Anna Przybysz - artystka

Dzień dobry pani Aniu, to pani? Tak, dzień dobry, to ja, Anna Przybysz. Pani Aniu, na początek może pytanie matematyczno-plastyczne. To ile tych obrazów jest u Pani w domu dokładnie, bo podobno mnóstwo. Właśnie mało jest, bardzo mało, bo ja nie miałam czasu malować. Dopiero teraz tak więcej maluję. Naprawdę oddać niemalże jak Vedic Art. Ostatnio koleżanki były. Pani Aniu, o tym malarstwie jeszcze dzisiaj porozmawiamy, ale nie tylko o malarstwie, bo mamy kilka, mamy nadzieję, ciekawych pytań przygotowanych na tych białych kartach.

I pływam na basenie w Sandomierzu i przepływam z tą jedną puentą i nieraz seniorzy tak stoją, taki pan stoi i tak patrzy, Co to jest? Co co? On jeszcze nie wie, że syrenki spełniają marzenia. Spełniają marzenia i w ogóle istnieją. I śpiewają. Pani Aniu, chcielibyśmy panią dzisiaj zaprosić na taką momentami sentymentalną podróż, także w te albumy zdjęciowe, które będą otwierały panią jako Anię. Czy pamięta pani ze swojego dzieciństwa taki moment, który najbardziej panią ukształtował, na przykład artystycznie? Kiedyś z mamusią w przedszkolu w kinie Olsztyn, mieszkaliśmy we Włochach, tak, Warszawa Włochy, i byłam na Hello Dolly. Barbara Streisand, Louis Armstrong, jazz.

Ojciec to widział, no może tam pamiętał, nie pamiętał czy z opowieści. Niemniej całe życie został sierotą, bo ojciec, ten Stasio, wyjechał do Warszawy później, zostawił u swojej matki, dzieciaka, no kto by tak nie zrobił. Zobaczę, co tam w Warszawie, zobaczę, czy mieszkanie na Bliskiej na Pradze będzie, a tam wszystko morze gruzów. Ten mój ojciec mieszkał, chodził później do Kolegium Gostomianum, no w międzyczasie pasał krowę, pomagał, coś tam robił, prawda, z młodzieżą, która też tam była. Tam się wychował i zawsze, no jakby to jego serce, dzieciństwo to było tam. Ja go jakoś tak bardzo rozumiałam, że on chce, żebyśmy kiedyś tu mieszkali. Pani Aniu, bardzo dziękujemy za te wspomnienia, bo one są piękne. Ale zakończmy ten segment wspomnień z dzieciństwa optymistycznym smakiem.

Z tym malarstwem to Aniu daj spokój. I mama mówi Aniu, może rzeczywiście? Jakoś tak też jej wierzyłam, też jej wierzyłam, bo ona była bardzo taka fajna, przekonująca. Później jak mieliśmy firmę, drukarnię, to też było twórcze, zająć się Excelem na przykład. Dla mnie było fantastyczne to, jak odkryłam, jednak to jest cudowne, można wszystko policzyć, przedsięwziąć i tak dalej, także to mi się podobało. I przez ponad 25 lat z mężem, też z moim ojcem, z bratem prowadziliśmy drukarnię. I pojawiło się dorosłe życie. Po prostu jest miłość, dziecko. O, dziecko! No, później drugie dziecko, później szkoły muzyczne, praca zawodowa, no nie mogłam za bardzo wtedy malować, śpiewać i tylko trzeba było zarobić, trzeba było dzieci prowadzać do tych szkół, wozić, bo daleko, budowaliśmy domek, trzeba było po prostu tyrać.

