DOPROWADZIŁA ICH DO SZALEŃSTWA - WIEDŹMA Z BELL! | ODCINEK 48

John był jednak bardzo ambitny i sumienny, więc jak coś postanowił, to tak musiało być. Wtedy stwierdził, że to co mają to zdecydowanie za mało, a on chce więcej. Dlatego w zimie na przełomie lat 1804 i 1805 roku rodzina Bellów poszukująca nowych możliwości przeniosła się na tereny znane jako Red River w północno-zachodniej części dzisiejszego Adams w stanie Tennessee, wtedy znane jako hrabstwo Robertson. Tam John Bell nabył 320 akrów, czyli prawie 130 hektarów ziemi, na której zbudował dom i kontynuował swoją działalność rolniczą.

Życie kwitło, a rodzina Bellów z szóstki dzieci, które dotychczas miała, powiększyła się do dziewiątki. Najstarsze z dzieci zaczęły się już wtedy żenić i budować kolejne domy niedaleko ich rodziców, co pozwoliło na szybszy rozwój tamtejszej wsi. Wszyscy prowadzili spokojne życie, bez zmartwień i problemów. aż do pewnego słonecznego dnia latem 1817 roku, czyli 13 lat po tym jak przeprowadzili się do hrabstwa Robertson.

Kolejnym dziwnym zdarzeniem, które miało miejsce na farmie Bellów, była osobliwa sytuacja z udziałem Drew Bella, jednego z synów Johna. Pewnego ranka, gdy chłopak przechadzał się wzdłuż ogrodzenia, jego uwagę przykuł ptak. Z pozoru niczym się nie wyróżniał, ale coś w jego zachowaniu sprawiło, że Drew podszedł bliżej. Gdy zbliżył się na kilka kroków, ptak gwałtownie zerwał się do lotu, a Drew widząc go w powietrzu, zamarł z przerażenia. Jak później opowiadał, ten ptak był niezwykłych rozmiarów, o wiele większy niż jakikolwiek, jaki widział kiedykolwiek wcześniej. Z kolei córka Betsy zauważyła na jednym z dębów dziewczynkę w zielonej sukience.

Jednak gdy spojrzała ponownie, dziewczynki już tam nie było. To jednak nie był koniec dziwnych wydarzeń. Dean, czyli niewolnik rodziny Bellów, również miał swoje spotkanie z niewytłumaczalnym. Powiedział Johnowi, że za każdym razem gdy odwiedzał swoją żonę, czuł, że jest jakby śledzony. Mówił o ogromnym czarnym psie, który pojawiał się zawsze, gdy wracał nocą. Co ciekawe, jego głowa przypominała trochę królika. Pies ten nigdy nie zbliżał się na tyle, by Dean mógł go przepędzić, ale jego obecność była bardzo niepokojąca. Patrzył na niego złowrogim, niemal ludzkim wzrokiem, jakby wyczekiwał odpowiedniego momentu, by zaatakować.

Lekarz, choć początkowo sceptyczny wobec wyjaśnień rodziny, nie potrafił znaleźć logicznego wytłumaczenia dla tych objawów. Najbardziej przerażające rzeczy miały jednak dopiero nadejść. Z czasem domownicy zauważyli, że niewidzialna siła zaczęła skupiać swoją uwagę na 11-letniej Betsy. Wtedy rodzina Bellów jeszcze nie zdawała sobie sprawy z pełnego zakresu nadchodzącego koszmaru. Początkowo były to niewielkie i stosunkowo subtelne oznaki. Betsy wspominała, że czasem czuje jakby ktoś dotykał jej włosów lub delikatnie pociągał za kołdrę w nocy.

Nie potrafił znaleźć logicznego wytłumaczenia dla jej stanu, ale w jego oczach można było dostrzec cień niepokoju. Już około tygodnia później na ciele córki Bellów zaczęły pojawiać się dziwne ślady. Najpierw były to niewielkie czerwone pręgi, jakby ktoś przejechał po jej skórze ostrym przedmiotem. Jednak z czasem te znaki stawały się bardziej wyraźne i bardziej brutalne. Pręgi układały się w chaotyczne linie na jej ramionach, plecach i nogach przypominając uderzenia bata. Betsy płakała i błagała rodziców o pomoc, ale nikt nie wiedział co było sprawcą tych ran, które nie chciały się goić.

