TUSK vs. NAWROCKI, WOJNA PREZYDENTA Z RZĄDEM - CZAS START! TRUMP I DUDEK O POLITYCE
Szczyt Trump-Putin na Alasce miał być przełomem w sprawie wojny w Ukrainie. Zamiast przełomu - czerwony dywan dla Władimira Putina i powrót Rosji na salony światowej polityki. Trump bije mu brawo, Europa siedzi na dywaniku w Gabinecie Owalnym, a Polska… nawet nie została zaproszona.Tymczasem w kraju dron bojowy spada na pole kukurydzy w Osinach, Karol Nawrocki szykuje się do spotkania z Trumpem, a Tusk i Sikorski komentują brak Polski przy stole negocjacji.Czy Rosja naprawdę wygrała na Alasce? Co oznacza „dywanik” dla Europy? I dlaczego Polska znowu gra rolę widza, a nie gracza?
i mu zapewnimy środki do życia. I to byłaby sprzedanie Ukrainy. No tak by to moim zdaniem wyglądało. No bo jak inaczej miałyby być zaspokojone przez Trumpa te żądania, które Putina skłoniły do tej agresji przeciwko Ukrainie. No to są, włożmy to między bajki i opowieści dla naiwnych dzieci. Natomiast oczywiście zgadzam się, jest to miłe łechtanie megalomanii Trumpa, co rzeczywiście przywódcy Zachodu będą musieli przerobić, ci inni europejscy, z powodu błędów ich i ich poprzedników, związanych z tym, że Europa zaniedbała, mówiąc krótko, starania o swoją obronność, bo Rosja, powtórzmy to, będę to w tym programie pokazywał wielokrotnie, nie jest krajem aż tak potężnym i tak bogatym, żeby podbić Europę, jeżeli Europa naprawdę zechce w końcu zacząć finansować na poważnie własną obronność, a nie kryć się pod amerykańskim parasolem kolejne dekady.
To trzeba powiedzieć jasno. Mówimy oczywiście o wojnie konwencjonalnej, bo głowic nuklearnych wiadomo, że Rosja ma znacznie więcej niż Brytyjczycy i Francuzi. No ale ciągle mówimy o realiach konwencjonalnej wojny, bo taka jest ta wojna, która się toczy na wschodzie. I w tych realiach naprawdę Europa, gdyby się za to zabrało, już nawet nie mówię pod koniec lat 90., kiedy Amerykanie zaczęli po raz pierwszy wysyłać sygnały, że zimna wojna się skończyła i dość tego amerykańskiego parasola. ale nawet gdybyśmy się za to wzięli naprawdę serio w 2022 roku, to dzisiaj bylibyśmy już w innej sytuacji, bo to są trzy lata. To są trzy lata, które moim zdaniem w dużym stopniu zostały znowu zmarnowane. Dlaczego? Dlatego, że Komisja Europejska działa tak, jak działa. Czyli działa za wolno, dramatycznie za wolno.
I być może kiedyś uda się rzeczywiście postawić europejski przemysł obronny na nogi. No ale pytanie, czy Putin da nam ten czas? To tego nie wiemy. Oczywiście to jest to najważniejsze pytanie, na które wszyscy sobie stawiamy. Czy Putin da jeszcze Europie czas? Bo to wszystko, co zaraz powiem w związku z tym dalszym rozwojem wydarzeń, prowadzi nas do jednego wniosku. Albo po prostu weźmiemy się do pracy jako Europa i zbudujemy naprawdę potężny przemysł obronny i znaczące siły zbrojne, albo rzeczywiście będziemy skazani na, no właśnie przejdźmy do szczytu waszyngtońskiego, na taką właśnie przykrą sytuację, której doświadczyła grupa przywódców państw, głównych państw Europejskich. Waszyngtonie, do Waszyngtonu pojechała grupa przywódców, tak jak pan powiedział, państw europejskich na czele z szefową Komisji Europejskiej.
