TUSK vs. NAWROCKI, WOJNA PREZYDENTA Z RZĄDEM - CZAS START! TRUMP I DUDEK O POLITYCE
Szczyt Trump-Putin na Alasce miał być przełomem w sprawie wojny w Ukrainie. Zamiast przełomu - czerwony dywan dla Władimira Putina i powrót Rosji na salony światowej polityki. Trump bije mu brawo, Europa siedzi na dywaniku w Gabinecie Owalnym, a Polska… nawet nie została zaproszona.Tymczasem w kraju dron bojowy spada na pole kukurydzy w Osinach, Karol Nawrocki szykuje się do spotkania z Trumpem, a Tusk i Sikorski komentują brak Polski przy stole negocjacji.Czy Rosja naprawdę wygrała na Alasce? Co oznacza „dywanik” dla Europy? I dlaczego Polska znowu gra rolę widza, a nie gracza?
No wiemy po latach, jak problem koreański nie został rozwiązany i ten szczyt tylko Kim Jong-unowi chwilowo pomógł wtedy marketingowo, tak byśmy to powiedzieli, na froncie wewnętrznym. Natomiast niczego istotnego w relacjach między Koreami nie zmienił. I oby pozostało tak z tym szczytem na lastę. Dlatego, że ja nie wierzę w to, że po tym szczycie, jak patrzę na te reakcje strony rosyjskiej, że tam następuje jakikolwiek odwicz. No po prostu Putin skorzystał z tego, żeby pokazać światu, nie jest już tak izolowany międzynarodowo, jak był, przez świat zachodni. Bo przecież wiadomo, że z Chinami, z Indiami, z wieloma innymi państwami spoza zachodu Rosja utrzymywała normalne relacje i mimo agresji przeciwko Ukrainie. Natomiast Amerykanie jednak do tego momentu, do spotkania na Alasce, no, trzymali się w tym froncie pewnej izolacji dyplomatycznej Putina.
To się skończyło, efektów nie ma w rozumieniu rozpoczęcia jakiegoś realnego procesu pokojowego, czy nawet zmierzającego do rozejmu. Natomiast są sukcesy Putina. Putin pokazał także swojemu społeczeństwu, zobaczcie, Amerykanie, Trump, ten straszny Trump, potężny Trump się ze mną liczy. A widział pan, właśnie przed chwilą pokazywaliśmy obrazki z tego, jak amerykańscy żołnierze, możemy jeszcze raz pokazać ten obrazek. Amerykańscy żołnierze rozwijają czerwony dywan przed samolotem, którym przeleciał Władimir Putin. No to jest właśnie ten obrazek, gdzie amerykańscy żołnierze uwijają się właśnie z tym czerwonym dywanem dla prezydenta Rosji. Ale z drugiej strony, żeby nie było, to i prezydent Trump wystawił podczas tego spotkania siły powietrzne.
Prezydent Putin przechodził. Tak, to jest taka klasyczna demonstracja siły, która ma pokazać Putinowi, słuchaj, co my tu gadamy, to gadamy, ale pamiętaj, zobacz, my mamy B-2 i różne inne fantastyczne rodzaje broni i pamiętaj o tym. Ale ja powiem w ten sposób, Putin jest moim zdaniem odpowiednikiem. na tego typu demonstracje siły. Co innego, gdyby Trump zastosował najbardziej kuriozalne rozwiązanie, uwięził Putina na Alasce i powiedział, dopóki wojska rosyjskie się nie wycofają z Ukrainy, to Putin pozostanie na Alasce. I to wtedy rzeczywiście byłoby pokerowe zagranie. Natomiast tego typu pokazuchy, powiedziałbym, nie sądzę, żeby na Putinie robił jakiekolwiek wrażenie. On doskonale wie, ile Amerykanie mają tych bombowców i tych myśliwców w poszczególnych kategoriach i w jakim stanie.
