DOPROWADZIŁA ICH DO SZALEŃSTWA - WIEDŹMA Z BELL! | ODCINEK 48

W rzeczywistości opowieść o tym duchu, zjawie czy też wiedźmie były tak rozpowszechnione na początku XIX wieku, że zwróciły uwagę generała i przyszłego prezydenta Andrew Jacksona, który pochodził z Nashville. To właśnie rodzina Johna Bella doświadczyła tam serii niewyjaśnionych i przerażających zdarzeń, które udokumentowano w książce oraz zapisano podczas zeznań z wieloma świadkami. Dlatego zapraszam Was na historię o czarownicy z Belle, czyli The Belle Witch.

John Bell przyszedł na świat w 1750 roku w Edgecombe County, w ówczesnej brytyjskiej kolonii Karolinie Północnej. To właśnie z tych obszarów wywodzi się rdzenny lód amerykański Tuscarora. W młodości John pracował jako bednaś, a następnie, tak jak cała jego rodzina, zajął się również rolnictwem. W 1782 roku poślubił on Lucy Williams, która miała wówczas 12 lat, podczas gdy on był od niej 20 lat starszy. Para osiedliła się na farmie zakupionej wcześniej przez Bella, gdzie przez kolejne 8 lat prowadzili dochodowe gospodarstwo rolne.

John był jednak bardzo ambitny i sumienny, więc jak coś postanowił, to tak musiało być. Wtedy stwierdził, że to co mają to zdecydowanie za mało, a on chce więcej. Dlatego w zimie na przełomie lat 1804 i 1805 roku rodzina Bellów poszukująca nowych możliwości przeniosła się na tereny znane jako Red River w północno-zachodniej części dzisiejszego Adams w stanie Tennessee, wtedy znane jako hrabstwo Robertson. Tam John Bell nabył 320 akrów, czyli prawie 130 hektarów ziemi, na której zbudował dom i kontynuował swoją działalność rolniczą.

W nowym miejscu Bellowie szybko zyskali szacunek społeczności jako jedni z najbardziej udanych plantatorów w okolicy, ale także jako osoby pracowite i uczciwe. Dzięki temu zbliżyli się z sąsiadami, którzy odpowiedzieli otwartością i przyjaznym nastawieniem do rodziny. Gdy nowi członkowie już się zapoznali z sąsiadami, John Bell wziął się do pracy. Początkowo zaczął wycinać drzewa, które były na jego ziemi, a następnie wybudował dzięki nim dom z jednym piętrem na wzgórzu, niedaleko Red River. Lokalizacja ich posiadłości znajdowała się w idealnym miejscu, żeby widywać się z sąsiadami, którzy bardzo często chodzili nad rzekę, żeby łowić ryby czy też spędzać miło czas podczas pikników, które tam organizowali.

To właśnie wtedy zaczęły dziać się dziwne rzeczy, których nie dało się wyjaśnić. Zjawiska przypisywane później tak zwanej czarownicy z Bell. Było chłodne popołudnie jesienią 1817 roku, kiedy John Bell po raz pierwszy poczuł, że coś jest nie tak. Według historii od samego rana czuł się obserwowany, jakby stale ktoś na niego patrzył. Wracając z pola zauważył dziwne stworzenie stojące nieruchomo na skraju lasu, tuż obok granicy swojej posiadłości.

Co ciekawe, to zwierzę było zbyt duże by być zwykłym psem i zbyt dzikie by przypominało inne znane w tych stronach zwierzę. Jego oczy jarzyły się w półmroku drzew odbijając ostatnie światło dnia, a sierść wydawała się nienaturalnie ciemna. Według zeznań Johna, zwierzę miało głowę przypominającą królika. Otaczała go melodia cykat, a w oddali dało się słyszeć wycie wilków. Wtedy mężczyzna przycelował ze swojej broni i strzelił w stronę stworzenia. Jednak chybił, a zwierzę na jego oczach zniknęło w gęstwinie lasu.

Kolejnym dziwnym zdarzeniem, które miało miejsce na farmie Bellów, była osobliwa sytuacja z udziałem Drew Bella, jednego z synów Johna. Pewnego ranka, gdy chłopak przechadzał się wzdłuż ogrodzenia, jego uwagę przykuł ptak. Z pozoru niczym się nie wyróżniał, ale coś w jego zachowaniu sprawiło, że Drew podszedł bliżej. Gdy zbliżył się na kilka kroków, ptak gwałtownie zerwał się do lotu, a Drew widząc go w powietrzu, zamarł z przerażenia. Jak później opowiadał, ten ptak był niezwykłych rozmiarów, o wiele większy niż jakikolwiek, jaki widział kiedykolwiek wcześniej. Z kolei córka Betsy zauważyła na jednym z dębów dziewczynkę w zielonej sukience.

