DOPROWADZIŁA ICH DO SZALEŃSTWA - WIEDŹMA Z BELL! | ODCINEK 48

Są tak dobrze udokumentowane, że nawet sceptycy nie mogą ich całkowicie zignorować. To właśnie te historie przedstawiam Wam w moich podcastach. A teraz zastanówcie się przez chwilę. Co byście zrobili, gdybym powiedział, że nawet kilku prezydentów Stanów Zjednoczonych miało rzekomo spotkania z duchami? Tak, dobrze słyszycie. Duchy w Białym Domu. Jednak żadna inna nadprzyrodzona historia w historii Ameryki nie wywołała tyle emocji i nie została równie dokładnie udokumentowana, jak opowieść o czarownicy z Belle. która miała miejsce między 1817 a 1821 rokiem w pobliżu Red River w hrabstwie Robertson w stanie Tennessee.

W rzeczywistości opowieść o tym duchu, zjawie czy też wiedźmie były tak rozpowszechnione na początku XIX wieku, że zwróciły uwagę generała i przyszłego prezydenta Andrew Jacksona, który pochodził z Nashville. To właśnie rodzina Johna Bella doświadczyła tam serii niewyjaśnionych i przerażających zdarzeń, które udokumentowano w książce oraz zapisano podczas zeznań z wieloma świadkami. Dlatego zapraszam Was na historię o czarownicy z Belle, czyli The Belle Witch.

John Bell przyszedł na świat w 1750 roku w Edgecombe County, w ówczesnej brytyjskiej kolonii Karolinie Północnej. To właśnie z tych obszarów wywodzi się rdzenny lód amerykański Tuscarora. W młodości John pracował jako bednaś, a następnie, tak jak cała jego rodzina, zajął się również rolnictwem. W 1782 roku poślubił on Lucy Williams, która miała wówczas 12 lat, podczas gdy on był od niej 20 lat starszy. Para osiedliła się na farmie zakupionej wcześniej przez Bella, gdzie przez kolejne 8 lat prowadzili dochodowe gospodarstwo rolne.

John był jednak bardzo ambitny i sumienny, więc jak coś postanowił, to tak musiało być. Wtedy stwierdził, że to co mają to zdecydowanie za mało, a on chce więcej. Dlatego w zimie na przełomie lat 1804 i 1805 roku rodzina Bellów poszukująca nowych możliwości przeniosła się na tereny znane jako Red River w północno-zachodniej części dzisiejszego Adams w stanie Tennessee, wtedy znane jako hrabstwo Robertson. Tam John Bell nabył 320 akrów, czyli prawie 130 hektarów ziemi, na której zbudował dom i kontynuował swoją działalność rolniczą.

W nowym miejscu Bellowie szybko zyskali szacunek społeczności jako jedni z najbardziej udanych plantatorów w okolicy, ale także jako osoby pracowite i uczciwe. Dzięki temu zbliżyli się z sąsiadami, którzy odpowiedzieli otwartością i przyjaznym nastawieniem do rodziny. Gdy nowi członkowie już się zapoznali z sąsiadami, John Bell wziął się do pracy. Początkowo zaczął wycinać drzewa, które były na jego ziemi, a następnie wybudował dzięki nim dom z jednym piętrem na wzgórzu, niedaleko Red River. Lokalizacja ich posiadłości znajdowała się w idealnym miejscu, żeby widywać się z sąsiadami, którzy bardzo często chodzili nad rzekę, żeby łowić ryby czy też spędzać miło czas podczas pikników, które tam organizowali.

To właśnie wtedy zaczęły dziać się dziwne rzeczy, których nie dało się wyjaśnić. Zjawiska przypisywane później tak zwanej czarownicy z Bell. Było chłodne popołudnie jesienią 1817 roku, kiedy John Bell po raz pierwszy poczuł, że coś jest nie tak. Według historii od samego rana czuł się obserwowany, jakby stale ktoś na niego patrzył. Wracając z pola zauważył dziwne stworzenie stojące nieruchomo na skraju lasu, tuż obok granicy swojej posiadłości.

Kolejnym dziwnym zdarzeniem, które miało miejsce na farmie Bellów, była osobliwa sytuacja z udziałem Drew Bella, jednego z synów Johna. Pewnego ranka, gdy chłopak przechadzał się wzdłuż ogrodzenia, jego uwagę przykuł ptak. Z pozoru niczym się nie wyróżniał, ale coś w jego zachowaniu sprawiło, że Drew podszedł bliżej. Gdy zbliżył się na kilka kroków, ptak gwałtownie zerwał się do lotu, a Drew widząc go w powietrzu, zamarł z przerażenia. Jak później opowiadał, ten ptak był niezwykłych rozmiarów, o wiele większy niż jakikolwiek, jaki widział kiedykolwiek wcześniej. Z kolei córka Betsy zauważyła na jednym z dębów dziewczynkę w zielonej sukience.