i mu zapewnimy środki do życia. I to byłaby sprzedanie Ukrainy. No tak by to moim zdaniem wyglądało. No bo jak inaczej miałyby być zaspokojone przez Trumpa te żądania, które Putina skłoniły do tej agresji przeciwko Ukrainie. No to są, włożmy to między bajki i opowieści dla naiwnych dzieci. Natomiast oczywiście zgadzam się, jest to miłe łechtanie megalomanii Trumpa, co rzeczywiście przywódcy Zachodu będą musieli przerobić, ci inni europejscy, z powodu błędów ich i ich poprzedników, związanych z tym, że Europa zaniedbała, mówiąc krótko, starania o swoją obronność, bo Rosja, powtórzmy to, będę to w tym programie pokazywał wielokrotnie, nie jest krajem aż tak potężnym i tak bogatym, żeby podbić Europę, jeżeli Europa naprawdę zechce w końcu zacząć finansować na poważnie własną obronność, a nie kryć się pod amerykańskim parasolem kolejne dekady.
Był też kanclerz Niemiec, prezydent Francji, prezydent Finlandii, sekretarz generalny NATO, premier Włoch, pani premier Włoch, premier Wielkiej Brytanii, był też prezydent Ukrainy. I tam rzeczywiście dyskutowano o tym, co też działo się na Alasce. Dużo znaków pojawiło się również podczas tego spotkania. Jednym z takich znaków to na przykład mapa. Znaków zapytania tutaj. Znaków zapytania. Też mapa Ukrainy, która pojawiła się w gabinecie owalnym. Mapa Ukrainy przedstawiająca Ukrainę bez części zajętej przez Rosjan. Do dzisiaj chyba nie wiadomo, kto tą mapę tam postawił. Czy to postawiła administracja amerykańska, żeby uświadomić delegację europejskiej, o czym mowa, albo może delegacja ukraińska.
Ukraińska, która chciała pokazać linię frontu. O to nie podejrzewam. Myślę, że to jest to, co Amerykanie zrobili, żeby pokazać, o czym jest mowa. I to akurat ta mapa mi aż tak nie razi. Natomiast razi mnie inne zdjęcie, które być może zaraz zobaczymy. To w gabinecie owalnym, Trump rozparty za biurkiem i przywódcy Europy w roli, powiedziałbym, takich petentów, bo to trzeba powiedzieć jasno, w roli petentów. I ja powiem tak, to jest właśnie kara za jazdę na gapę. Tak się płaci polityczną karę za jazdę na gapę. Przez jazdę na gapę rozumiem to, o czym przed chwilą mówiłem. To znaczy to trwające przez dekady po zakończeniu zimnej wojny, czyli od początku lat 90. lekceważenie kwestii militarnych, jeśli chodzi o Europę. I największe o to mam pretensje do Niemców.
w mniejszym stopniu do Brytyjczyków, bo ich siły zbrojne ciągle były w znacznie lepszym stanie. Mam pretensje o to do Włochów, do Hiszpanów. Oni wszyscy lekceważyli. Hiszpanie uważają, że są tak daleko, że to w ogóle ich nic nie obchodzi, nawet nie chcą teraz tych 5% przekazywać, no bo wiadomo, do nich Rosjanie nie dojdą. Natomiast myśmy też to lekceważyli. U nas też siły zbrojne były niestety kompletnie zmarginalizowane. Psychologicznie to można uzasadniać. Polską komunistyczną pod koniec rządzili generałowie. Polska rzeczywiście w latach 80. kraj bardzo biedny wydawał ogromne pieniądze na obronę. Przypomnę, że nasza armia sięgnęła w szczytowym momencie w PRL 400 tysięcy. My teraz mówimy o 300 tysięcznej armii. Wtedy mieliśmy 400 tysięcy żołnierzy, gigantyczną ilość sprzętu. I później to było odreagowanie, że po co tyle tego pieniędzy zmarnowano i tak dalej.
