"Miejski grunt" Rafała Matyi

Ja miałem 50 lat, jak pierwszy raz byłem w Świdnicy. I mniej więcej w tym samym wieku pierwszy raz pojechałem do Szczecina. I nie mówię tego z dumą, tylko trochę ze wstydem i zakłopotaniem, bo to są miasta, które trzeba odwiedzić znacznie wcześniej, nie czekając na to, żeby coś nas przez przypadek tam pchnęło. I wydaje mi się, że to jest też trochę tak, że najbliższy okres zainteresowań takich i krajoznawczo i historycznych w Polsce mógłby być takim właśnie okresem czy dekadą miast, które się pokazują sobie nawzajem. Bo tak jak pani mówi, ta historia lokalna, prędzej nauczyciel coś o tym powie, prędzej gdzieś się dowiemy. To są różne obiegi. W Nowym Sączu to było gęsto, od różnych nazwisk, przypomnień i tak dalej.

To do dzisiaj akurat jest pewien przedmiot Dumy. Ja z bardzo wielką satysfakcją podczas wizyt już kilku w Szczecinie po tym pierwszym takim zakochaniu się w tym mieście na swój sposób fascynujące zauważyłem, że jak wielkim przedmiotem Dumy jest wspaniały budynek Filharmonii dla szczecinian. Nawet dla tych, którzy nie są wielkimi fanami muzyki klasycznej. Tam mamy do czynienia jeszcze z kilkoma innymi rzeczami, które są dla Szczecina bardzo istotne, które nie są tym, czym było nazwanie wału Wałami Chrobrego, bo to jest taka bardzo powierzchowna, PRL-owska próba przejęcia symboliki miasta. Natomiast właśnie ten budynek Filharmonii jest budynkiem, który trochę wpisuje Szczecin w inny kontekst.

Ale chcę powiedzieć jeszcze o jednym symbolu, takim bardzo ważnym tego poczucia dumy, który Polska ominął. Ja próbuję o tym troszkę napisać, ale na przykład jest bardzo ciekawy wyścig wielkich europejskich metropolii do miana bycia organizatorem igrzysk olimpijskich. Tego nie należy wiązać z igrzyskami, które będą w przyszłym roku w Krakowie. To jest zupełnie inna konkurencja. To są rzeczy, takie ślady tej starej ambicji miast do wyróżniania się. Oczywiście inną konkurencją, trochę mniej spektakularną jest bycie stolicą kultury, tak, europejską stolicą kultury. Jest przyciąganie ludzi, bycie miejscem ważnych wydarzeń kulturalnych, więc to do dzisiaj trwa, tylko kiedyś to był bardziej przedmiot starań lokalnej elity gospodarczej przede wszystkim, ale też kulturalnej. Dzisiaj jest trochę bardziej takie upaństwowione, usamorządowione, no w każdym razie to już są inni gracze.