W tym momencie te dziwne odgłosy ucichły, a cisza, która ich otaczała, wydawała się aż nadto ciężka. Kilka nocy później sytuacja stała się jeszcze bardziej niepokojąca. Gdy cała rodzina odpoczywała po ciężkim dniu pracy, dziwne dźwięki pojawiły się wewnątrz domu. Początkowo były to delikatne szmery, jakby ktoś przesuwał coś ciężkiego po drewnianej podłodze. Wkrótce jednak te szmery przerodziły się w wyraźne stukanie. Trzykrotne. Regularne. Tak głośne, jakby ktoś z całej siły uderzał pięściami w ściany domu. John Bell przepełniony zarówno strachem jak i gniewem chwycił za broń i z impetem wybiegł na zewnątrz.

Lucy Bell, żona Johna, zaczęła się skarżyć na uczucie jakby ktoś niewidzialny delikatnie szarpał za jej pościel w środku nocy, a na jej ciele zaczęły pojawiać się zadrapania, również potrójne. Dzieci, w tym szczególnie najmłodsza córka Betsy, były budzone przez głośne szepty, które zdawały się rozbrzmiewać tuż przy ich łóżkach. Lucy, zaniepokojona stanem swoim i swojej rodziny, wezwała lekarza, aby to sprawdził. Po dokładnym zbadaniu kobiety stwierdził coś, co wzbudziło jeszcze większy lęk. Zadrapania na jej ciele nie tylko nie goiły się w normalnym tempie, ale wręcz wyglądały, jakby z każdym dniem robiły się głębsze.

Dziewczynka zaczęła unikać ludzi, zaczęła się odcinać od rówieśników, a jej młodzieńczy śmiech został zastąpiony przez strach i ciągły płacz. Lucy starała się ochronić córkę, ale sama popadała w coraz większą rozpacz. John Bell, głowa rodziny, z początku próbował racjonalizować to, co działo się w ich domu. Sądził, że te wydarzenia to jedynie zbieg okoliczności albo wytwór wyobraźni domowników. Jednak wkrótce sam zaczął dostrzegać, że zjawiska te mają jakąś niepokojącą logikę. Drapania, stukania i inne zdarzenia zdawały się reagować na ich emocje.

Po raz pierwszy głos usłyszano w środku nocy, kiedy rodzina Bellów zebrała się na wspólną modlitwę. Wszyscy siedzieli w skupieniu, odmawiając słowa modlitwy, gdy nagle ciszę przerwał wyraźny szyderczy śmiech, dochodzący z ciemnego kąta pokoju. Domownicy zamarli, a modlitwa urwała się w pół słowa. John Bell wtedy zebrał w sobie odwagę i zapytał. Kim jesteś? Czego od nas chcesz? W odpowiedzi usłyszał jedynie złowrogi śmiech, który wydawał się wibrować w powietrzu. Z czasem głos stał się bardziej wyrazisty, zaczynając zdradzać informacje o sobie.

Mówi się, że istota nie tylko pojawiała się głosowo, ale również manifestowała się jako cień lub zgarbiona postać w rogach pomieszczeń. Nazywała się Kate, a dokładniej przedstawiała się jako wiedźma Old Kate Butts. Do tej pory nikt w rodzinie ani wśród sąsiadów nie miał pojęcia kim dokładnie była ta postać. Dotąd wszyscy określali byt po prostu jako duch lub złośliwy duch. Według Kate jej obecność w domu Bellów miała być wynikiem dawnej niesprawiedliwości. Twierdziła, że została przywołana przez rzekome przewinienia Johna Bella, w tym naruszenie Świętego Kopca, który miał być pochówkiem rdzennych Amerykanów podczas budowy jego domu.

Jednak już na wstępie stwierdził, że mają do czynienia z bytem inteligentnym i niezwykle złośliwym. Kiedy próbował przemawiać do Kate w imię Boga, jej głos wybuchał szyderczym śmiechem, który przeszł wszystkich obecnych. Znam Biblię lepiej niż ty, Klecho, odpowiedziała drwiąc z jego wysiłków. Z każdym kolejnym dniem manifestacje Kate stawały się coraz bardziej niepokojące. Pewnego wieczoru na oczach całej rodziny lampa naftowa uniosła się w powietrze, jakby porwana przez niewidzialną dłoń, po czym z hukiem rozstrzaskała się o ścianę, pogrążając pokój w ciemności. Innym razem Lucy Bell czytając Biblię w nadziei na odrobinę spokoju została nagle pozbawiona tej chwili wytchnienia.