O ile można to było zrozumieć gdzieś mniej więcej do wejścia Polski do NATO w latach 90., to od momentu jak weszliśmy do NATO, Polska powinna była znacznie więcej zacząć wydawać na obronę. To prawda, że myśmy i tak wydawali więcej niż wiele innych krajów. Polska była pierwszym krajem w Europie, który, jeśli dobrze pamiętam, natowskim osiągnął 2% PKB. Natomiast to ciągle było za mało. A przede wszystkim powinniśmy byli rozwijać przemysł obronny także po to, żeby bronią handlować. Wiadomo, że nie mogliśmy produkować tych najbardziej zaawansowanych rodzajów broni, bo to wymaga innych technologii, ale jest mnóstwo tej broni takiej, powiedziałbym, nieco prostszej, którą można było rozwijać i my to zaniedbali. I to jest odpowiedzialność kolejnych rządów, które bały się ludziom mówić, że trzeba na obronę przeznaczać więcej pieniędzy, bo to nie było po prostu. Mało tego, jak ta sprawa jest ciągle niepopularna, pokazuje historia powszechnego poboru.
To nie są kraje narażone w pierwszej kolejności na atak Rosji, a mimo to tam jest oczywista oczywistość tego typu szkolenia. Więc my powinniśmy to tym bardziej przywrócić. A wracam teraz do tych przywódców Unii Europejskiej. Powiem tak, ładnie ze strony Trumpa zechciał ich poinformować, bo mógł z tego zrezygnować i wysłać im jakiś, albo w ogóle swoim medium społecznościowym dać krótki wpis, co tam ustalił i przeczytajcie. Więc to oczywiście był gest ze strony Trumpa, ale teraz z czego on wynika? Bo jedyny konkret, jaki ja ze szczytu w Waszyngtonie byłem w stanie odczytać, to jest kwota 90 miliardów dolarów. Mianowicie, na ile zrozumiałem to, to Amerykanie łaskawie zechcą sprzedać Ukrainie broń w najbliższych latach w ramach tych gwarancji bezpieczeństwa dla Ukrainy za 90 miliardów dolarów, a zapłaci za to rachunek Europa czy europejscy członkowie NATO.
Ja się bardzo cieszę, że Trump się na to zgodził, bo to prawdopodobnie będzie jedyna realna pomoc amerykańska dla Ukrainy i dla bezpieczeństwa Europy, na jaką możemy w najbliższych latach liczyć, tak długo jak Trump jest prezydentem Stanów Zjednoczonych. I o ile oczywiście to dojdzie do skutku. Natomiast w moim przekonaniu te wszystkie opowieści o jakichś negocjacjach polegających na jakiejś wymianie terytoriów są oparte na jakimś nieporozumieniu. Wymianę terytoriów to mogą prowadzić dwa państwa, oczywiście jak są skonfliktowane, obszar za obszar. Ale mamy sytuację taką o to, że Ukraińcy przez moment mieli do tysiąca kilometrów terytorium rosyjskiego w wodzie kurskim, skąd zostali wyparci. I dzisiaj całość terytorium to jest terytorium ukraińskie kontrolowane przez Rosjan. I teraz, jeżeli to by miało polegać, tak jak niektórzy sugerowali, wymiana terytoriów,
Dokładnie. Tam też były gwarancje. Ukraina w zamian za to, że pozbędzie się broni nuklearnej ze swojego terenu, tych pozostałości po Związku Radzieckim, miała dostać gwarancję niepodległości, nietykalności ze strony właśnie Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Rosji. Dokładnie. Również po 30 latach, 30 lat minęło. Tak, 30 lat minęło od tego czasu. Ja się oczywiście cieszę, że Brytyjczycy się do tego poczuwają. Rosjanie to podeptali, natomiast Amerykanie, no Trump by wyśmiał to. Powiedziałbym, no ale przecież to nie ja podpisywałem. Trump się zachowuje tak, jakby uważał, że tylko obowiązuje Stany Zjednoczone to, co on podpisał. Wszystko, co jego poprzednicy robili jest niewarte. A to on zbuduje Amerykę Wielką. Jeszcze jedno pytanie, bo tutaj na sam koniec tego spotkania na Alasce, do tego jeszcze wróćmy, prezydent Putin rzucił coś takiego, że kolejne spotkanie oczywiście, ale tym razem w Moskwie.
