Anna Przybysz - artystka

Jacek zaczął grać na akordeonie, tam trochę zawsze grał, takie bluesy, ale ja kupiłam sobie bęben w Odradomie, mu chłopa takiego od bębnów. Pani Anno, jak trafić do tego zaczarowanego pani ogrodu przy domu, bo tam i koncerty, i spontaniczne występy, i czasami naprawdę wspaniały jazz, gospel, ale też Chopin. No, jeżeli się ma fortepian w domu, to on nie może tak stać, prawda? Nazwałam się to sołczysta muza na wiejskim podwórku. Dlaczego sołczysta? No, żeby było soczyście. Też nie ma alkoholu, nie ma cukru, bo też zajmujemy się troszkę takim promowaniem, żeby nie pożerać tony cukrów w różnych, prawda, i tak dużo takich edukacyjnych robiliśmy spotkań, programów i właśnie, żeby pić jakieś takie zielone mocno soki, po prostu jarmuż pić z okrasą jabłuszka.

I słuchać na przykład jazzu czy Chopina. Sama nigdy nie byłam na takim koncercie, że blisko siedzieć koło pianisty, który gra Chopina. Zawsze marzyłam o tym, bo bardzo lubię Chopina. I mówię, zrobimy. I znalazłam wśród młodzieży fantastycznego chłopaka. Patryk Strojewski nazywa się. Który nie dosyć, że fajnie gra, a przede wszystkim pięknie umie uśmiechać się do ludzi i mówić, że to jest piękne. Zrobił na mnie wielkie wrażenie i mówię, i jeszcze opowiedz o tym utworze, opowiedz o Chopinku malutkim, opowiedz co on tam zrobił, o całej sytuacji i przyjedź do nas i zrobimy parę takich koncertów. No i robimy. Jakieś zaduszki z Chopinem, Nowy Rok z Chopinem. Zawsze proszę, żeby ubrać się w wieczorowe kolacje.

Panie, więc to przyjeżdżały panie z różnych pobliskich miasteczek i sąsiedzi po złocistych, prawda, sukniach. Do tego też zapraszam dzieci ze szkoły w Złotej wspaniale. Przymaszerowali zimą i właśnie dziwili się, jak to mały Chopin ośmioletni tam coś skomponował. A ja przed pokoju stoję i po prostu popłakuję sobie, że Chopin przy światełkach, świecach i ludzie mówią, że w życiu czegoś takiego nie przeżywali. Ja też. Trzeba to robić, bo my sobie w codziennym świecie nie zdajemy sprawy, co robi muzyka, jeszcze taki Chopin. A córki czasami spontanicznie dzwonią. Mamo, będziemy za chwilę? Tak, robią mi niespodzianki, ale też właśnie w ramach Sołczystych Koncertów wystąpiła Natalia z Rafaelem Rogińskim.

No to ja sobie wymyśliłam wtedy, że co robiła wtedy Shade, nasza cudowna. Ona stała i robiła taki gest ręką, jakby płynęła. I była bardzo zaangażowana w tę muzykę, po prostu była tą muzyką. Ja uważam, że w życiu trzeba czasami, jak coś się takiego dzieje, coś nie bardzo, to można tak odpłynąć, sobie zrobić swoją szadę, wejść w swoje piękno wewnętrzne, jak nie można w zewnętrzne, i być też dalej szczęśliwą. I to chyba to jest to. To wejść w szadę. Pani Anna, opowiadała dzisiaj Pani o tej pięknej sferze muzycznej, o polskim radiu, o pocztówkach dźwiękowych, o jazzie, o Chopinie, ale oczywiście nie możemy zapomnieć o dwóch wspaniałych kobietach, które w Pani sercu od wielu, wielu lat goszczą, czyli o Hance Ordonówce i o Edith Piaf.

Pani Aniu, zastanawiałem się przed naszą rozmową, jaka recepta zostanie wypisana na puentę naszej rozmowy i wydaje mi się, że przed chwilą pani to pięknie powiedziała. Radość życia w różnych materiach. Od muzyki, po naukę malowania nóg konia, po Chopina na tarasie, ale także o piękną przyszłość dla ludzi, którzy być może w pewnym momencie swojego życia już stracili taką wizję szukania kolorów w życiu. Ja również dziękuję za taką naukę szczęścia i czerpania z życia pełnymi garściami, bo pani przykład pokazuje nam, że to możliwe. Bardzo dziękujemy. Bardzo dziękuję. Naszym gościem była Anna Przybysz. Magda Galask-Klusek. Tomek Dudek. Dziękujemy, zapraszamy za tydzień.