Ukraińska, która chciała pokazać linię frontu. O to nie podejrzewam. Myślę, że to jest to, co Amerykanie zrobili, żeby pokazać, o czym jest mowa. I to akurat ta mapa mi aż tak nie razi. Natomiast razi mnie inne zdjęcie, które być może zaraz zobaczymy. To w gabinecie owalnym, Trump rozparty za biurkiem i przywódcy Europy w roli, powiedziałbym, takich petentów, bo to trzeba powiedzieć jasno, w roli petentów. I ja powiem tak, to jest właśnie kara za jazdę na gapę. Tak się płaci polityczną karę za jazdę na gapę. Przez jazdę na gapę rozumiem to, o czym przed chwilą mówiłem. To znaczy to trwające przez dekady po zakończeniu zimnej wojny, czyli od początku lat 90. lekceważenie kwestii militarnych, jeśli chodzi o Europę. I największe o to mam pretensje do Niemców.
To nie są kraje narażone w pierwszej kolejności na atak Rosji, a mimo to tam jest oczywista oczywistość tego typu szkolenia. Więc my powinniśmy to tym bardziej przywrócić. A wracam teraz do tych przywódców Unii Europejskiej. Powiem tak, ładnie ze strony Trumpa zechciał ich poinformować, bo mógł z tego zrezygnować i wysłać im jakiś, albo w ogóle swoim medium społecznościowym dać krótki wpis, co tam ustalił i przeczytajcie. Więc to oczywiście był gest ze strony Trumpa, ale teraz z czego on wynika? Bo jedyny konkret, jaki ja ze szczytu w Waszyngtonie byłem w stanie odczytać, to jest kwota 90 miliardów dolarów. Mianowicie, na ile zrozumiałem to, to Amerykanie łaskawie zechcą sprzedać Ukrainie broń w najbliższych latach w ramach tych gwarancji bezpieczeństwa dla Ukrainy za 90 miliardów dolarów, a zapłaci za to rachunek Europa czy europejscy członkowie NATO.
Ja się bardzo cieszę, że Trump się na to zgodził, bo to prawdopodobnie będzie jedyna realna pomoc amerykańska dla Ukrainy i dla bezpieczeństwa Europy, na jaką możemy w najbliższych latach liczyć, tak długo jak Trump jest prezydentem Stanów Zjednoczonych. I o ile oczywiście to dojdzie do skutku. Natomiast w moim przekonaniu te wszystkie opowieści o jakichś negocjacjach polegających na jakiejś wymianie terytoriów są oparte na jakimś nieporozumieniu. Wymianę terytoriów to mogą prowadzić dwa państwa, oczywiście jak są skonfliktowane, obszar za obszar. Ale mamy sytuację taką o to, że Ukraińcy przez moment mieli do tysiąca kilometrów terytorium rosyjskiego w wodzie kurskim, skąd zostali wyparci. I dzisiaj całość terytorium to jest terytorium ukraińskie kontrolowane przez Rosjan. I teraz, jeżeli to by miało polegać, tak jak niektórzy sugerowali, wymiana terytoriów,
Więc to powiedzmy jasno, Trump prowadzi politykę lekko tylko maskowanego wspierania Rosji, to musimy zrozumieć. I teraz co z tym można zrobić? Jedyne, co można zrobić, to rzeczywiście mobilizować się w ramach Unii Europejskiej, do budowy własnego przemysłu obronnego i przygotowywania się do stworzenia takich sił zbrojnych, które będą odstraszały Putina. I tyle przed dalszą agresją, a na razie trzeba wspierać Ukrainę na wszelkie możliwe sposoby, bo każdy zabity dzisiaj czy raniony rosyjski żołnierz przez Ukraińców osłabia siły potencjalnie rosyjskie w przyszłej wojnie, która jak mówię nie jest przesądzona, ale po tym co robi prezydent Trump, ja o bezpieczeństwo Europy obawiam się coraz bardziej. Właśnie jak słyszę gwarancję, to przypomina mi się Memorandum Buda Pocztańskie.
jest delikatnie więc przeciwskuteczne. Mam nadzieję, że przed spotkaniem 3 września Nawrocki zostanie nieco lepiej poinformowany o stanie Donalda Trumpa i jego, powiedziałbym, rusofili, bo trzeba powiedzieć jasno, Donald Trump jest rusofilem. To, że mu się zdarzają od czasu do czasu wypowiedzi, że Putin oszalał, że coś zbombardował, to są takie, powiedziałbym, Szybkie wahania nastrojów, z których słynie Donald Trump, ale jak się patrzy na jego linię, że tak powiem, konsekwentnie z czasów i pierwszej prezydentury i tego, co się dzieje teraz, to widać wyraźnie, że on tak naprawdę szuka tylko momentu, żeby w końcu się z tym Putinem ostatecznie dogadać, kosztem na pewno Ukrainy, a być może i całej Europy, tego nie wiemy. Nie wiemy, czy on wierzy, że uda się w ten sposób tego Putina przeciągnąć do obozu antychińskiego, czy to jest ten motyw, czy są jakieś inne jeszcze ukryte powody, o których nie wiemy, ale nie ma się co oszukiwać.