I oczywiście my jesteśmy sojusznikiem Amerykanów i to jest strategiczny wybór Polski, który ja popieram. Natomiast trzeba zachować zdrowy rozsądek w tym i zrozumieć, że Amerykanie tylko o tyle będą zainteresowani bronieniem Polski, o ile będą tutaj mieli swoje interesy. Na razie mają tu pewne interesy, tylko pytanie, czy to są odpowiednio duże interesy. Ja mam co do tego wątpliwości, bo gdzie indziej są większe interesy. A ponieważ Trump traktuje sprawę transakcyjnie, to trzeba zacząć z Amerykanami rozumować transakcyjnie. My moim zdaniem podpisaliśmy kontrakty bardzo poważne na dostawy amerykańskiej broni, w istocie rzeczy nie gwarantujące moim zdaniem niczego konkretnego z amerykańskiej strony. I pora zacząć wyciągać, ja nie mówię, że te kontrakty z nich się trzeba wycofać, bo to było absurdalne.
Natomiast przy zawieraniu kolejnych porozumień trzeba zacząć uświadamiać stronie amerykańskiej, że pewne rodzaje broni możemy kupić też gdzie indziej. Wiadomo, że pewne rodzaje broni Amerykanie mają monopol, ale że możemy kupić jeszcze więcej u nich pod warunkiem, że dostaniemy określone gwarancje wykraczające poza to, co do dziś zostało udzielone. I tutaj myślę o rzeczywiście stałych instalacjach amerykańskich wojskowych w Polsce, które trzeba rozbudowywać, bo to może trwać znacznie dłużej niż prezydentura Donalda Trumpa. Amerykanie w Polsce są obecni, Polacy w Ameryce na tym spotkaniu przynajmniej obecni nie byli. No właśnie, przejdźmy do tego. To jest też ciekawe, dlatego że na spotkaniu w Waszyngtonie polskiej delegacji nie było, natomiast w Polsce rozpoczęło się przerzucanie winy.
Czyja to jest wina? Dlaczego nikogo z Polski nie było? Prezydent obarcza winą premiera, premier obarcza winą prezydenta. Prezydent Karol Nawrocki mówi tak. Dzisiaj spotyka się format koalicji chętnych, w której od dłuższego czasu Polskę reprezentuje rząd. To prezydent Załęski zapraszał tych, którzy mają być w Waszyngtonie. To prezydent Polski jest jedynym liderem, który już 3 września ma spotkanie z Trumpem, powiedział właśnie prezydent Karol Nawrocki, bo rzeczywiście we wrześniu. Karol Nawrocki do Waszyngtonu leci. Natomiast Donald Tusk na Twitterze odpisał tak. Dajmy trochę czasu prezydentowi i jego kancelarii. Polska na zewnątrz wymaga jednolitego działania i współpracy wszystkich instytucji państwowych, a współpraca wymaga wzajemnej cierpliwości i zrozumienia. Pierwsze koty za płoty. Czyli mamy taki pstryczek w nos jednego, w nos drugiego i drugiego w nos pierwszego.