W końcu nadeszła noc, która na zawsze odcisnęła piętno na rodzinie Bellów. Noc, której żaden z nich nigdy nie zapomni. Wszystko zaczęło się w momencie, kiedy wszyscy już spali. Lucy, matka, została wyrwana ze snu przez bardzo głośne krzyki dziewczynki, które dobiegały z jej pokoju. Gdy wbiegła do pomieszczenia, skąd dobiegały te przeraźliwe wołania, zobaczyła przerażający widok. Betsy leżała na podłodze, skulona, z włosami potarganymi, twarzą czerwoną od płaczu i widocznymi śladami siniaków na rękach. Jej łóżko było przesunięte na drugą stronę pokoju, a poduszki wylądowały kilka metrów od miejsca, gdzie powinny leżeć.

Odgłosy drapania i stukania w ściany trwały przez całą noc, a każdy kolejny dźwięk przypominał im, że nie mają gdzie uciec. Wieści o tym, co działo się w domu Bellów zaczęły rozchodzić się po całej okolicy. Ludzie z początku podchodzili do tych opowieści z niedowierzaniem, uznając je za przesadzone plotki albo też żarty. Jednak w miarę jak historia nabierała rozgłosu, nawet miejscowy lekarz przyznał, że to co widział i słyszał w domu Bellów napawa go lękiem i nie ma na to żadnego racjonalnego wyjaśnienia. Grupa dziewięciu sąsiadów, początkowo sceptycznych, postanowiła w końcu zaoferować pomoc rodzinie.

Zasugerowali, że spędzą noc w domu Bellów, by na własne oczy przekonać się, czy ktoś z rodziny nie próbuje oszukać pozostałych, chociażby symulując paranormalne zjawiska. Każdy z sąsiadów miał za zadanie obserwować jednego z członków rodziny przez całą noc. Gdy zapadła ta noc, dom pogrążył się w ciszy, a mieszkańcy położyli się spać. Wydawało się, że wszystko jest spokojne, dopóki nagle nie rozległy się znajome dźwięki. Drapanie i stukanie w ściany wypełniły dom dokładnie tak, jak wcześniej opisywali tobelowie. Jednak tym razem wszyscy świadkowie mogli potwierdzić, że cała rodzina spała.

Zanim zdążył zareagować, Betsy upadła na ziemię z głośnym hukiem, krzycząc z przerażenia. Tego samego wieczoru kilka sąsiadów, którzy zostali w domu Bellów na noc, na własne uszy słyszało dźwięki, o których wcześniej wspominała rodzina. Szuranie, stukanie, drapanie. To wszystko zdawało się dochodzić z każdej strony naraz. Ale to nie był koniec. Przedmioty w domu zaczęły poruszać się same. Krzesła przesuwały się o kilka centymetrów bez żadnego dotyku. Na stole poruszały się sztućce jakby popychane przez niewidzialną dłoń. Dla Betsy te wydarzenia były nie tylko fizycznie, ale i psychicznie wyniszczające.

Jedni by pomóc, inni z ciekawości. Dom Bellów stał się miejscem, gdzie granica między światem żywych a niewidzialnym zdawała się zacierać. Niewidzialna siła, która dręczyła rodzinę Bellów, zaczęła przejawiać coraz bardziej niepokojące zdolności. To, co początkowo ograniczało się do dziwnych dźwięków, stukania, szarpania i cielesnych blizn, z czasem nabrało kształtów, a co najbardziej przerażające, zaczęło mówić. Głos ten podobno nie był zwykłym szeptem. Była to istota, która zyskała głos, osobowość, a nawet, jak się wydawało, inteligencję wykraczającą poza ludzkie możliwości.

Po raz pierwszy głos usłyszano w środku nocy, kiedy rodzina Bellów zebrała się na wspólną modlitwę. Wszyscy siedzieli w skupieniu, odmawiając słowa modlitwy, gdy nagle ciszę przerwał wyraźny szyderczy śmiech, dochodzący z ciemnego kąta pokoju. Domownicy zamarli, a modlitwa urwała się w pół słowa. John Bell wtedy zebrał w sobie odwagę i zapytał. Kim jesteś? Czego od nas chcesz? W odpowiedzi usłyszał jedynie złowrogi śmiech, który wydawał się wibrować w powietrzu. Z czasem głos stał się bardziej wyrazisty, zaczynając zdradzać informacje o sobie.