Kilka dni później John i jego synowie zaczęli słyszeć dziwne odgłosy dochodzące z okolic stodoły. Początkowo wydawało im się, że to wiatr porusza deskami lub też, że jakieś dzikie zwierzęta wkradają się do środka. Jednak dźwięki te były inne. Przypominały stukanie, które zdawały się przemieszczać z jednego miejsca na drugie. Jakby ktoś lub coś celowo się z nimi bawił. We wspomnieniach można wyczytać, że były to potrójne głośne uderzenia i pociągnięcia jakby pazurami. Kiedy John z dwoma synami otworzyli drzwi stodoły, zobaczył jedynie wszędzie porozrzucane narzędzia i okropny bałagan.

W tym momencie te dziwne odgłosy ucichły, a cisza, która ich otaczała, wydawała się aż nadto ciężka. Kilka nocy później sytuacja stała się jeszcze bardziej niepokojąca. Gdy cała rodzina odpoczywała po ciężkim dniu pracy, dziwne dźwięki pojawiły się wewnątrz domu. Początkowo były to delikatne szmery, jakby ktoś przesuwał coś ciężkiego po drewnianej podłodze. Wkrótce jednak te szmery przerodziły się w wyraźne stukanie. Trzykrotne. Regularne. Tak głośne, jakby ktoś z całej siły uderzał pięściami w ściany domu. John Bell przepełniony zarówno strachem jak i gniewem chwycił za broń i z impetem wybiegł na zewnątrz.

Otaczała go głęboka i spokojna noc. Powietrze było nieruchome, a księżyc jasno oświetlał farmę. Nie było śladu intruza ani jakiegokolwiek ruchu. Jednak cisza, która zapadła, była cięższa niż kiedykolwiek wcześniej. John miał dziwne wrażenie, że cokolwiek ich nękało, nie zniknęło, a jedynie obserwowało. Gdzieś z ukrycia, czekając na odpowiedni moment, by uderzyć ponownie. Z czasem sytuacja stawała się coraz bardziej niepokojąca. Dźwięki wewnątrz domu zaczęły przypominać drapanie, jakby pazury przesuwały się po drewnianych deskach.

Lucy Bell, żona Johna, zaczęła się skarżyć na uczucie jakby ktoś niewidzialny delikatnie szarpał za jej pościel w środku nocy, a na jej ciele zaczęły pojawiać się zadrapania, również potrójne. Dzieci, w tym szczególnie najmłodsza córka Betsy, były budzone przez głośne szepty, które zdawały się rozbrzmiewać tuż przy ich łóżkach. Lucy, zaniepokojona stanem swoim i swojej rodziny, wezwała lekarza, aby to sprawdził. Po dokładnym zbadaniu kobiety stwierdził coś, co wzbudziło jeszcze większy lęk. Zadrapania na jej ciele nie tylko nie goiły się w normalnym tempie, ale wręcz wyglądały, jakby z każdym dniem robiły się głębsze.

Rodzice myśleli, że to może rodzeństwo robi swojej siostrze psikusy, jednak prawda była zupełnie inna. Jej matka, Lucy, Próbowała uspokajać córkę, tłumacząc, że to jedynie wyobraźnia, ale sama nie była do końca przekonana, zwłaszcza po tym, jakie rany pojawiały się na jej skórze. John zaczął rozpalać kominek najbardziej jak się da, gdy jego córka drżała zimna. Mówiła, że czuje na sobie coś, co opisywała jako lodowaty oddech. Niewidzialną obecność, która przerażała ją coraz bardziej. Zaniepokojeni rodzice ponownie wezwali lekarza. Ten po dokładnym zbadaniu dziewczynki stwierdził, że jej temperatura ciała jest zupełnie normalna.

