ZAŁOGA ZNIKNĘŁA BEZ ŚLADU - Tajemnica sterowca L-8 | 137.

Jeśli coś na wodzie wzbudziłoby podejrzenie Cody'ego i Adamsa, nie musieli przelecieć nad tym miejscem raz i kontynuować trasy. Z późniejszych relacji ludzi, którzy znajdowali się w pobliżu, wynika, że właśnie tak było. L-8 rzeczywiście krążył nad badanym obszarem. Schodził nisko nad wodę, a w pobliżu pojawiły się także znaczniki dymne używane podczas takich działań. Sterowiec nie nadał więc o 7.42 ostatniego meldunku i nie zniknął natychmiast z pola widzenia. Przed jakiś czas nadal pozostawał nad oceanem, nad rejonem plamy, wykonując swoje zadanie, którym zajmował się już przed utratą łączności.

Radio już milczy, ale obaj mężczyźni mogą nadal znajdować się na pokładzie. Sterowiec jeszcze przez jakiś czas pozostaje w okolicy, a później zaczyna się oddalać. Od tego momentu zmienia się jakość informacji, którymi dysponujemy. Wcześniej były meldunki Cody'ego, obserwacje ludzi na innych jednostkach i relacja człowieka, który twierdził, że widział dwóch mężczyzn w gondoli. Później praktycznie tracimy dostęp do tego, co dzieje się w środku. Nie wiadomo, czy Cody próbuje korzystać z radia, czy może Adams zauważa jakiś problem. A może, czy coś przestaje działać, ani nawet czy w tej chwili uważają swoją sytuację za nietypową.

Do tej chwili przez kilka godzin sterowiec można było obserwować tylko z dystansu. Z jednostek na oceanie, z samolotów albo z ziemi kiedy przelatywał nad wybrzeżem. Teraz po raz pierwszy można po prostu podejść do gondoli, sprawdzić czy ludzie w środku potrzebują pomocy i zobaczyć kto wrócił z tego lotu. Ktoś zagląda do środka. Cody'ego tam nie ma. Adamsa również. Przez ostatnie kilka godzin wojsko próbowało ustalić gdzie znajdował się tak naprawdę L-8. Teraz sterowiec został odnaleziony, więc problem zmienił się całkowicie.

W tym momencie naturalnie trzeba było wrócić do radia, bo zanim ktokolwiek pomyślał o zaginięciu Cody'ego i Adamsa, pierwszym sygnałem problemu była właśnie cisza po 7.42. Jeżeli radiostacja zawiodła tuż po ostatnim meldunku, tłumaczyłoby to przynajmniej część tego całego poranka. Jednak po odzyskaniu L-8, instalacje sprawdzono. Po podłączeniu świeżej baterii nadajnik i odbiornik działały prawidłowo i były ustawione na właściwe częstotliwości, ale bateria znajdująca się w sterowcu podczas jego powrotu była niemal wyczerpana. Nie można więc powiedzieć, że przez cały lot Corey i Adams mieli do dyspozycji radio działające idealnie, ale nie znaleziono też jednej oczywistej awarii urządzenia, która sama tłumaczyłaby ciszę od 7.42 aż do końca.

Nic takiego się jednak nie pojawiło. Nie odnaleziono Cody'ego ani Adamsa, ani przedmiotu, który jednoznacznie wskazywałby miejsce ich zaginięcia. Dwa dni później, a dokładniej 18 sierpnia 1942 roku zaczyna się kolejny etap całej tej sprawy. Formalny Board of Investigation ma coś czego podczas samego lotu nie miał nikt, odzyskany L-8 stojący na ziemi. Można obejrzeć każdy dostępny fragment gondoli, sprawdzić silniki, radio, paliwo i wyposażenie, przesłuchać wszystkich ludzi, którzy widzieli sterowiec, zestawić godziny i spróbować odtworzyć zdarzenie, które żaden ze świadków nie opisał od początku do końca.

Z każdym kolejnym dniem ta możliwość stawała się jednak coraz słabsza. Żaden statek nie zgłosił odnalezienia Cody'ego i Adamsa. Nikt nie przywiozł ich do portu, nie wrócili do jednostki i nie pojawili się w żadnym innym miejscu. W końcu trzeba też wrócić do elementu, od którego rozpoczęła się ta nietypowa część patrolu. To plamy oleju, ponieważ był to patrol przeciwpodwodny, a japońskie jednostki rzeczywiście operowały u wybrzeży Kalifornii. Naturalnie pojawia się pytanie czy L-8 mógł napotkać przeciwnika. Sama możliwość nie jest tutaj fantazją, bo wojenny kontekst jest prawdziwy, ale konkretne dowody już się nie pojawiają.