Czyja to jest wina, że polska delegacja na tym spotkaniu się nie pojawia. Przecież jesteśmy najbliżej tego wszystkiego, co tam się w składzie dzieje. I czy może, Panie Profesorze, bo to jest jeszcze jedno pytanie, które się pojawia przy tej okazji, bo tu drugi głos jest taki, że może dobrze, że się nikt tam nie pojawił, bo to spotkanie europejskich przywódców z Donaldem Trumpem było obarczone zbyt wielkim ryzykiem blamażu i kompromitacji. No więc nie, na pewno z tym ostatnim się kompletnie nie zgadzam. I mimo, że przedtem mówiłem o tym, że to zdjęcie było dość ponure, bo to byli tacy pasażerowie na gapę, którzy tam byli na dywaniku u Trumpa, to szkoda, że tam w miejsce prezydenta Finlandii sztuba nie było Karola Nawrockiego. Trzeba zacząć od tego. Bole wam nad tym. Natomiast no... Można złośliwie powiedzieć, że to dlatego, że Karol Nawrocki za późno został prezydentem i co gorsza nie gra w golfa, bo wiemy, że prezydent Finlandii Stubb został odkryty przez prezydenta Trumpa jako znakomity gracz w golfa, choć nie na tyle dobry, żeby wygrywać, jak sądzę, z Trumpem, bo na tyle Stubb jest inteligentny, że dał zapewne Trumpowi wygrać, ale gra na tyle miło i jest znakomitym rozmówcą,
Załatwił audiencję 3 września, ale nie załatwił już nam tego udziału i I ewentualnie inni ludzie z PiSu, którzy mają pewne kontakty w partii republikańskiej w otoczeniu Donalda Trumpa, oni mogliby teoretycznie tam próbować o to zabiegać. I szkoda, że tego nie zrobili, ale też nie przeceniałbym znaczenia tego szczytu, bo tak jak powiedziałem, szkoda, że nas tam nie było, ale w moim przekonaniu to nie jest... Coś, co by nas prowadziło do trwałego rozwiązania problemu ukraińskiego, nad czym ubolewam, bo ja też bym chciał, żeby tam doszło do zawieszenia broni. Natomiast moim zdaniem, jeśli został tam w ogóle jakikolwiek krok w tym kierunku uczyniony, to bardzo niewielki. I tak naprawdę w tej chwili po reakcjach Rosjan na szczyt waszyngtoński, Po tym jak wypowiadał się minister Ławrok właśnie dezawuując te wszystkie nadzieje, że za chwilę nastąpi jakiś przełom i mówił, że no tak, ale następne spotkanie to musi być dobrze przygotowane, na żadnym wysokim szczeblu, że na pewno nie z udziałem Putina, że to wszystko jakby jest nieistotne, pokazuje nam, że Rosjanie już ugrali swoje, czyli szczyt na Alasce.
No ale z faktu, że będziemy mówić, że nie, my jesteśmy ważniejsi, nic nie wynika. A teraz przeniosąc to na konkretny wymiar amerykański. Otóż powiem tak, gdybyśmy byli naprawdę krajem poważnie myślącym o swoim bezpieczeństwie, to... Po tym, jak udało nam się wygrać jedną wielką operację lobbingową w najnowszej historii Polski, przekonać amerykańskie elity do tego, żeby wyraziły zgodę na przyjęcie Polski do NATO, czyli od roku 1999 zacząć konsekwentnie budować, niezależnie od tego, kto Polską rządził, ta rzecz powinna być absolutnie kontynuowana, polski lobbing w Stanach Zjednoczonych. Wzorując się na tym kraju, który osiągnął największe sukcesy i to jest wszystko świetnie opisane, czyli na Izraelu. Gdybyśmy osiągnęli przez te 20 ponad lat od czasu jak weszliśmy do NATO, jedną dziesiątą wpływów...
Jedyne próby budowy jakiegoś, powiedziałbym, polskiego lobby w Stanach Zjednoczonych podejmował PiS. Niestety robił to tak nieudolnie, że wyglądało to w końcu na przepalarnię pieniędzy. Bo różne dziwne pieniądze wydano na jakieś strony internetowe, których nikt nie oglądał. No nie tak się to robi. Przeczytajcie parę książek, jak Żydzi budowali swój lobbying w latach 50. i 60. XX wieku. wyciągnijcie wnioski z tego, co jest w tych książkach napisane, bo tak się nie robi. Natomiast jest jedno pewne, to musi być działalność konsekwentna, której my nie potrafimy robić. Nie potrafimy robić, no bo przecież co się u nas dzieje, jak się zmienia rząd, się wyrzuca wszystko, bo wszystko, co robili poprzednicy, jest błędne, tak? Chociaż tak naprawdę, czy rządzi Polską PiS czy Platforma, Wszyscy podkreślają, że jesteśmy sojusznikiem Stanów Zjednoczonych. Ale co to w praktyce oznacza? To znaczy, że nasz pan prezydent musi pojechać, się sfotografować z prezydentem kolejnym amerykańskim w gabinecie owalnym i to jest ten sojusz polsko-amerykański, plus my kupujemy amerykańską broń.