Księga została wyrwana jej z rąk i z impetem rzucona na podłogę. Jednak to co wydarzyło się później przeszło najgorsze wyobrażenia rodziny Bellów. Noc w domu Bellu wydawała się taka jak każda inna. Cisza wisząca w powietrzu zdawała się jednak skrywać nadchodzące nieszczęście. John Bell od dłuższego czasu zmagał się z tajemniczymi dolegliwościami. Bóle głowy, trudności w oddychaniu, ciągłe zmęczenie i zawroty głowy stawały się z dnia na dzień coraz bardziej dotkliwe. Mimo licznych prób znalezienia pomocy u lokalnych medyków, jego stan się pogarszał, a przyczyna choroby pozostawała nieznana.

Tymczasem Kate, niewidzialna siła dręcząca rodzinę, wydawała się czerpać z tego wydarzenia wyjątkową satysfakcję. W trakcie swojej działalności nieraz straszyła Johna, mówiąc mu, że ten poniesie rychłą śmierć. Z czasem stała się coraz bardziej bezwzględna, grożąc mu nie tylko przemocą fizyczną, ale i finalną bolesną zgubą. Często mówiła, że zabije go i że nie spocznie, dopóki nie zakończy życia tego, który dopuścił się niewypowiedzianego grzechu. John Bell, choć początkowo starał się ignorować groźby, zaczął dostrzegać, że stan zdrowia pogarsza się u niego z dnia na dzień.

Słowa Kate zdawały się spełniać. Kate, jakby umacniając swoją pozycję, zaczęła nękać go coraz bardziej bezpośrednio. W nocy, gdy domownicy spali, John słyszał jej złośliwe szepty i drwiący śmiech. Wyzwiska wypowiadane przez nią w ciemności brzmiały jak triumf, jakby cieszyła się z jego cierpienia. Te nocne wizyty, choć niewidzialne, zdawały się powoli odbierać mu nie tylko zdrowie, ale i resztki nadziei. Pod koniec roku 1820 stan zdrowia Johna Bella stał się tak tragiczny, że rodzina nie miała już wątpliwości. Koniec był bliski.

Ciało Johna było bledsze niż kiedykolwiek, a jego umysł, choć wciąż trzeźwy, był wyczerpany przez lata cierpień. Z dnia na dzień mężczyzna tracił siły, a jego ciało było coraz bardziej opuchnięte i wzdęte. Tamtego południa, gdy stan Johna Bella gwałtownie się pogarszał, jego młodsza córka Esther postanowiła wyjść po jajka do kurnika. Kurnik znajdował się po drugiej stronie drogi, zaledwie kilka kroków od domu, ale tego dnia droga wydawała się dłuższa niż zwykle. Niebo było pochmurne, czego efektem było szybsze zapadnięcie zmroku, kładąc na okoliczny krajobraz ciężki, mroczny cień.

Tak samo jak jej siostra. Jednak po nich nie było ani śladu. Ziemia, na której powinni zostawić ślady swoich kroków, była nienaruszona, nietknięta, jakby nikt nigdy tam nie stąpał. Niedługo po tym dziwnym wydarzeniu stan Johna Bella zaczął się poprawiać. Jakby coś, co go dotąd tręczyło, nagle zniknęło. Agonalny stan, który wydawał się nieodwracalny, ustąpił niemal cudownie. Rodzina czuła ulgę, ale w powietrzu wciąż unosił się niewidzialny ciężar. Był październik 1820 roku, a John wraz ze swoim synem przemierzali farmę, sprawdzając zwierzęta i zabezpieczając stodoły przed nadchodzącą nocą.

Dwa dni później, 22 grudnia 1820 roku, John Bell zmarł. Świadkowie opowiadali później, że w noc śmierci Johna Bella z okolicznych lasów dochodziły dziwne dźwięki. Brzmiały jak pieśń. Złośliwa, szydercza melodia wyśmiewająca żałobę i rozpacz tych, którzy opłakiwali stratę głowy rodziny. Dźwięk unosił się w powietrzu, jakby niewidzialny chór drwił z ludzkiego cierpienia, sprawiając, że atmosfera pogrzebu stała się jeszcze bardziej przytłaczająca. Mimo tego niepokojącego wydarzenia, rodzina i sąsiedzi mieli nadzieję, że śmierć Johna Bella zakończył serię tragicznych i niewyjaśnionych zdarzeń, które przez lata nękały farmę.

