127. Nawyki i postanowienia z psychodietetyk Asią Piotrowską

No bo faktycznie, kurczę, to jest coś takiego, co bardzo mocno sprawia, że my zaczynamy podejmować jakieś decyzje czy generalnie robić jakieś rzeczy Znowu nie w zgodzie ze sobą, bo nas ktoś tam wewnętrznie krytykuje. I myślę sobie, że nie będę się jakoś mocno rozwodzić, ale że warto, wiecie co, tak czasami upersofynikować sobie tą osobę. Boże, nie wiem czy dobrze powiedziałam, personifikacja, nie? No właśnie, czyli żeby sobie tą osobę jakoś wyobrazić, bo czasem jest tak, że okazuje się, że tym wewnętrznym krytykiem jest na przykład nasza mama. Rzeczy, które my słyszymy, to są teksty, które słyszeliśmy w dzieciństwie. I to może być mama, babcia, to może być koleżanka, to może być partner.

Co jest oczywiście łatwe w teorii, w praktyce trudniejsze, szczególnie jak przychodzi trudniejszy jakiś moment i kryzysowy. I to się też zdarza, bo to nie jest tak, że nasze życie jest tylko po prostu usłane samorozwojem, pięknymi myślami, budowaniem nawyków i tak dalej. Tak to nie działa. Przychodzą też trudniejsze momenty, ale zawsze schodzić jakby do siebie po prostu, czy ta myśl mi służy, czy ten wewnętrzny krytyk On mówi prawdę czy nieprawdę? Jeżeli mówi prawdę, no to co ja mogę z tym zrobić? Jak mogę to zmienić? Jakby w tą stronę bym pracowała nad tym wewnętrznym krytykiem. I też taką jeszcze mam myśl teraz, że łatwo się jeszcze złapać na tym, że tyle muszę zmienić. Jedzenie muszę zmienić, aktywność fizyczną muszę zmienić, myślenie muszę zmienić i tak dalej, żeby też nie popadać w takie, że Boże drogi, tyle mam jeszcze rzeczy do zrobienia, nie wiem czy mi życia starczy na to, żeby się zmienić, żeby znowu być idealnym i perfekcyjnym.

Mam tendencję, wiecie, do takiego, że o, jeszcze właśnie bym to zmieniła, to bym jeszcze chciała zrobić, to tu jeszcze osiągnąć, to zapominam już o tym jakby, co mi się udało, co mam, gdzie jestem. Więc takim nawykiem, który ja się staram sobie praktykować i się zastanawiać tak w ciągu dnia czy wieczorami, to za co jestem dzisiaj wdzięczna po prostu. I brzmi to znowu tak pompatycznie, ale jak się zaczyna to wprowadzać, to naprawdę to otwiera oczy. Bo zamiast zasypać z takim poczuciem Boże, jeszcze to muszę, tego nie umiem, to jeszcze muszę zmienić, to właśnie co mi się dzisiaj udało. I to jest też rzecz, którą dzielę się z dziewczynami, bo jeżeli pracuje się nad relacją ze sobą, nad swoim rozwojem Jeżeli się pracuje nad relacją z jedzeniem, nad zmianą nawyków i tak dalej, to łatwo nam umykają rzeczy, które już potrafimy, które nam się udają, nie?

I ona mówi, w sumie, że dopiero jak jej teraz to powiedziałam, to ona to zauważyła, nie? Że pięć miesięcy temu, no to to był jej sposób i naradzenie sobie z problemami, no a teraz jakby zupełnie inaczej sobie radzi, nie wiem, idzie wziąć prysznic, czy tam kąpiel w wannie. Idzie pomedytować, idzie coś tam innego zrobić, nie? Ale my to dopiero, wiecie, zauważamy, jak często ktoś nam zwróci uwagę, a jeżeli nie mamy też takiej osoby, no to możemy mieć takie poczucie, że Boże, znowu coś muszę zmieniać i nad czymś pracować i znowu wchodzę w mógł po prostu i się przez niego przedzieram, nie? No a się okazuje, że te małe kroki, które kiedyś na przykład zrobiłyśmy, owocują później, więc to jest moje top 3. Które miałabym ja wskazać, ale myślę, że każdy pewnie bardzo indywidualnie powinien do tego podejść.