W to nie wnikam, natomiast ja bym tego nie nazywał włamaniem, bo jednak włamywacze się włamują nieco w inny sposób, a nie żądają wydania pewnych dokumentów. Prawda jest taka, że to jest odsłona kolejna sporu o bardzo ważną instytucję w naszym wymiarze sprawiedliwości, jaką powinna być Krajowa Rada Sądownictwa, a która w praktyce jest w tej chwili w zawieszeniu, ponieważ... Rząd jej nie uznaje, ale zarazem nie zdecydował się na bardziej radykalne posunięcie w postaci jej po prostu całkowitego rozwiązania. Istnieje taki bykt, któremu przewodzi pani Pawełczyk-Woińska, czyli nominatka pana ministra Ziobry, którego rząd nie uznaje. I prawdopodobnie ta wizyta jest elementem działań, które podejmuje nowy minister sprawiedliwości, sędzia, były sędzia już w tej chwili, Waldemar Żurek, który prawdopodobnie będzie próbował problem KRS-u rozwiązać no właśnie metodami siłowymi, co jest moim zdaniem katastrofą zupełną, dlatego że to jest element, który, tak jak ten ambasador w Waszyngtonie, powinien być elementem porozumienia między dwoma stronami, żeby restartować Krajową Radę Sądownictwa.
Tymczasem żadna ze stron nie chce ustąpić. Więc prawdopodobnie to byli, można powiedzieć, nie tyle włamywacze, co zwiadowcy ministra Żurka, którzy próbowali zdobyć pewne dokumenty uzasadniające przygotowywaną przez ministra Żurka operację przeciwko KRS-owi. Jak to faktycznie będzie wyglądało, nie wiem. Ale podejrzewam, że finał tego będzie taki oto, że KRS przestanie w ogóle funkcjonować i nie będzie to dla nas wszystkich dobra wiadomość, choć jak mówię, od tego Polakowi nie zabraknie na śniadanie, że Krajowa Rada Sądownictwa właśnie już de facto nie funkcjonuje, a za chwilę być może zupełnie przestanie funkcjonować. Natomiast długofalowo jest to... Element demontażu państwa polskiego, który się odbywa na naszych oczach za sprawą niezdolności polityków do porozumienia się w sprawie tego, jak KRS ma być wyłaniany i jak ma funkcjonować.
Ale od czego Polakom może zabraknąć na śniadanie? O tym jeszcze dzisiaj będzie w programie, tak więc proszę zostać. Z nami drodzy Państwo. Przy środzie omówimy sobie dwa tematy. Pierwszy to jest temat, który rzeczywiście zelektryzował ludzi w środowy poranek. Nieznany obiekt spadł na pole Kokurydzy na Lubelszczyźnie i po tym upadku pojawił się dość duży chaos informacyjny. Jedni urzędnicy twierdzili, że przeleciał zza wschodniej granicy, inni, że wystartował z Polski. Mamy tutaj nagranie właśnie tej całej sytuacji. Do sprawy odniósł się oczywiście też minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz. W Rumunii, na Litwie, Łotwie, incydentach naruszeń przestrzeni powietrznej, które miały miejsce w prawie wszystkich państwach NATO, szczególne w Skandynawii, państwa bałtyckie, również Polska, Rumunia i Bułgaria.
Po raz kolejny mamy do czynienia z prowokacją Federacji Rosyjskiej, z rosyjskim dronem. Mamy do czynienia w szczególnym momencie, kiedy trwają dyskusje o pokoju. Mamy do czynienia w momencie, kiedy jest nadzieja na to, że ta wojna, którą wypowiedziała Rosja, wojna przeciwko państwu ukraińskiemu, ale także wojna zagrażająca bezpieczeństwo państw NATO, Ma szansę się zakończyć. Rosja po raz kolejny prowokuje. Minister Obrony Narodowej, ale na przykład prokuratura twierdziła, że obiekt nadleciał prawdopodobnie ze strony Białorusi. Dowództwo operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych stwierdziło później na Platformie X, że nie odnotowano żadnego naruszenia polskiej przestrzeni powietrznej zarówno od strony Ukrainy, jak i Białorusi.