Donald Trump nie jest zwolennikiem Ukrainy, nie jest zwolennikiem Europy Zachodniej, jest zwolennikiem wielkiego sojuszu, jakiegoś dealu amerykańsko-rosyjskiego. To widać z jego, powiedziałbym, mowy ciała, z jego różnych, powiedziałbym, takich zachowań. To jest trochę tak, jak było z papieżem Franciszkiem. Papież Franciszek z trudem ukrywał, że ma ogromną sympatię do Rosji, czego do końca dzisiaj nie rozumiem, z czego się to brało, ale to było wyraźne w całej jego postawie wobec tej wojny rosyjsko-ukraińskiej. Problem w tym, że papież Franciszek nie był tak wpływowy jak prezydent Stanów Zjednoczonych. To dla nas jest naprawdę zła wiadomość, ale trzeba z tym żyć i wyciągać z tego wnioski.
I nie jestem tym zaskoczony, może jestem zaskoczony, że tak szybko otworzył to, odsłaniał karty, no ale to wynika z pewnego jego ograniczonego doświadczenia. Bardzo się cieszę, że tak szybko odsłonił karty i teraz już wiem, czemu będzie służyła ta cała Rada Konstytucyjna, która będzie w Pałacu Prezydenckim powołana, a mianowicie szykowaniu projektu konstytucji ustanawiającego w Polsce system prezydencki, który w przyszłości miał być uchwalony przez większość pisowsko-konfederacką w następnym parlamencie. Pytanie, czy tam się taka większość konstytucyjna znajdzie, no to tego nikt nie wie. o tym zdecydują wyborcy w następnym Sejmie. Natomiast ja nie kryję, że jestem przeciwnikiem systemu prezydenckiego, bo w realiach polskiej kultury politycznej on doprowadzi moim zdaniem do rządów autorytarnych, a ja nie jestem zwolennikiem autorytaryzmu w żadnej postaci. Jak ktoś nie wierzy, że takie zagrożenie istnieje, no to go odsyłam do szeregu innych krajów Europy i Azji, gdzie systemy prezydenckie wprowadzono i tego typu dążenia się pojawiały.
Nie ostatnio, bo ostatnio jest w Europie ten hamulec w postaci Unii Europejskiej. Ale już jak spojrzymy poza Europę, poza Unię Europejską, to różne rzeczy się dzieją, na przykład bardzo ciekawe w Serbii, tu polecam prezydenturę pana Wucicia wszystkim, żeby się przyjrzeli, jak ten system serbski prezydencki działa. I już nie chcę mówić o Azji, gdzie mamy bez liku krajów, gdzie w istocie rzeczy mamy... udrapowane w pozory demokracji rządy prezydentów satrapów. I tak się kończy silna prezydentura. Podobnie zresztą było przez dłuższy czas i częściowo jest w Ameryce Południowej, gdzie też system prezydencki amerykański kopiowano i on bardzo szybko wyrodził. Na przykład we Francji to działa... No tak, ale we Francji mamy po pierwsze system półprezydencki. To po pierwsze, to nie jest ten prezydent aż tak silny jak amerykański.
Pokazano wszystkie 11 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Szczyt Trump-Putin na Alasce miał być przełomem w sprawie wojny w Ukrainie. Zamiast przełomu - czerwony dywan dla Władimira Putina i powrót Rosji na salony światowej polityki. Trump bije mu brawo, Europa siedzi na dywaniku w Gabinecie Owalnym, a Polska… nawet nie została zaproszona.Tymczasem w kraju dron bojowy spada na pole kukurydzy w Osinach, Karol Nawrocki szykuje się do spotkania z Trumpem, a Tusk i Sikorski komentują brak Polski przy stole negocjacji.Czy Rosja naprawdę wygrała na Alasce? Co oznacza „dywanik” dla Europy? I dlaczego Polska znowu gra rolę widza, a nie gracza?