DOPROWADZIŁA ICH DO SZALEŃSTWA - WIEDŹMA Z BELL! | ODCINEK 48

Są tak dobrze udokumentowane, że nawet sceptycy nie mogą ich całkowicie zignorować. To właśnie te historie przedstawiam Wam w moich podcastach. A teraz zastanówcie się przez chwilę. Co byście zrobili, gdybym powiedział, że nawet kilku prezydentów Stanów Zjednoczonych miało rzekomo spotkania z duchami? Tak, dobrze słyszycie. Duchy w Białym Domu. Jednak żadna inna nadprzyrodzona historia w historii Ameryki nie wywołała tyle emocji i nie została równie dokładnie udokumentowana, jak opowieść o czarownicy z Belle. która miała miejsce między 1817 a 1821 rokiem w pobliżu Red River w hrabstwie Robertson w stanie Tennessee.

W rzeczywistości opowieść o tym duchu, zjawie czy też wiedźmie były tak rozpowszechnione na początku XIX wieku, że zwróciły uwagę generała i przyszłego prezydenta Andrew Jacksona, który pochodził z Nashville. To właśnie rodzina Johna Bella doświadczyła tam serii niewyjaśnionych i przerażających zdarzeń, które udokumentowano w książce oraz zapisano podczas zeznań z wieloma świadkami. Dlatego zapraszam Was na historię o czarownicy z Belle, czyli The Belle Witch.

John Bell przyszedł na świat w 1750 roku w Edgecombe County, w ówczesnej brytyjskiej kolonii Karolinie Północnej. To właśnie z tych obszarów wywodzi się rdzenny lód amerykański Tuscarora. W młodości John pracował jako bednaś, a następnie, tak jak cała jego rodzina, zajął się również rolnictwem. W 1782 roku poślubił on Lucy Williams, która miała wówczas 12 lat, podczas gdy on był od niej 20 lat starszy. Para osiedliła się na farmie zakupionej wcześniej przez Bella, gdzie przez kolejne 8 lat prowadzili dochodowe gospodarstwo rolne.

John był jednak bardzo ambitny i sumienny, więc jak coś postanowił, to tak musiało być. Wtedy stwierdził, że to co mają to zdecydowanie za mało, a on chce więcej. Dlatego w zimie na przełomie lat 1804 i 1805 roku rodzina Bellów poszukująca nowych możliwości przeniosła się na tereny znane jako Red River w północno-zachodniej części dzisiejszego Adams w stanie Tennessee, wtedy znane jako hrabstwo Robertson. Tam John Bell nabył 320 akrów, czyli prawie 130 hektarów ziemi, na której zbudował dom i kontynuował swoją działalność rolniczą.

W nowym miejscu Bellowie szybko zyskali szacunek społeczności jako jedni z najbardziej udanych plantatorów w okolicy, ale także jako osoby pracowite i uczciwe. Dzięki temu zbliżyli się z sąsiadami, którzy odpowiedzieli otwartością i przyjaznym nastawieniem do rodziny. Gdy nowi członkowie już się zapoznali z sąsiadami, John Bell wziął się do pracy. Początkowo zaczął wycinać drzewa, które były na jego ziemi, a następnie wybudował dzięki nim dom z jednym piętrem na wzgórzu, niedaleko Red River. Lokalizacja ich posiadłości znajdowała się w idealnym miejscu, żeby widywać się z sąsiadami, którzy bardzo często chodzili nad rzekę, żeby łowić ryby czy też spędzać miło czas podczas pikników, które tam organizowali.

To właśnie wtedy zaczęły dziać się dziwne rzeczy, których nie dało się wyjaśnić. Zjawiska przypisywane później tak zwanej czarownicy z Bell. Było chłodne popołudnie jesienią 1817 roku, kiedy John Bell po raz pierwszy poczuł, że coś jest nie tak. Według historii od samego rana czuł się obserwowany, jakby stale ktoś na niego patrzył. Wracając z pola zauważył dziwne stworzenie stojące nieruchomo na skraju lasu, tuż obok granicy swojej posiadłości.

Kolejnym dziwnym zdarzeniem, które miało miejsce na farmie Bellów, była osobliwa sytuacja z udziałem Drew Bella, jednego z synów Johna. Pewnego ranka, gdy chłopak przechadzał się wzdłuż ogrodzenia, jego uwagę przykuł ptak. Z pozoru niczym się nie wyróżniał, ale coś w jego zachowaniu sprawiło, że Drew podszedł bliżej. Gdy zbliżył się na kilka kroków, ptak gwałtownie zerwał się do lotu, a Drew widząc go w powietrzu, zamarł z przerażenia. Jak później opowiadał, ten ptak był niezwykłych rozmiarów, o wiele większy niż jakikolwiek, jaki widział kiedykolwiek wcześniej. Z kolei córka Betsy zauważyła na jednym z dębów dziewczynkę w zielonej sukience.

