#185 To nie tylko moje problemy. Rozmowa z Natalią.

Ale ten lęk faktycznie jest taki dominujący. W sumie ten lęk i ten strach to jest przed wszystkim. Przed oceną, przed tym, czy ja mogę coś zjeść. I to jest ten strach, jak potem będę o tym myśleć na przykład... strach też przed tym, czy ktoś patrzy, co mam na talerzu, czy ktoś patrzy, ile ja właśnie zjadłam i to jest też taka praca, którą w sumie ja mam do dzisiaj tak naprawdę. Zdecydowanie mniej się na tym skupiam, ale jednak te myśli po prostu... i wydaje mi się, że wracać jeszcze trochę będą, ale jest właśnie ta świadomość znowu, jakby skąd to się bierze wszystko i to jest właśnie w tym wszystkim takie łatwiejsze, bo już po prostu wiemy, że my możemy zjeść, że nikt nas tak naprawdę najprawdopodobniej nie ocenia, a przede wszystkim nie nasi bliźcy w sumie, no bo to z nimi gdzieś tam te posiłki...

Jest po prostu duża różnica, jak się nad tym zadba. W szczególności ten sen, mi się wydaje. Ale do snu też dochodzi potem te telefony, bo jak to jest ten ekran, to ten sen jest gorszy. Też kontrola łaknienia to jest bardzo związana, bo tutaj jeśli gdzieś ten fundament snu nie jest dopięty, to leży regulacja emocjonalna i też leży kontrola łaknienia, więc to jest jeden z trzech fundamentów, właśnie odżywianie, ruch i sen, to naprawdę tu jest bardzo ważne. Ja też u siebie różnice zauważyłam, kiedy też z Wami bardziej dbałam wtedy o to, żeby tego telefonu było mniej i że faktycznie Chodzenie to wcześniej, że teraz akurat mamy taki okres, że ja pracuję nad przewodnikiem zakupowym, albo w sumie pracujemy, dlatego że tam jest jeszcze praca redakcyjna, korektorska, graficzna, więc tutaj się dużo osób jest zainteresowanych tematem, jest się w środku, więc tej pracy jest dużo, że faktycznie ten sen na tym cierpi, ale realnie ja też po sobie widziałam, że...

Ale nie więcej, bo u mnie to też tak było, że to był jeden odcinek, ale w sumie fajnie się zakończył, więc kolejny lecimy. Jeszcze jeden. Ale już tak się nad tym bardziej pilnujemy, żeby jednak max dwa i to jest już takie, nie musimy coś zrobić, już coś, nie wiem, stajmy, wyjdźmy, cokolwiek, żeby nie siedzieć całe życie przed telewizorem właśnie. Mam na siebie jeszcze ostatnio takie pytanie, które bardzo lubię zadawać. Jak słuchałaś odcinku z dziewczynami, no to wiesz, jakie to będzie, ale lubię o to pytać, bo to zawsze daje taką fajną refleksję i też pozwala nam... popatrzeć trochę z perspektywy, bo jak ja się umawiam z Wami na podcasty, mówię oczywiście tutaj liczby mnogi, no bo tych rozmów z dziewczynami, które gdzieś tam z naszej grupy, no już trochę to było, ale zawsze mówię, że te rozmowy dużo Wam też dadzą, że to jest takie popatrzenie za siebie i zobaczenie jak długą drogę się przeszło, jak dużo pracy to kosztowało, jak dużo zaangażowania i jak ważne jest to, żeby sobie w tym momencie pogratulować i powiedzieć dobra robota.

głowie, a tak naprawdę są super, bo są też wartościowe jakby w środku. Niekoniecznie ten wygląd w sumie nigdy nie jest na pierwszym miejscu. On jest na pierwszym miejscu chyba na pierwszy taki rzut oka, ale potem się i tak ten głąb człowieka się tak liczy po prostu, nie bardziej. Więc to jest chyba takie... Trochę tak dużo powiedziałam, ale chyba może zrozumiałam. Piękne zakończenie. Ja byłam Ciebie słuchana, bo tak ważne rzeczy tutaj popłynęły i też na koniec co było z tym zaraźliwym fat-talkiem i body-talkiem, to ja też mam taki apel do dziewczyn, które nas słuchają i do panów oczywiście. Jeśli gdzieś Wasi bliscy zaczną się kąsać, to reagujcie. powiedzcie to, co Wy widzicie i jak właśnie Wasze oczy ich pokazują, za co ich kochacie, za co ich doceniacie, za co ich lubicie, bo człowiek łatwo wpada w te takie sidła samokrytycyzmu i tego krytycyzmu dotyczącego wyglądu, a gdzieś, jeśli ktoś o tym mówi, to znaczy, że to go boli, więc można po prostu taką pomocną dłoń wyciągnąć i nas to nic nie kosztuje, żeby powiedzieć komuś jakieś miłe słowo i za co faktycznie go lubimy, doceniamy, szanujemy,

No to wspaniały wątek na koniec. Słyszysz, słyszysz, co to? To cisza i spokój w głowie. Coś wspaniałego. Więc bardzo się cieszę, że to jeszcze wybrzmiało na koniec i życzę Ci tego, żeby tego spokoju było u Ciebie jak najwięcej i dużo tego samodocenienia i bycia dumną z tego, w którym kierunku idziesz i wspaniale było się z Tobą spotkać i porozmawiać. Jeszcze raz Ci bardzo dziękuję. Dzięki bardzo. A z Wami, moi drogi, moi drodzy, słyszymy się za tydzień, więc już się żegnamy. I co? Czekamy na Wasze przemyślenia po tym odcinku, także pa, pa!