6 | Kinomani z krowami

Pani tę karteczkę otworzy. Jak się ukrył. I przeczyta. Na głos? Na głos. Przecież bym ci przed mikrofonem... O Jezu! Czytaj. Kochani dwójko sernicy, co wam powiem, to wam powiem, ale wam powiem. Dajecie uśmiech tym swoim gadaniem do mikrofonu i to jest super. Krówki też są super. Bo jeżu, kochany, ileż można jechać na ptasim mleczku. Dużo, dużo pysznego i dalej w dobrym kierunku sternikowania. Dziękuję, Ewa. To jest przewspaniałe. Patrzcie i cały mój wkurz, jedna Ewa jednym listem dziękuję zabrała. Dziękuję, dziękuję, dziękuję. Opakowanie zbiorcze nie przeżyło transportu i tutaj się ta folijka, bo państwo tego nie widzicie, ale to jest pięknie opakowane, króweczki własnoręcznie robione.

Przeleść, nie przejmuj się. Pewnie, że tak. O, te z malinkami są super. Chyba, o ile to malinki są. Jezu, i będziemy tak żarli cały czas? To się wyturlasz mnie. Jeszcze tylko cztery wydania, nie licząc dzisiejszego. Siódme, ósme, dziewiąte, dziesięte. O, już takie dobre. No. Można klejki. No. Wiem. Także bardzo dziękujemy. W ogóle też dziękujemy za wszystkie różnego rodzaju komentarze i wiadomości prywatne też przychodzą. Dobre słowa. Bardzo sobie to wysyłamy nawzajem Paweł Mija Pawłowi i ja jestem zbudowana tym, że

Jezu, ślina mi teraz cieknie z tego powodu. Pokrówce? Pokrówce. No co, na ciebie? No nie. Pokrówce. Pokrówce. Opowiem tak pokrówce. Jedna pani mi napisała, że te nasze rozmowy powodują, że ona rozmawia z mężem o tym, co my rozmawialiśmy i jeszcze podejmują te tematy, które my podjęliśmy. Rozmawiają sobie jak oni. I mąż ma przerąbane wtedy, nie? A skąd wiesz? Może żona ma przerąbane? Już mąż, już! Ej, idź ty z tymi! Aaa, dobra, to ja do krówki, a ty do mikrofonu. Nie, to jest... Budujące dla mnie, bo ja nie jestem człowiekiem wielkiej wiary w siebie. Niepotrzebnie. Możliw, możliw. Być może wielki możliw, natomiast

Ja mam rzadko tak, jak coś mnie tak poniesie, kabaret jakiś, albo skecz, albo jakaś komedia, że ja nie myślę, że ale fajny scenariusz, ale fajna przewrotka, o, nie spodziewałam się, bo jak ja oglądam... Sketch'e właśnie, no to ja wiem, co się za chwilę wydarzy. Już po prostu to jest tak oczywiste i dlatego pytam, jak ty masz z filmem? Czy jest tak, że o, jaki obraz, bo jak ja oglądam Denisa Villeneva, no to pierwsze, co ja widzę, to obraz, nie? O jasne, skupiam się na całym filmie, ale ten obraz robi na mnie takie wrażenie... Że w zasadzie ja, która nie widzę obrazów, nie widzę świata obrazami, mój mąż jest fotografikiem i on widzi, wiesz, ujęcia, a ja tego w ogóle nie mam, ja jak robię zdjęcie, to ucinam głowę, bo ja widzę literkami świat, no to jak oglądam tego Villeneuve'a, to mówię, Jezu, jak to wygląda.

Wiesz co, mam podobnie, jeżeli chodzi o radio. Ja nie potrafię słuchać radia, bo ja radio monitoruję. O Jezu, krzywo dżingel. Boże, co tak głośno? Czemu on tutaj tak gada długo? Już tu mógł uciąć to. Monitoruję. Znam ten temat. Natomiast czy potrafię oglądać? Potrafię oglądać. Potrafisz. Ale to świadczy o tym, że film jest dobry. No właśnie, to że cię wsysnął. Wiesz co, ja boleję nad tym, że mi się to zdarza tak rzadko. Nie, to tobie się nie zdarza. To im się zdarza nakręcić tak rzadko taki film. Albo i tak. Że ja pamiętam jeden z... Trudno jest mi przypomnieć sobie teraz jakiś film, który został wyprodukowany w minionych latach, który by mnie tak wciągnął, że powrót do rzeczywistości jest bolesny później.

Narodziny gwiazd. On podobnie, ale nie aż tak bardzo. Ten mnie... O Jezu, jak on mnie zmiotł ten film. Uważam, że to jest najpiękniejszy film o miłości, jaki kiedykolwiek widziałam, ale nigdy więcej nie chcę go obejrzeć. Nie chcę sobie tego robić. To dobre. Tak, a o, jeszcze z takiego kina, które bardzo duże wrażenie na mnie zrobiło, to jest film o Johnem Cashu. Ring of Fire, tak? Wiem, no wiem, niedawno. Stosunkowo niedawno, tak. I to też jest dobry film taki. Wiesz co, czekaj, z takich filmów, które mnie pozamiatały, to wspomniana Zielona Mila, nie?

Ale to komedia jest, tak? Nie. Nie? Tak, nie, nie wiem. Okej, niepotrzebne skreślić. To jest taki film, że nie wiesz tego. Jestem fanem tych koterskich wszystkich. Koterskie, no, ale to nie komedie, nie? To oglądasz, to jest tak jak z tym moim niepier... dolem, że oglądasz to i się śmiejesz, a potem mówisz, jesu, jakie to jest smutne. Wiesz, no dla mnie przecież, jak ja Dzień Świry oglądałem w 2002, zdaje się... Ale śmieszna komedia. Wiele później człowiek zmądrzał, że to nie jest komedia, to jest dramat. Nawet nie zmądrzał, tylko znowu przez swoje perspektywy. W ogóle wiesz, ale zobacz jak cały... Dla mnie Marek Koterski jest jednym z genialniejszych polskich reżyserów.

No bo ja się stawiam w ich sytuacji, nie? Że to jest takie okropne zrobić coś takiego. Że cringe? Tak! Nie. Ojej! Na maksa! Ale oni po to to robią, żeby kogoś innego... Ale mi tam jest tak źle, tak mi to ciśnie. Ja parę razy to się posikałem ze śmiechu, jak to oglądałem. A ja ze wstydu, z zażenowania, może tak, nie? Ale ze śmiechu też, jak już odpuści mi ten taki, o Jezu, jakie to niewygodne, ojej, ojej. Tak jak w pierwszych odcinkach The Office, nie? Jak już odpuścisz, że to jest takie złe, to to się zrobi dobre. Nie, to jest... Nie, bardzo dobrze, mi się bardzo... Bardzo mi się podobał. I faktycznie, że to takie już działają instynkty, już proste rzeczy, ale trzeba mieć... Trzy sezony były.