Nie znała jej. Była pewna, że nie jest to nikt z okolicy. Dziewczynka delikatnie bujała się na prowizorycznej huśtawce, zawieszonej na grubej gałęzi. Betsy zaintrygowana, ale też lekko zaniepokojona, postanowiła podejść bliżej, żeby przyjrzeć się dziewczynce. Gdy zrobiła kilka kroków w stronę dębu, Dziewczynka nagle zsunęła się z huśtawki, która na oczach Betsy przemieniła się w sznur z pętlą. Betsy zamarła, gdy zobaczyła dziewczynę wiszącą bezwładnie na linie. Jej oddech przyspieszył, a serce waliło jak oszalałe. Przerażona odskoczyła i ukryła twarz w dłoniach, aby nie patrzeć na makabryczny obrazek.

W tym momencie te dziwne odgłosy ucichły, a cisza, która ich otaczała, wydawała się aż nadto ciężka. Kilka nocy później sytuacja stała się jeszcze bardziej niepokojąca. Gdy cała rodzina odpoczywała po ciężkim dniu pracy, dziwne dźwięki pojawiły się wewnątrz domu. Początkowo były to delikatne szmery, jakby ktoś przesuwał coś ciężkiego po drewnianej podłodze. Wkrótce jednak te szmery przerodziły się w wyraźne stukanie. Trzykrotne. Regularne. Tak głośne, jakby ktoś z całej siły uderzał pięściami w ściany domu. John Bell przepełniony zarówno strachem jak i gniewem chwycił za broń i z impetem wybiegł na zewnątrz.

Lucy Bell, żona Johna, zaczęła się skarżyć na uczucie jakby ktoś niewidzialny delikatnie szarpał za jej pościel w środku nocy, a na jej ciele zaczęły pojawiać się zadrapania, również potrójne. Dzieci, w tym szczególnie najmłodsza córka Betsy, były budzone przez głośne szepty, które zdawały się rozbrzmiewać tuż przy ich łóżkach. Lucy, zaniepokojona stanem swoim i swojej rodziny, wezwała lekarza, aby to sprawdził. Po dokładnym zbadaniu kobiety stwierdził coś, co wzbudziło jeszcze większy lęk. Zadrapania na jej ciele nie tylko nie goiły się w normalnym tempie, ale wręcz wyglądały, jakby z każdym dniem robiły się głębsze.

Lekarz, choć początkowo sceptyczny wobec wyjaśnień rodziny, nie potrafił znaleźć logicznego wytłumaczenia dla tych objawów. Najbardziej przerażające rzeczy miały jednak dopiero nadejść. Z czasem domownicy zauważyli, że niewidzialna siła zaczęła skupiać swoją uwagę na 11-letniej Betsy. Wtedy rodzina Bellów jeszcze nie zdawała sobie sprawy z pełnego zakresu nadchodzącego koszmaru. Początkowo były to niewielkie i stosunkowo subtelne oznaki. Betsy wspominała, że czasem czuje jakby ktoś dotykał jej włosów lub delikatnie pociągał za kołdrę w nocy.

Nie potrafił znaleźć logicznego wytłumaczenia dla jej stanu, ale w jego oczach można było dostrzec cień niepokoju. Już około tygodnia później na ciele córki Bellów zaczęły pojawiać się dziwne ślady. Najpierw były to niewielkie czerwone pręgi, jakby ktoś przejechał po jej skórze ostrym przedmiotem. Jednak z czasem te znaki stawały się bardziej wyraźne i bardziej brutalne. Pręgi układały się w chaotyczne linie na jej ramionach, plecach i nogach przypominając uderzenia bata. Betsy płakała i błagała rodziców o pomoc, ale nikt nie wiedział co było sprawcą tych ran, które nie chciały się goić.

W końcu nadeszła noc, która na zawsze odcisnęła piętno na rodzinie Bellów. Noc, której żaden z nich nigdy nie zapomni. Wszystko zaczęło się w momencie, kiedy wszyscy już spali. Lucy, matka, została wyrwana ze snu przez bardzo głośne krzyki dziewczynki, które dobiegały z jej pokoju. Gdy wbiegła do pomieszczenia, skąd dobiegały te przeraźliwe wołania, zobaczyła przerażający widok. Betsy leżała na podłodze, skulona, z włosami potarganymi, twarzą czerwoną od płaczu i widocznymi śladami siniaków na rękach. Jej łóżko było przesunięte na drugą stronę pokoju, a poduszki wylądowały kilka metrów od miejsca, gdzie powinny leżeć.

