14. W "Petersówce" u Zuzanny Peters - Musiał

Ale mówiłam właśnie do Włodzie, a on mówi tak, wiesz co, zawsze ktoś zaświeci i pomodli się, nieważne, nie przywiązywał do tego wagi. No mamy kontakt do dzisiaj, podobała mu się Petersówka, ja mówię, ale ja już ci Petersówki nie sprzedam. To słuchaj, właśnie Skoro już parę razy padła ta nazwa, Petersówka, to moje drugie pytanie. Bo to nie jest nasze pierwsze spotkanie tutaj, właśnie w tej Petersówce, czyli willi, którą zbudował Twój dziadek. I powiedz, co za szczególna okazja jest właśnie dzisiaj, czy w zasadzie będzie jutro? Jaka to okazja, że się spotykamy? Miejska biblioteka razem z burmistrzem. Ja się pochwaliłam w bibliotece, że mówię, wiecie co, 100 lat będzie miała moja Petersówka, a właściwie to się nazywała Willa pod Matką Boską.

Roku został aresztowany w Wadowicach. To przejdźmy do następnego pytania, bo tu się zupełnie jedno z drugim wiąże. Twojego dziadka Adama Petersa, który, jak znalazłem we wszystkich artykułach o nim, miał jakieś nadzwyczajne poczucie humoru, które się okazało, że Trochę mu może dopomogło w tragicznej śmierci, prawda? Tak, tak. Dziadek miał poczucie humoru i był nerwowy bardzo. I tato mój mówił tak, słuchaj, jakby on nie zginął w tym Mauthausen, to by go wykończyli po II wojnie światowej w ustroju, w którym żeśmy żyli. A dziadek z kolegami poszedł do restauracji i podniósł talerz do góry I zapytał się, tu nie ma jeszcze portretu i tu nie wypowiem, bo jestem damą, tego SK.

Następne pytanie dotyczy pewnych znajomości, bo tak się, tak jakoś los sprawił, że członków zarówno mojej, jak i twojej rodziny, właśnie los postawił na drodze Papieża Jana Pawła II. W moim przypadku to był Józef Andrasz, jeden z dwóch spowiedników siostry Faustyny. Ale w przypadku twoich najbliższych znajomość z Karolem Wojtyłą miała jednak zupełnie inną, wiele bardziej prywatny charakter, prawda? Tak. Mój tatuś wyprowadził się razem z rodzicami do Wadowic. I tam mój tato chodził do jednej klasy przez rok, bo niestety nie przeszedł, był słaby z matematyki. To jest obciążenie rodzinne zresztą.

I połączyło ich znowu coś. Jego ojciec umarł w czasie okupacji. W Krakowie Wojtyły, a mój tato stracił ojca w obozie koncentracyjnym w Mauthausen. Po wojnie, jak mój tato w 50. którymś roku się przeniósł do tego Teatru Rozmaitości, po którymś przedstawieniu na korytarzu czekał na niego Karol Wojtyła. I wtedy ta przyjaźń się odrodziła bardzo. On chodził na przedstawienia. Bardzo dużo mam korespondencji, niestety dużo rozdałam też, bo uważam, że trzeba się dzielić. Jak licea powstawały, czy biblioteka w Brzesku imieniem Jana Pawła II, czy szkoła w Jadownikach, ja te kartki ofiarowywałam.