141. Między WAGC a Tarczą Kapitana

Sam w Celebrytach nigdy nie grałem, więc tak patrzyłem zawsze na te rozgrywki nieco z boku, ale wydaje mi się, że to chyba była nowość, że jedna runda była tu, jedna runda była tu. No i chyba po prostu dla Celebrytów ciekawsza, tak jak dla nas również. Jednak to porównanie Binowa i Modrego Lasu to jest bardzo ciekawa rzecz, bardzo różnicująca rundy. Ja na Modrym się bardzo zmagam z polem, też tak było w tym roku. No więc wszystkie pozostałe grupy oprócz Celebrytów walczą o przejście kata. No i 40% najlepszych gra trzeciego dnia, czyli większość odpada. Wraz z Andrzejem Ernstem załapaliśmy się zębami i tak na ostatnim miejsce gzechwo wskoczyliśmy nad linię kata tym razem, no ale już wielkiej roli nie mogliśmy odegrać, strata była za duża.

A ja już słyszałem tę historię podczas spotkania na pizzy naszego klubowego, no i mówię, tak, tak, to od nas, Olek Jarosz. Ale miło mi się zrobiło. Dla mniej zorientowanych powiem, że na tej osiemnastce part 4 wyjątkowo wrednej to normalny człowiek otwiera driverem, potem robi layup przed wodę i trzecim próbuje znaleźć green. No ale nie młody Jarosz. Także takich mamy harpaganów. Myślę, że przed Olkiem jeszcze dużo dobrego. WAGC to jest w ogóle długi turniej. Po drodze trzeba pokonać Modry Las, który jest naprawdę dużo, dużo trudniejszy od Binowa. Jak już wspomniałem, potrafi mocno przeczołgać. Widzę, że nie tylko mnie. Natomiast jak ktoś tam zagra dobrze na Modrym, no to ma duże szanse, żeby kata przejść.