Tu jednak znaleziono ten obiekt bardzo szybko, więc powiedzmy jasno. Tego typu incydenty, o czym mówił Kosiniak-Kamysz, dotykają także innych krajów, które są krajami przyfrontowymi i to się będzie zdarzało. I co więcej, oczywiście niepokojąca jest informacja, że nasza obrona przeciwpowietrzna tego nie wyłapała. Natomiast jest pytanie, dlaczego? No bo jedna z hipotez mówiła, że to w ogóle było wystrzelone na terytorium Polski. Najprawdopodobniej to jest mało prawdopodobne, ale tego też wykluczyć nie można. Natomiast... Powiem jasno, to, że my nie wyłapujemy wszystkich obiektów, to nie znaczy, że nie wyłapiemy żadnego. Nie dajmy się zwariować. Mamy jednak jakąś obronę przeciwpowietrzną, przeciwlotniczą. Natomiast to, że ona jest niedoskonała, to ja powiem w ten sposób, nie ma nigdzie na świecie absolutnie doskonałej obrony przeciwlotniczej.
I jest pytanie, czy to można poprawić. Natomiast to nie, na pewno nie. nie drogą dymisji ministra czy zwalniania jakichś tam ludzi i rozpętywania histerii, bo nie tędy droga. To jest proces bardzo skomplikowany i bardzo kosztowny. Izrael, który ma tą swoją żelazną kopułę, po pierwsze dotyczy to terytorium niewiele większego niż aglomeracja warszawska z przyległymi paroma powiatami. To jest cały Izrael. Więc zbudowanie tego typu tarczy nad Polską jest po prostu niewykonalne. W związku z tym to, czego musimy mieć świadomość, to to, że możemy rzeczywiście ten system doskonalić, obrony przeciwlotniczej, bo on nigdy nie będzie doskonały. W związku z tym trzeba się z tym oswoić. Dla mnie znacznie, mówiąc szczerze, groźniejsze nie są te obiekty, które wlatują od czasu do czasu, dopóki one, tak jak przewodowe, nie powodują skutków śmiertelnych.
W to mi się mniej chce wierzyć. Myślę, że to było jednak świadome działanie strony rosyjskiej. Natomiast nie zmienia to faktu, żeby zwrócić uwagę, że Rosjanie tego nie robią, co miesiąc, co tydzień, czy co dwa dni, to są znacznie rzadsze incydenty. W związku z tym, z tego trzeba wyciągnąć wnioski, ale naprawdę nie popadać w histerię ani w panikę. I tyle po prostu. Wracam do tej kwestii szkoleń wojskowych. Naprawdę zacznijmy, takie szkolenia wojskowe też by służyły temu, żeby możliwie dużej ilości ludzi wyjaśnić, jak się w takich sytuacjach zachowywać. Trzeba zacząć programy informacyjne na ten temat robić. To jest też wyzwanie dla mediów. Po prostu trzeba ludzi zacząć szkolić w tym obszarze, który się nazywa obroną cywilną. Ale nie dlatego, że wojna jest przesądzona, tylko dlatego, że nie jest wykluczona.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Szczyt Trump-Putin na Alasce miał być przełomem w sprawie wojny w Ukrainie. Zamiast przełomu - czerwony dywan dla Władimira Putina i powrót Rosji na salony światowej polityki. Trump bije mu brawo, Europa siedzi na dywaniku w Gabinecie Owalnym, a Polska… nawet nie została zaproszona.Tymczasem w kraju dron bojowy spada na pole kukurydzy w Osinach, Karol Nawrocki szykuje się do spotkania z Trumpem, a Tusk i Sikorski komentują brak Polski przy stole negocjacji.Czy Rosja naprawdę wygrała na Alasce? Co oznacza „dywanik” dla Europy? I dlaczego Polska znowu gra rolę widza, a nie gracza?