Nikt, dosłownie nikt z domowników nie mógł być sprawcą tych zjawisk. Sąsiedzi, którzy początkowo chcieli zdemaskować rzekomy żart, jednogłośnie stwierdzili, że mają do czynienia z czymś, co wykracza poza ich zrozumienie. Duch wydawał się mieć swoich faworytów do prześladowania, a byli nim John oraz Betsy. Szczególnie młoda dziewczyna była ofiarą najbrutalniejszych ataków, a te przybrały na sile, gdy zaręczyła się z miejscowym młodzieńcem, Joshua Gardnerem. Powód tej agresji pozostawał tajemnicą, ale duch zdawał się z jakiegoś powodu sprzeciwiać tym zaręczynom.

Dziewczynka zaczęła unikać ludzi, zaczęła się odcinać od rówieśników, a jej młodzieńczy śmiech został zastąpiony przez strach i ciągły płacz. Lucy starała się ochronić córkę, ale sama popadała w coraz większą rozpacz. John Bell, głowa rodziny, z początku próbował racjonalizować to, co działo się w ich domu. Sądził, że te wydarzenia to jedynie zbieg okoliczności albo wytwór wyobraźni domowników. Jednak wkrótce sam zaczął dostrzegać, że zjawiska te mają jakąś niepokojącą logikę. Drapania, stukania i inne zdarzenia zdawały się reagować na ich emocje.

Po raz pierwszy głos usłyszano w środku nocy, kiedy rodzina Bellów zebrała się na wspólną modlitwę. Wszyscy siedzieli w skupieniu, odmawiając słowa modlitwy, gdy nagle ciszę przerwał wyraźny szyderczy śmiech, dochodzący z ciemnego kąta pokoju. Domownicy zamarli, a modlitwa urwała się w pół słowa. John Bell wtedy zebrał w sobie odwagę i zapytał. Kim jesteś? Czego od nas chcesz? W odpowiedzi usłyszał jedynie złowrogi śmiech, który wydawał się wibrować w powietrzu. Z czasem głos stał się bardziej wyrazisty, zaczynając zdradzać informacje o sobie.

Mówi się, że istota nie tylko pojawiała się głosowo, ale również manifestowała się jako cień lub zgarbiona postać w rogach pomieszczeń. Nazywała się Kate, a dokładniej przedstawiała się jako wiedźma Old Kate Butts. Do tej pory nikt w rodzinie ani wśród sąsiadów nie miał pojęcia kim dokładnie była ta postać. Dotąd wszyscy określali byt po prostu jako duch lub złośliwy duch. Według Kate jej obecność w domu Bellów miała być wynikiem dawnej niesprawiedliwości. Twierdziła, że została przywołana przez rzekome przewinienia Johna Bella, w tym naruszenie Świętego Kopca, który miał być pochówkiem rdzennych Amerykanów podczas budowy jego domu.

Ta profanacja miała rzekomo wyzwolić gniew i sprowadzić klątwę na ziemię, rodzinę i wszystkich, którzy tam przebywali. Złość i nienawiść, które napędzały Kate wydawały się głównymi powodami jej obecności. Początkowo ograniczała się do prześladowania Johna, Betsy i Lucy, ale szybko zaczęło być jasne, że jej złośliwość dotykała każdego, kto wkraczał na teren ziem należących do Bellów. Goście, sąsiedzi, a nawet przypadkowi podróżnicy mogli stać się celem jej mocy. Z czasem Kate pokazała, że jej działania i słowa nie ograniczają się do pustych gruźb.

Księga została wyrwana jej z rąk i z impetem rzucona na podłogę. Jednak to co wydarzyło się później przeszło najgorsze wyobrażenia rodziny Bellów. Noc w domu Bellu wydawała się taka jak każda inna. Cisza wisząca w powietrzu zdawała się jednak skrywać nadchodzące nieszczęście. John Bell od dłuższego czasu zmagał się z tajemniczymi dolegliwościami. Bóle głowy, trudności w oddychaniu, ciągłe zmęczenie i zawroty głowy stawały się z dnia na dzień coraz bardziej dotkliwe. Mimo licznych prób znalezienia pomocy u lokalnych medyków, jego stan się pogarszał, a przyczyna choroby pozostawała nieznana.

Tymczasem Kate, niewidzialna siła dręcząca rodzinę, wydawała się czerpać z tego wydarzenia wyjątkową satysfakcję. W trakcie swojej działalności nieraz straszyła Johna, mówiąc mu, że ten poniesie rychłą śmierć. Z czasem stała się coraz bardziej bezwzględna, grożąc mu nie tylko przemocą fizyczną, ale i finalną bolesną zgubą. Często mówiła, że zabije go i że nie spocznie, dopóki nie zakończy życia tego, który dopuścił się niewypowiedzianego grzechu. John Bell, choć początkowo starał się ignorować groźby, zaczął dostrzegać, że stan zdrowia pogarsza się u niego z dnia na dzień.

