Teatr otwarty dla wszystkich. DROGOWSKAZY
W kinach, galeriach sztuki czy salach koncertowych coraz częściej pojawiają się rozwiązania kierowane do osób z niepełnosprawnościami, a co z teatrami? To wyzwanie szczególne nie tylko dlatego, że często mieszczą się w zabytkowych budynkach, w których trudno jest likwidować bariery architektoniczne, ale także ze względu na specyfikę sztuki teatralnej. Nie oznacza to jednak, że teatry nie testują nowych rozwiązań, komunikując jasno: jesteśmy otwarci dla wszystkich. Co więcej, artyści zapraszają osoby ze specjalnymi potrzebami nie tylko do odbierania ich sztuki, ale także do jej tworzenia. Przykładem instytucji która działa w ten sposób, jest Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, a także jej Teatr, Collegium Nobilium. Jakie rozwiązania wdraża instytucja i jaka misja jej przyświeca, opowiedziała w Drogowskazach kanclerka uczelni, Beata Szczucińska. Do wysłuchania rozmowy zaprasza Aleksandra Galant.
dają coś środowisku osób głuchych i niedosłyszących, a z drugiej strony my się nastawiamy na odbiór. To znaczy, to wy nam zaproponujcie, pokażcie nam swój sposób działania, pokażcie nam swoje metody pracy. Z tego wychodzą na takich bardzo indywidualnych czasami doświadczeniach, ale wychodzą jakieś dobre rozwiązania. Kiedy ktoś przychodzi i mówi, kurczę, nie miałam świadomości, że to tak działa. Nie wiedziałam, że tak się można skomunikować. Wydawało mi się, że to będzie bariera, a to nie jest bariera. I jeżeli się przełami pewne bariery, które my mamy psychicznie, to potem się okazuje, że w tych naszych praktykach artystycznych możemy zaproponować więcej. To będą takie praktyki, które będą bardziej oczywiste, jak na przykład przystosowanie spektakli teatralnych dla osób niedosłyszących czy niesłyszących zastosowaniem polskiego języka migowego. I na przykład teraz wprowadziliśmy do repertuaru spektakl Ruzia, spektakl dyplomowy czwartego roku o kierunku aktorstwo w reżyserii Jacka Braciaka. I on jest pokazywany zarówno w takim zwykłym trybie, jak i z użyciem polskiego języka migowego.
Wspomniała pani przed momentem, że dostępność stała się tematem modnym. Może dobrze jest powiedzieć, że takim popularnym, który w wielu obszarach się pojawia. I później użyła pani takiej frazy kultura włączająca. To też mam wrażenie, że jest hasło, które bardzo często w wielu miejscach jest powtarzane, że kultura musi być włączająca, musi być włączająca. W jaki sposób pani tę kulturę włączającą rozumie? Ale mam wrażenie, że to, co pani mówiła na przykładzie spektaklu Ruzia, jest właściwie odpowiedzią na to pytanie. Dziękuję, jeżeli tak to zostało zrozumiane, bo faktycznie myślę, że tak na to patrzymy. Chyba muszę się cofnąć 2-3 lata w tych naszych działaniach, kiedy tak naprawdę zaczęliśmy nasz projekt Uczelnia Dostępna, który był takim projektem mini i w zasadzie jego celem było znoszenie pierwszych barier architektonicznych, ale także zaczęliśmy się zastanawiać nad tym, na ile, bo to jest bardzo ważne, na ile...
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.