Przełom po dwóch dekadach. Sprawa morderstw z Claremont

Jednak dni mijały, a po Sarze nie było żadnego śladu. Rodzina zorganizowała poszukiwania, a miasto obklejono plakatami, jednak bezskutecznie. Ciała dziewczyny nie odnaleziono do dziś. Pięć miesięcy później, 9 czerwca 1996 roku, po wieczorze w słynnym pubie Continental w Clermont, zaginęła 23-letnia Jane Rimmer. Ostatni raz kamery monitoringu uchwyciły ją o północy, gdy stała samotnie przed hotelem. Śledczy przeglądali te niewyraźne czarno-białe nagrania setki razy. Widać było na nich ciemną sylwetkę mężczyzny, który zbliżył się do Jane, jednak słaba jakość wideo uniemożliwiła identyfikację. Tym razem miasto zrozumiało, że to nie jest przypadek.

Dwie młode kobiety o podobnym wyglądzie zniknęły w środku nocy w tej samej okolicy. Atmosfera w Perth zagęściła się. Władze stanowe powołały specjalną grupę dochodzeniową, której nadano kryptonim MACRO. W sierpniu 1996 roku najgorsze obawy stały się rzeczywistością. Matka, zbierająca z dziećmi polne kwiaty w buszu w rejonie Wellard, kilkadziesiąt kilometrów na południe od Perth, natknęła się na nagie, rozkładające się ciało. Jak myślisz, czy to jedna z tych zaginionych dziewczyn? Nie wiem. Sam widzisz stan rozkładu. Upał nie pomaga. To już stwierdzi koronera. To była Jane Reamer. Grupa dochodzeniowa makro pracowała pod ogromną presją opinii publicznej i mediów.

Zwłoki Jane i Chiary dostarczyły śledczym pierwszych, niezwykle cennych dowodów. Mam coś. Zabezpieczyłam próbki z włosów i odzieży. Spójrz na to pod mikroskopem. Włókna? Tak. Rzadkie, niebieskie włókna poliestrowe. Znalazłam je na ciele Jane'a. Teraz widzę dokładnie ten sam typ na kiarze. To nie jest odzież cywilna. Wygląda jak materiał z ubrań roboczych albo munduru. Włókna te pochodziły z materiału wyprodukowanego w latach 90. dla jednej konkretnej państwowej firmy telekomunikacyjnej Telstry. Technicy znaleźli również inny rodzaj włókien na ciałach obu kobiet, które pasowały do tapicerki służbowych samochodów firmy Holodomor. Olden of Commodore. Mimo tych poszlak system śledczy tamtego okresu zawiódł.

Nie stawiał oporu. Sąsiedzi byli w szoku. Człowiek, który przez 20 lat uchodził za spokojnego, uczynnego technika, okazał się potworem, którego bało się całe miasto. Proces rozpoczął się w 2019 roku i trwał niemal rok, opierając się na wysoce skomplikowanych dowodach poszlakowych i biologicznych. 24 września 2020 roku sędzia Stephen Hall odczytał wyrok, który transmitowano w całej Australii. Uznaję Bradley'a Roberta Edwardsa za winnego morderstw Jane Rimmer oraz Kiary Glennon i skazuję na dożywocie z możliwością ubiegania się o zwolnienie najwcześniej po 40 latach. Ze względu na brak dowodów rzeczowych związanych ze sprawą zniknięcia Sarah Spears, ten zarzut oddalam.