Słowa Kate zdawały się spełniać. Kate, jakby umacniając swoją pozycję, zaczęła nękać go coraz bardziej bezpośrednio. W nocy, gdy domownicy spali, John słyszał jej złośliwe szepty i drwiący śmiech. Wyzwiska wypowiadane przez nią w ciemności brzmiały jak triumf, jakby cieszyła się z jego cierpienia. Te nocne wizyty, choć niewidzialne, zdawały się powoli odbierać mu nie tylko zdrowie, ale i resztki nadziei. Pod koniec roku 1820 stan zdrowia Johna Bella stał się tak tragiczny, że rodzina nie miała już wątpliwości. Koniec był bliski.

Ciało Johna było bledsze niż kiedykolwiek, a jego umysł, choć wciąż trzeźwy, był wyczerpany przez lata cierpień. Z dnia na dzień mężczyzna tracił siły, a jego ciało było coraz bardziej opuchnięte i wzdęte. Tamtego południa, gdy stan Johna Bella gwałtownie się pogarszał, jego młodsza córka Esther postanowiła wyjść po jajka do kurnika. Kurnik znajdował się po drugiej stronie drogi, zaledwie kilka kroków od domu, ale tego dnia droga wydawała się dłuższa niż zwykle. Niebo było pochmurne, czego efektem było szybsze zapadnięcie zmroku, kładąc na okoliczny krajobraz ciężki, mroczny cień.

Tak samo jak jej siostra. Jednak po nich nie było ani śladu. Ziemia, na której powinni zostawić ślady swoich kroków, była nienaruszona, nietknięta, jakby nikt nigdy tam nie stąpał. Niedługo po tym dziwnym wydarzeniu stan Johna Bella zaczął się poprawiać. Jakby coś, co go dotąd tręczyło, nagle zniknęło. Agonalny stan, który wydawał się nieodwracalny, ustąpił niemal cudownie. Rodzina czuła ulgę, ale w powietrzu wciąż unosił się niewidzialny ciężar. Był październik 1820 roku, a John wraz ze swoim synem przemierzali farmę, sprawdzając zwierzęta i zabezpieczając stodoły przed nadchodzącą nocą.

W pewnym momencie John zatrzymał się jak wryty. Jego ciało zesztywniało, a dłonie uniosły się zakrywając twarz, jakby próbował osłonić się przed czymś niewidzialnym. Syn obserwował z przerażeniem, jak oczy ojca rozszerzają się w panice, a ciało wygina w nienaturalny sposób. Nagle John upadł na plecy, a jego kończyny zaczęły drgać w spazmatycznych konwulsjach. Jakby próbował pełznąć w tej pozycji. Ciszę przeszył dźwięk trzaskających kości, który sprawił, że chłopak odwrócił wzrok, czując mdłości. Po chwili opanował się i rzucił się, by pomóc ojcu. Chwycił go za ramiona, próbując powstrzymać jego drgawki.

W tej samej chwili dało się słyszeć przeraźliwy krzyk. Nieludzki, wydobywający się jakby z samej otchłani. Chłopak zamarł. Sparaliżowany dźwiękiem, który odbijał się echem od otaczających farmę drzew. Krzyk ucichł nagle, pozostawiając po sobie głęboką ciszę, przerywaną jedynie pospiesznym oddechem chłopaka. John leżał nieruchomo. Jego oczy błyszczały od łez, a z ust wydobył się szept, ledwie słyszalny, lecz na tyle wyraźny, by syn mógł go usłyszeć. Mój czas się kończy.

Zszokowany chłopak pomógł ojcu wstać i odprowadził go do domu. Ułożył go ostrożnie w łóżku, nie wiedząc, co jeszcze mógł zrobić. Niestety, poprawa Johna była krótkotrwała. Jego stan zaczął gwałtownie się pogarszać. Kilka dni przed śmiercią zaczął mówić rzeczy, które mroziły krew w żyłach rodziny. Wśród nieskładnych szeptów powtarzały się słowa przeprosin, jakby próbował wyznać coś, czego nikt nie mógł zrozumieć. Powtarzał, że Kate tajemniczy byt, który od lat dręczył rodzinę, nie pozwoli mu znaleźć spokoju. Nie spocznie, dopóki nie umrę. Ona tego chce.