Niestety, nadzieje okazały się złudne. Krótko po tych wydarzeniach Betsy Bell, córka Johna, podjęła dramatyczną decyzję. Odwołała swoje zaręczyny z Joshua Gardnerem. Betsy bała się, że duch, czy też jak zaczęto go określać, poltergeist, uczyni Joshua swoim kolejnym celem. Wizja, że jej ukochany mógłby podzielić los jej ojca była zbyt przerażająca, by zaryzykować. Rodzina i sąsiedzi starali się ją pocieszyć, lecz Betsy pozostawała nieugięta. To właśnie wtedy duch przemówił po raz ostatni. W ciemności z głębi pustego pokoju rozległ się jego głos, lodowaty, pełen szyderstwa.

Odejdę, ale wrócę za siedem lat. Data, o której wspominał Byt, brzmiała jak wyrok. 1828 rok. Choć rodzina Bella pragnęła wierzyć, że Byt zniknie na zawsze, cień jego zapowiedzi pozostawał z nimi każdego dnia, kładąc się cieniem na ich życiu i spokoju. Po tragicznych wydarzeniach, które zakończyły życie Johna Bella, sąsiedzi twierdzili, że przez pewien czas wokół farmy wciąż działo się coś niepokojącego. Widziano wielkie, dziwacznie świecące świetliki unoszące się nad domem belów, które pulsowały złowrogim blaskiem.

Co więcej, w nocnym powietrzu niosły się dziwne pieśni. Nieuchwytne, trudne do zlokalizowania, jakby dochodziły jednocześnie zewsząd i znikąd. Mimo prób wyjaśnienia tego zjawiska, nikt nie potrafił ustalić skąd te dźwięki się brały. Z czasem jednak te dziwne zjawiska zaczęły ustępować. Farmę Bellów powoli ogarniała cisza, a atmosfera grozy wydawała się znikać. Lucy Bell, żona Johna, mieszkała w ich rodzinnym domu aż do 1838 roku, kiedy to i ona odeszła, zamykając ostatni rozdział tej mrocznej historii. Dziś niestety po oryginalnym domu Bellów nie zostało już nic.

Zniknął zarówno budynek, jak i jego wyposażenie, rozpływając się w czasie niczym echo dawnych wydarzeń. Jednak jedno miejsce przetrwało próbę czasu. Podziemna jaskinia znana jako Historic Bell Witch Cave. To właśnie ona według niektórych mogła być źródłem zła, które dręczyło rodzinę Bellów. Jaskinia w dniu dzisiejszym stała się swoistym muzeum tajemnicy. W jej wnętrzu znajdują się artefakty z tamtego okresu, w tym kamień z komina i żelazny czajnik, które należały do rodziny. Zwiedzający mogą także zobaczyć zrekonstruowaną chatę Johna Bella, stworzoną na podstawie oryginalnych planów.

Wystawa obejmuje również dawne artykuły prasowe, zdjęcia i inne pamiątki związane z historią rodziny i przerażającymi wydarzeniami, które miały miejsce na ich ziemi. I tutaj warto zwrócić uwagę na konkretne miejsca, daty i wydarzenia, które razem tworzą jedną z najlepiej udokumentowanych, a zarazem najbardziej tajemniczych historii związanych z Wiedźmą z Bell. To opowieść, która nadal fascynuje, przeraża i inspiruje kolejne pokolenia badaczy oraz miłośników zjawisk paranormalnych. Oficer wojskowy John R. Bell dołączył w 1820 roku do ekspedycji prowadzonej przez Stephena Harrimana Longa, której celem było zbadanie centralnych Wielkich Równin.

Po dotarciu do Gór Skalistych z powodu braku prowiantu, Bell i Long rozdzielili grupę prowadząc swoje oddziały różnymi krasami. Ostatecznie obie grupy spotkały się ponownie w Fort Smith w stanie Arkansas. Bell skrupulatnie prowadził dziennik swojej podróży, który stał się istotnym źródłem informacji o ekspedycji. 19 października 1820 roku w drodze powrotnej Bell przekroczył Czerwoną Rzekę, czyli Red River, w Port Royal w stanie Tennessee. Tego samego dnia zatrzymał się na obiad w rezydencji Murphy w hrabstwie Robertson. Podczas pobytu Bell usłyszał niezwykłą historię o młodej dziewczynie, której towarzyszył tajemniczy głos.