Betsy stwierdziła, że została brutalnie ściągnięta z łóżka i coś rzucało nią po pokoju. Jakby niewidzialna siła ją złapała i bawiła się nią jak marionetką. Lucy próbowała ją objąć, szeptać uspokajające słowa, ale zanim zdążyła cokolwiek zrobić, poczuła jak zimne, niewidzialne palce zacisnęły się na jej włosach i pociągnęły z siłą, która niemal rzuciła ją na podłogę. wrzasnęła, a jej krzyk odbił się echem w całym domu. Rodzina, która została zbudzona hałasem, szybko zbiegła się do pokoju. Wszyscy zebrali się w jednym pokoju, złączając ręce w modlitwie, jednak ta zdawała się jedynie drażnić niewidzialnego intruza.

Nikt, dosłownie nikt z domowników nie mógł być sprawcą tych zjawisk. Sąsiedzi, którzy początkowo chcieli zdemaskować rzekomy żart, jednogłośnie stwierdzili, że mają do czynienia z czymś, co wykracza poza ich zrozumienie. Duch wydawał się mieć swoich faworytów do prześladowania, a byli nim John oraz Betsy. Szczególnie młoda dziewczyna była ofiarą najbrutalniejszych ataków, a te przybrały na sile, gdy zaręczyła się z miejscowym młodzieńcem, Joshua Gardnerem. Powód tej agresji pozostawał tajemnicą, ale duch zdawał się z jakiegoś powodu sprzeciwiać tym zaręczynom.

Paranormalne zjawiska nie ograniczyły się tylko do nocy. Pewnego wieczoru podczas wspólnej kolacji Betsy nagle przerwała rozmowę rodziny, krzycząc z bólu. Chwyciła się za twarz, a gdy matka do niej podbiegła, zobaczyła na policzku wyraźny czerwony odcisk dłoni. Ślad wyglądał jakby ktoś spoliczkował dziewczynę, ale nikt nie znajdował się w pobliżu. Przerażeni domownicy patrzyli na Betsy w osłupieniu, a ta trzęsła się z bólu i strachu. Podobne incydenty zdarzały się w obecności gości. Pewnego wieczoru, gdy w domu przebywał nauczyciel Betsy, Richard Powell, częsty gość i dobry znajomy rodziny, był on świadkiem jak dziewczynka została gwałtownie ściągnięta z krzesła przez niewidzialną siłę.

Zanim zdążył zareagować, Betsy upadła na ziemię z głośnym hukiem, krzycząc z przerażenia. Tego samego wieczoru kilka sąsiadów, którzy zostali w domu Bellów na noc, na własne uszy słyszało dźwięki, o których wcześniej wspominała rodzina. Szuranie, stukanie, drapanie. To wszystko zdawało się dochodzić z każdej strony naraz. Ale to nie był koniec. Przedmioty w domu zaczęły poruszać się same. Krzesła przesuwały się o kilka centymetrów bez żadnego dotyku. Na stole poruszały się sztućce jakby popychane przez niewidzialną dłoń. Dla Betsy te wydarzenia były nie tylko fizycznie, ale i psychicznie wyniszczające.

Dziewczynka zaczęła unikać ludzi, zaczęła się odcinać od rówieśników, a jej młodzieńczy śmiech został zastąpiony przez strach i ciągły płacz. Lucy starała się ochronić córkę, ale sama popadała w coraz większą rozpacz. John Bell, głowa rodziny, z początku próbował racjonalizować to, co działo się w ich domu. Sądził, że te wydarzenia to jedynie zbieg okoliczności albo wytwór wyobraźni domowników. Jednak wkrótce sam zaczął dostrzegać, że zjawiska te mają jakąś niepokojącą logikę. Drapania, stukania i inne zdarzenia zdawały się reagować na ich emocje.

Po raz pierwszy głos usłyszano w środku nocy, kiedy rodzina Bellów zebrała się na wspólną modlitwę. Wszyscy siedzieli w skupieniu, odmawiając słowa modlitwy, gdy nagle ciszę przerwał wyraźny szyderczy śmiech, dochodzący z ciemnego kąta pokoju. Domownicy zamarli, a modlitwa urwała się w pół słowa. John Bell wtedy zebrał w sobie odwagę i zapytał. Kim jesteś? Czego od nas chcesz? W odpowiedzi usłyszał jedynie złowrogi śmiech, który wydawał się wibrować w powietrzu. Z czasem głos stał się bardziej wyrazisty, zaczynając zdradzać informacje o sobie.

