Przełom po dwóch dekadach. Sprawa morderstw z Claremont

Dwie młode kobiety o podobnym wyglądzie zniknęły w środku nocy w tej samej okolicy. Atmosfera w Perth zagęściła się. Władze stanowe powołały specjalną grupę dochodzeniową, której nadano kryptonim MACRO. W sierpniu 1996 roku najgorsze obawy stały się rzeczywistością. Matka, zbierająca z dziećmi polne kwiaty w buszu w rejonie Wellard, kilkadziesiąt kilometrów na południe od Perth, natknęła się na nagie, rozkładające się ciało. Jak myślisz, czy to jedna z tych zaginionych dziewczyn? Nie wiem. Sam widzisz stan rozkładu. Upał nie pomaga. To już stwierdzi koronera. To była Jane Reamer. Grupa dochodzeniowa makro pracowała pod ogromną presją opinii publicznej i mediów.

Policja skupiła się na kilku tzw. ulubionych podejrzanych, w tym na lokalnym urzędniku, którego inwigilowano latami, niszcząc mu przy tym życie. Prawdziwy sprawca, pracownik Talstry, Bradley Robert Edwards, regularnie przejeżdżał ulicami Clermont służbowym autem. Jego praca dawała mu idealny kamuflaż. Człowiek w uniformie państwowej firmy, poruszający się o różnych porach, nigdy nie wzbudzał podejrzeń. Po morderstwie Kiary śledztwo utknęło w martwym punkcie na prawie dwie dekady. Makro zgromadziło tysiące stron akt, ale sprawa powoli stawała się tzw. cold case. Przełom nadszedł z kierunku, którego nikt w latach 90. nie mógł w pełni przewidzieć. Z rozwoju genetyki i technologii badań DNA.