I teraz w drugiej rundzie trafiłem między innymi na Bogusława Billa. Jakoś nigdy wcześniej nie miałem okazji ani przyjemności z nim zagrać, a było bardzo sympatycznie. Bogusław opowiadał niezliczone dowcipy, rozluźniał atmosferę. Jeśli czegoś nie przekręcam, to ma chyba 74 lata. Sztuczny staw barkowy, który nam prezentował. Sporo w ogóle przygód zdrowotnych za sobą, co w ogóle mu nie przeszkodziło zagrać błyskotliwie.

Wtedy na modrem jak graliśmy rozpykał młodsze towarzystwo, był z naszego flightu najlepszy, a na koniec całego WAGC zajął w naszej kategorii handicapowej 11-15 drugie miejsce. Więc to naprawdę robi wrażenie. Przy okazji dowiedziałem się, że w młodości trenował rzut oszczepem, rzucał powyżej 70 metrów, no więc trochę to tłumaczy, no bo wiemy dobrze, że inne sporty zawsze są świetną bazą i odskocznią do golfa, no ale że ta odskocznia tak dobrze działa przez tyle lat i aż do późnego wieku master-seniorskiego, to to jest fenomen. Teraz Bogusław reprezentuje barwy młodego lasu, no ale otwórzcie sobie naszą stronę klubową,

Mamy tam zakładkę mistrzowie, gdzie jest cała historyczna tabela. I otóż niejaki Bogusław Bil był w 2005 roku mistrzem naszego klubu. 21 lat temu. A były to trzecie mistrzostwa w historii Wilanowa. I było to wtedy, gdy poprzednim razem mieliśmy mistrzostwa klubu na Sjeżdże. Mieliśmy w tym roku, a poprzednio 20 lat temu. Więc teraz na Sjeżdże Alan Kwaśniewski wygrał poprzednio, gdy to była Sierra Bołysław Bill. No i tak to właśnie miałem okazję zagrać na WAGC z legendą naszego klubu, całkiem niespodziewanie. A zresztą jak sobie przestudiujecie tabelę mistrzów, to rok wcześniej, w 2004 roku, na Kraków Valley, Bill był wicemistrzem klubu zaraz za Piotrem Perssonem, notabene starszym bratem Jacka.

No i tak to się jeszcze raz przekonałem, jak bardzo to jest długowieczny sport i jak możemy dobrze grać również za kilkadziesiąt lat. Myślę, że 99% osób, które było na WAGC mogły powiedzieć, chcielibyśmy grać tak jak Bogusław Bil zagrał w tym swoim wieku. A myśląc o przyszłym roku trzymam kciuki, żeby dołączyła do ekipy któraś z dziewczyn, bo to był taki mały brak w naszej tegorocznej reprezentacji. Wtedy byłoby na pewno jeszcze fajniej. No i mam nadzieję duże, że moje marzenie się spełni. No ale wracamy do Warszawy. Teraz to co przed nami. Za chwilę czwarty turniej z naszego cyklu Royal Grand Prix. Zagramy w Rajszewie, żeby w każdym sezonie każde z podwarszawskich pól było w naszym kalendarzu obecne.