Mówi się, że istota nie tylko pojawiała się głosowo, ale również manifestowała się jako cień lub zgarbiona postać w rogach pomieszczeń. Nazywała się Kate, a dokładniej przedstawiała się jako wiedźma Old Kate Butts. Do tej pory nikt w rodzinie ani wśród sąsiadów nie miał pojęcia kim dokładnie była ta postać. Dotąd wszyscy określali byt po prostu jako duch lub złośliwy duch. Według Kate jej obecność w domu Bellów miała być wynikiem dawnej niesprawiedliwości. Twierdziła, że została przywołana przez rzekome przewinienia Johna Bella, w tym naruszenie Świętego Kopca, który miał być pochówkiem rdzennych Amerykanów podczas budowy jego domu.

Ta profanacja miała rzekomo wyzwolić gniew i sprowadzić klątwę na ziemię, rodzinę i wszystkich, którzy tam przebywali. Złość i nienawiść, które napędzały Kate wydawały się głównymi powodami jej obecności. Początkowo ograniczała się do prześladowania Johna, Betsy i Lucy, ale szybko zaczęło być jasne, że jej złośliwość dotykała każdego, kto wkraczał na teren ziem należących do Bellów. Goście, sąsiedzi, a nawet przypadkowi podróżnicy mogli stać się celem jej mocy. Z czasem Kate pokazała, że jej działania i słowa nie ograniczają się do pustych gruźb.

Od filozofii, po odległe wydarzenia, o których nikt w Red River nie mógł mieć pojęcia. Jednak najbardziej niepokojącą zdolnością Kate było ujawnienie sekretów, o których nikt poza zainteresowanymi nie mógł wiedzieć. Głos zdradzał wstydliwe szczegóły z życia mieszkańców, wywołując napięcie i strach w całej okolicy. Sąsiedzi twierdzili, że byt pojawiał się nie tylko w domu Bellów, ale także w ich własnych domach, a czasem wprost w ich głowach. Mówiono, że głos wyjawiał rzeczy, które ludzie chcieliby na zawsze zachować w tajemnicy. To sprawiło, że wielu mieszkańców zaczęło unikać rodziny Bellów, obawiając się, że kontakt z nimi przyciągnie uwagę tej złowrogiej siły.

Najbardziej szokujące były jednak zdolności Kate do przewidywania przyszłości. Podczas jednego ze spotkań z gośćmi oznajmiła, że jeden z obecnych młody mężczyzna wkrótce zginie w wypadku. Nikt nie chciał wierzyć w te słowa, uznając je za próbę zastraszenia. Jednak kilka tygodni później wieść o śmierci tego mężczyzny wstrząsnęła Red River. Chociaż takie przepowiednie zdarzały się rzadko, każda z nich potwierdzała, że Kate była siłą nie tylko tajemniczą, ale także niewyobrażalnie potężną. W pewnym momencie manifestacje Kate nie ograniczały się jedynie do domu Bellów.

Sąsiedzi i przyjaciele rodziny zaczęli zgłaszać, że również doświadczają dziwnych zjawisk. Jedna z sąsiadek, która odwiedziła Bellów, aby zobaczyć na własne oczy co dzieje się w ich domu, opowiedziała później, że poczuła zimny dotyk na karku, mimo że wokół nie było nikogo. Inni wspominali o głosach, które słyszeli w swoich domach, czasem wypowiadających ich imiona, a innym razem szepczących niezrozumiałe zdania. Wiele osób donosiło o obserwacjach dziwnych świateł unoszących się nad farmą belów. Światła te pojawiały się zazwyczaj późno w nocy, gdy na polach panowała absolutna cisza.

Początkowo myślano, że to świetliki, jednak były one zbyt duże. Niektórzy twierdzili, że widzieli cienie poruszające się między drzewami, jakby coś obserwowało ich z ukrycia. Nawet zwierzęta w okolicy zachowywały się dziwnie. Psy warczały na coś, czego nie było widać, a konie często wpadały w panikę bez żadnej widocznej przyczyny. Bywały momenty, gdy obecność Kate wydawała się niemal namacalna, a jej złośliwość stawała się nie do zniesienia. Podczas jednej z wizyt pastora Jamesa Johnstona, który wielokrotnie próbował pomóc rodzinie Bellów, zaproponował, że spróbuje odpędzić wiedźmę raz na zawsze.