Mówi się, że istota nie tylko pojawiała się głosowo, ale również manifestowała się jako cień lub zgarbiona postać w rogach pomieszczeń. Nazywała się Kate, a dokładniej przedstawiała się jako wiedźma Old Kate Butts. Do tej pory nikt w rodzinie ani wśród sąsiadów nie miał pojęcia kim dokładnie była ta postać. Dotąd wszyscy określali byt po prostu jako duch lub złośliwy duch. Według Kate jej obecność w domu Bellów miała być wynikiem dawnej niesprawiedliwości. Twierdziła, że została przywołana przez rzekome przewinienia Johna Bella, w tym naruszenie Świętego Kopca, który miał być pochówkiem rdzennych Amerykanów podczas budowy jego domu.

Ta profanacja miała rzekomo wyzwolić gniew i sprowadzić klątwę na ziemię, rodzinę i wszystkich, którzy tam przebywali. Złość i nienawiść, które napędzały Kate wydawały się głównymi powodami jej obecności. Początkowo ograniczała się do prześladowania Johna, Betsy i Lucy, ale szybko zaczęło być jasne, że jej złośliwość dotykała każdego, kto wkraczał na teren ziem należących do Bellów. Goście, sąsiedzi, a nawet przypadkowi podróżnicy mogli stać się celem jej mocy. Z czasem Kate pokazała, że jej działania i słowa nie ograniczają się do pustych gruźb.

Jednak już na wstępie stwierdził, że mają do czynienia z bytem inteligentnym i niezwykle złośliwym. Kiedy próbował przemawiać do Kate w imię Boga, jej głos wybuchał szyderczym śmiechem, który przeszł wszystkich obecnych. Znam Biblię lepiej niż ty, Klecho, odpowiedziała drwiąc z jego wysiłków. Z każdym kolejnym dniem manifestacje Kate stawały się coraz bardziej niepokojące. Pewnego wieczoru na oczach całej rodziny lampa naftowa uniosła się w powietrze, jakby porwana przez niewidzialną dłoń, po czym z hukiem rozstrzaskała się o ścianę, pogrążając pokój w ciemności. Innym razem Lucy Bell czytając Biblię w nadziei na odrobinę spokoju została nagle pozbawiona tej chwili wytchnienia.

Księga została wyrwana jej z rąk i z impetem rzucona na podłogę. Jednak to co wydarzyło się później przeszło najgorsze wyobrażenia rodziny Bellów. Noc w domu Bellu wydawała się taka jak każda inna. Cisza wisząca w powietrzu zdawała się jednak skrywać nadchodzące nieszczęście. John Bell od dłuższego czasu zmagał się z tajemniczymi dolegliwościami. Bóle głowy, trudności w oddychaniu, ciągłe zmęczenie i zawroty głowy stawały się z dnia na dzień coraz bardziej dotkliwe. Mimo licznych prób znalezienia pomocy u lokalnych medyków, jego stan się pogarszał, a przyczyna choroby pozostawała nieznana.

Tymczasem Kate, niewidzialna siła dręcząca rodzinę, wydawała się czerpać z tego wydarzenia wyjątkową satysfakcję. W trakcie swojej działalności nieraz straszyła Johna, mówiąc mu, że ten poniesie rychłą śmierć. Z czasem stała się coraz bardziej bezwzględna, grożąc mu nie tylko przemocą fizyczną, ale i finalną bolesną zgubą. Często mówiła, że zabije go i że nie spocznie, dopóki nie zakończy życia tego, który dopuścił się niewypowiedzianego grzechu. John Bell, choć początkowo starał się ignorować groźby, zaczął dostrzegać, że stan zdrowia pogarsza się u niego z dnia na dzień.

Słowa Kate zdawały się spełniać. Kate, jakby umacniając swoją pozycję, zaczęła nękać go coraz bardziej bezpośrednio. W nocy, gdy domownicy spali, John słyszał jej złośliwe szepty i drwiący śmiech. Wyzwiska wypowiadane przez nią w ciemności brzmiały jak triumf, jakby cieszyła się z jego cierpienia. Te nocne wizyty, choć niewidzialne, zdawały się powoli odbierać mu nie tylko zdrowie, ale i resztki nadziei. Pod koniec roku 1820 stan zdrowia Johna Bella stał się tak tragiczny, że rodzina nie miała już wątpliwości. Koniec był bliski.