Przełom po dwóch dekadach. Sprawa morderstw z Claremont

Dramat rozpoczął się w nocy z 26 na 27 stycznia 1996 roku, w dzień Australii. Osiemnastoletnia Sarah Spears po wieczorze spędzonym z przyjaciółmi w klubie Bayview w Clermont postanowiła wrócić do domu. O godzinie 2.06 w nocy zamówiła z budki telefonicznej taksówkę. Halo, jest tu kto? Baza. Klientki z rogu Stirling i Lera nie ma. Puste zgłoszenie. Czekam na nowe. Trudno, tak bywa w imprezową noc. Jak coś będę mieć, to dam ci znać. Nie tylko taksówkarz nie znalazł Sary. Kiedy nie pojawiła się w ciągu dnia w domu zaniepokojona rodzina zawiadomiła policję. Początkowo mundurowi traktowali sprawę jako standardowe zaginięcie. Zakładano, że dziewczyna mogła złapać autostop lub pójść do znajomych.

Nie stawiał oporu. Sąsiedzi byli w szoku. Człowiek, który przez 20 lat uchodził za spokojnego, uczynnego technika, okazał się potworem, którego bało się całe miasto. Proces rozpoczął się w 2019 roku i trwał niemal rok, opierając się na wysoce skomplikowanych dowodach poszlakowych i biologicznych. 24 września 2020 roku sędzia Stephen Hall odczytał wyrok, który transmitowano w całej Australii. Uznaję Bradley'a Roberta Edwardsa za winnego morderstw Jane Rimmer oraz Kiary Glennon i skazuję na dożywocie z możliwością ubiegania się o zwolnienie najwcześniej po 40 latach. Ze względu na brak dowodów rzeczowych związanych ze sprawą zniknięcia Sarah Spears, ten zarzut oddalam.