Księga została wyrwana jej z rąk i z impetem rzucona na podłogę. Jednak to co wydarzyło się później przeszło najgorsze wyobrażenia rodziny Bellów. Noc w domu Bellu wydawała się taka jak każda inna. Cisza wisząca w powietrzu zdawała się jednak skrywać nadchodzące nieszczęście. John Bell od dłuższego czasu zmagał się z tajemniczymi dolegliwościami. Bóle głowy, trudności w oddychaniu, ciągłe zmęczenie i zawroty głowy stawały się z dnia na dzień coraz bardziej dotkliwe. Mimo licznych prób znalezienia pomocy u lokalnych medyków, jego stan się pogarszał, a przyczyna choroby pozostawała nieznana.

Kobieta nadalszła powoli w stronę domu Bellów. Esther wtedy zbliżyła się próbując rozpoznać twarz. Wyglądała znajomo, tak to musiał być ktoś z wioski. Wtedy zawołała, dobry wieczór. Brak reakcji. Postać zdawała się zupełnie głucha na jej słowa. Ester zatrzymała się. Ogarnął ją dziwny niepokój. Kobieta wtedy zrobiła to samo. Zatrzymała się nagle. Bezszelestnie. Stała cały czas odwrócona plecami, nieruchoma jak posąg. Ester wtedy poczuła, jak zimny dreszcz przebiegł jej po plecach. Wtedy kobieta uniosła ręce i zdjęła czarne nakrycie głowy.

Jednak nadzieja szybko prysła. Tam, w półmroku, dostrzegły kobietę w czerni. Tym razem nie była już sama. Towarzyszyła jej trójka dzieci, drobnych, wychudzonych sylwetek, które kurczowo trzymały się jej spódnicy. Ich ruchy były dziwnie synchroniczne, a cała czwórka zmierzała w stronę pobliskiego lasu. Im były bliżej lasu, tym przyspieszały. Kiedy postacie dotarły do drzew, dzieci nagle wspięły się na gałęzie z niepokojącą zwinnością, a tuż za nimi kobieta w czerni. Gdy wszyscy usiedli wysoko nad ziemią, kobieta i dzieci obróciły głowy w stronę domu Bellów.

Odejdę, ale wrócę za siedem lat. Data, o której wspominał Byt, brzmiała jak wyrok. 1828 rok. Choć rodzina Bella pragnęła wierzyć, że Byt zniknie na zawsze, cień jego zapowiedzi pozostawał z nimi każdego dnia, kładąc się cieniem na ich życiu i spokoju. Po tragicznych wydarzeniach, które zakończyły życie Johna Bella, sąsiedzi twierdzili, że przez pewien czas wokół farmy wciąż działo się coś niepokojącego. Widziano wielkie, dziwacznie świecące świetliki unoszące się nad domem belów, które pulsowały złowrogim blaskiem.

Co więcej, w nocnym powietrzu niosły się dziwne pieśni. Nieuchwytne, trudne do zlokalizowania, jakby dochodziły jednocześnie zewsząd i znikąd. Mimo prób wyjaśnienia tego zjawiska, nikt nie potrafił ustalić skąd te dźwięki się brały. Z czasem jednak te dziwne zjawiska zaczęły ustępować. Farmę Bellów powoli ogarniała cisza, a atmosfera grozy wydawała się znikać. Lucy Bell, żona Johna, mieszkała w ich rodzinnym domu aż do 1838 roku, kiedy to i ona odeszła, zamykając ostatni rozdział tej mrocznej historii. Dziś niestety po oryginalnym domu Bellów nie zostało już nic.

Zniknął zarówno budynek, jak i jego wyposażenie, rozpływając się w czasie niczym echo dawnych wydarzeń. Jednak jedno miejsce przetrwało próbę czasu. Podziemna jaskinia znana jako Historic Bell Witch Cave. To właśnie ona według niektórych mogła być źródłem zła, które dręczyło rodzinę Bellów. Jaskinia w dniu dzisiejszym stała się swoistym muzeum tajemnicy. W jej wnętrzu znajdują się artefakty z tamtego okresu, w tym kamień z komina i żelazny czajnik, które należały do rodziny. Zwiedzający mogą także zobaczyć zrekonstruowaną chatę Johna Bella, stworzoną na podstawie oryginalnych planów.