No i czasami właśnie Natalia później mówi, mama, tęskniliśmy za wami, no. Ja mówię, no my byliśmy, tylko no od rana do nocy żeśmy pracowali. To nie jest tak, że byłaś pozostawiona i sama, Pani Aniu, bo przygotowując się do właśnie spotkania z Panią, od jednej z naszych znajomych usłyszałem taką historię, że w ogóle poznanie Pana Jacka to jest historia na jakiś piękny film. Nie, no to nie mamy czasu na takie tutaj rozważania, no. Zobaczyłam, koleżanka mi go właściwie naraiła, mówi, słuchaj, ty to taka jesteś, wiesz, tam się szamoczesz, ciągle tam płaczesz przez tego swojego obecnego chłopaka i tak dalej.

No nie wiedziałam, jak to tam panie mnie przyjmą, ale wydaje mi się, że taki mam charakter troszkę, że ja kocham ludzi, tak... Panie takie, takie mamy, babcie, takie wspaniałe osoby, każda ze swoim wspaniałym życiorysem, a niektóre z takimi głosami, że po prostu klapki spadają. Mówię, słuchajcie, to może tak, może będziemy ćwiczyć trochę. Ja uczyłam tai chi w Warszawie, to może takie ćwiczenia, bo to jest ważne, żeby podtrzymywać mózg. Czy to prawda, Pani Aniu, że w temacie właśnie tego tai chi to nie mogła Pani namówić wszystkich, to napisała Pani ten słynny tekst, tai chi dla mnie, ona tańczy dla mnie, tak? Tak, bo zauważyłam też, że nie jest zbyt popularny jakiś znaczek taoistyczny.

Zrobiłam filmiki, ona tai chi dla mnie. I jak gdyby robiłam tai chi, pokazywałam w filmikach. I też paniom troszkę takie rozgrzewające ćwiczenia dla osób starszych, które podnoszą energię, pracują mięśnie. Później mówię i śpiewajmy, może jakieś mazowsze, może wasze piosenki. No i założyłyśmy zespół PRZELASKI. Nie PRZYLASKI, PRZELASKI. Czyli paniowie, Aniu, ale... Te wianki, to co za duże. Ja mówię, no nie robimy wianków do komunii, bo nikt nie uwierzy raczej. Tylko my mamy wianki mądrości, dojrzałych maków, to my. Takie skrepiny, po prostu już ten wymięty mam ten wianek. I śpiewamy, stajemy, jak Filipinki boczkiem rączka tu. Mówię stringi wyżej, korale na klatkę, żeby nie wisiały, tylko leżały i śpiewamy.

Pani Aniu, czy ja dobrze też pamiętam, że ten bieg wegetariański o sandały Wincentego Kadłubka to jest cały czas sprawa otwarta? Można w tym wystartować? Teraz odbyłby się siódmy raz, ale postanowiłam, że w tym roku nie będzie. Czyli trenujemy na przyszły rok? Trenować na przyszły rok, tutaj z różnych względów się nie odbędzie w tym roku. Bardzo to jest wspaniałe, bo dużo aspektów naszych celów fundacyjnych, czyli i historia, i zdrowie, i integracja, i wspólne śpiewanie, i jedzenie, i w ogóle takie można coś zrobić za darmo, wspaniale i tak dalej. Gdzie Państwa szukać w internecie? Adres ogrod-inspiracji.pl Pani Aniu, to jeszcze jedno pytanie ode mnie, takie muzyczne, jeżeli pani pozwoli. Jest koncert.

Pani Aniu, zastanawiałem się przed naszą rozmową, jaka recepta zostanie wypisana na puentę naszej rozmowy i wydaje mi się, że przed chwilą pani to pięknie powiedziała. Radość życia w różnych materiach. Od muzyki, po naukę malowania nóg konia, po Chopina na tarasie, ale także o piękną przyszłość dla ludzi, którzy być może w pewnym momencie swojego życia już stracili taką wizję szukania kolorów w życiu. Ja również dziękuję za taką naukę szczęścia i czerpania z życia pełnymi garściami, bo pani przykład pokazuje nam, że to możliwe. Bardzo dziękujemy. Bardzo dziękuję. Naszym gościem była Anna Przybysz. Magda Galask-Klusek. Tomek Dudek. Dziękujemy, zapraszamy za tydzień.