Wietnam: tygrys w mackach korporacji (odc. 158)

Na koniec trzecia ludzka historia, tym razem o potencjale cyfrowym i niewykorzystanych szansach. Słyszeliście o grze Flappy Bird? Nie Angry Birds, tylko właśnie Flappy Bird. To prościutka gra stworzona na kolanie w weekend przez Donggang Nguyen'a, czyli znowu o takim nazwisku jak co drugi Wietnamczyk prawie. Gra polegała na sterowaniu pikselowym ptaszkiem, który musiał omijać zielone rury jak Super Mario Bros., lecąc w nieskończoność i zbierając punkty. Gra banalnie prosta, ale też w tej prostocie trudna i to może zdecydowało o jej astronomicznym sukcesie. Sukces nie przyszedł od razu, po prostu ta gra sobie była w sklepie. Po jakimś pół roku od wydania zauważył ją jakiś youtuber, spodobała mu się, porównał do Angry Birds, no i się zaczęło. Gra błyskawicznie znalazła się na szczytach popularności darmowych aplikacji w App Store i potem Google Play. W styczniu 2014 roku była popierana po 3 miliony razy dziennie, generując dla twórcy jakieś 50 tysięcy dolarów dziennie z reklam bez żadnych mikropołatności czy sprzedaży.

Ale sukces przerósł pana Nguyen'a, bo pod naporem hejtu gracze winili go za uzależnienie od gry i stres. Dostawał nawet groźby śmierci i miał wyrzuty sumienia ponoć, więc na Twitterze ogłosił, że usunie grę 8 lutego 2014 roku zaledwie 9 dni po premierze na Androida. No i wszyscy myśleli, że to sprytne zagranie marketingowe, wiecie, reguła niedostępności, ale Flappy Bird naprawdę zniknęła ze sklepów dobę później, osiągając łącznie ponad 90 milionów pobrań. Ci, którzy ją pobrali wcześniej, dalej mieli dostęp, więc telefony z tą grą wgraną osiągały potem kosmiczne ceny na eBay'u. Twórca stwierdził, że popularność zniszczyła mu życie i zniknął z sieci na lata. Dong pokazał, jak prosta rzecz z Hanoi może wstrząsnąć światem, zarabiając fortunę bez fabryk czy inwestycji.